جستجو
   
    Delicious RSS ارسال به دوستان خروجی متنی
    کد خبر : 213382
    تاریخ انتشار : 21 تیر 1396 9:5
    تعداد بازدید : 239

    قوانین

    قوانین منتشره از تاریخ 1396/04/01 لغایت 1396/04/10

    قوانین منتشره از تاریخ

    1396/04/01 لغایت 1396/04/10





    قوانین

    قانون موافقت نامه حمل ونقل دریایی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری کره        

    قانون اصلاح ماده (۱) قانون توسعه حمل ونقل عمومی و مدیریت مصرف سوخت         

    قانون اصلاحات پیوست معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا مورخ ۱۹۷۴ (۱۳۵۳) و آیین نامه بین المللی امنیت کشتی ها و تسهیلات بندری (آی.اس.پی.اس)       

     

     

     




    قانون موافقت نامه حمل ونقل دریایی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری کره

    منتشره در روزنامه رسمی شماره 21054-01/04/1396

    شماره 215/22184-۱۳۹۶/۳/۲۴

    حجةالاسلام والمسلمین جناب آقای دکتر حسن روحانی

    ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران

    عطف به نامه شماره 53401/204195 مورخ ۱۳۹۵/۸/۲۳ در اجرای اصل یکصد و بیست و سوم (۱۲۳) قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران قانون موافقت نامه حمل ونقل دریایی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری کره که با عنوان لایحه به مجلس شورای اسلامی تقدیم گردیده بود، با تصویب در جلسه علنی روز چهارشنبه مورخ ۱۳۹۶/۲/۲۰ و تأیید شورای محترم نگهبان، به پیوست ابلاغ می گردد.

    رئیس مجلس شورای اسلامی ـ علی لاریجانی

     

    شماره ۳۵۷۴۴-۱۳۹۶/۳/۲۹

    وزارت راه و شهرسازی

    در اجرای اصل یکصد و بیست و سوم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران به پیوست «قانون موافقت نامه حمل ونقل دریایی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری کره» که در جلسه علنی روز چهارشنبه مورخ بیستم اردیبهشت ماه یکهزار و سیصد و نود و شش مجلس شورای اسلامی تصویب و در تاریخ ۱۳۹۶/۳/۲۰ به تأیید شورای نگهبان رسیده و طی نامه شماره 215/22184 مورخ ۱۳۹۶/۳/۲۴ مجلس شورای اسلامی واصل گردیده، جهت اجرا ابلاغ می گردد.

    با توجه به اصل یکصد و بیست و پنجم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران اجرای مفاد موافقت نامه منوط به انجام تشریفات مندرج در ماده (۱۸) موافقت نامه می باشد.

    رئیس جمهور ـ حسن روحانی

     

    قانون موافقت نامه حمل ونقل دریایی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری کره

    ماده واحده ـ موافقت نامه حمل ونقل دریایی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری کره (جنوبی) مشتمل بر یک مقدمه و نوزده ماده به شرح پیوست تصویب و اجازه مبادله اسناد آن داده می شود.

    تبصره ـ در اجرای این موافقت نامه و اصلاحات بعدی آن رعایت اصول هفتاد و هفتم (۷۷) و یکصد و سی و نهم (۱۳۹) قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران الزامی است.

     

    بسم الله الرحمن الرحیم

    موافقت نامه حمل ونقل دریایی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری کره

    مقدمه

    دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری کره که از این پس با عنوان «طرف های متعاهد» به آنها اشاره خواهد شد، با علاقه به تحکیم روابط دوستانه بین دو طرف متعاهد، با هدف توسعه همکاری در زمینه حمل ونقل دریایی بر اساس اصول برابری و حقوق حاکمه، حقوق متقابل، منافع دوجانبه، آزادی دریانوردی و عدم تبعیض طبق موافقت نامه های بین المللی الزام آور برای طرف های متعاهد در زمینه حمل ونقل دریایی، به شرح زیر توافق نمودند:

    ماده ۱ـ تعاریف

    از نظر این موافقت نامه:

    ۱ـ اصطلاح «مقام صلاحیتدار» به معنی زیر است:

    ـ برای دولت جمهوری اسلامی ایران: وزارت راه و شهرسازی (سازمان بنادر و دریانوردی)؛

    ـ برای دولت جمهوری کره: وزارت اقیانوس ها و شیلات.

    ۲ـ اصطلاح «کشتی هر طرف متعاهد» به معنی کشتی های تجاری است که در قلمرو هر طرف متعاهد ثبت شده و تحت پرچم ملی آن تردد می نماید. این اصطلاح شامل موارد زیر نمی شود:

    الف) کشتی های جنگی

    ب) شناورهای گشت ساحلی و انتظامی

    پ) شناورهای ماهیگیری

    ت) شناورهای بیمارستانی

    ث) شناورهای دولتی مورد استفاده در امور غیرتجاری

    ج) شناورهای تحقیقاتی و

    چ) شناورهایی که دارای کارکرد عمومی می باشند.

    ۳ـ اصطلاح «شرکت کشتی رانی طرف متعاهد» به معنی شخص حقیقی یا حقوقی یا دیگر نهادی است که در یکی از طرف های متعاهد بر اساس قوانین و مقررات لازم الاجرای آن به ثبت رسیده، دارای محل اقامت یا مقر ثبت شده در آن طرف متعاهد می باشد و مجاز به دریانوردی بین المللی است.

    ۴ـ اصطلاح «خدمه» به معنی فردی است که در کشتی هریک از طرف های متعاهد به کار گمارده شده و نام وی در فهرست خدمه کشتی درج گردیده و دارای شناسنامه دریانوردی باشد که به گونه پیش بینی شده در ماده (۱۱) این موافقت نامه توسط مرجع صلاحیتدار یک طرف متعاهد صادر و یا به رسمیت شناخته شده است.

    ۵ ـ اصطلاح «بندر طرف متعاهد» به معنی محلی از یک طرف متعاهد است که دارای موقعیت و تأسیسات بندری می باشد و بر روی حمل ونقل دریایی بین المللی باز است.

    ۶ ـ اصطلاح «مسافر» به معنی فردی است که به موجب قرارداد حمل به وسیله کشتی حمل شود، بدون آن که نام وی در فهرست خدمه کشتی هریک از طرف های متعاهد ذکرشده باشد و یا به موجب قرارداد در آن به انجام کاری اشتغال داشته باشد.

    ماده ۲ـ توسعه حمل ونقل دریایی

    ۱ـ طرف های متعاهد باید:

    الف) به توسعه حمل ونقل دریایی بین طرف های متعاهد و تلاش های مشترک برای رفع مشکلاتی که ممکن است مانع گسترش حمل ونقل دریایی بین بنادر طرف های متعاهد شود، کمک نمایند.

    ب) مشارکت نامحدود شرکت های کشتی رانی طرف های متعاهد در حمل ونقل بار بین طرف های متعاهد و همچنین بین یک طرف متعاهد و هر کشور ثالث را ترغیب نمایند؛ و

    ۲ـ کشتی های هر طرف متعاهد می توانند به بنادر طرف متعاهد دیگر وارد شوند و همچنین به حمل ونقل مسافر و بار بین دو طرف متعاهد و نیز بین یکی از طرف های متعاهد و کشورهای ثالث بپردازند. مفاد این بند همچنین در مورد کشتی های اجاره ای یا مورد بهره برداری توسط شرکت های کشتی رانی یک طرف متعاهد که تحت پرچم یک کشور ثالث طبق قوانین و مقررات طرف های متعاهد تردد می کنند، نیز اعمال می شود.

    ۳ـ مفاد بندهای (۱) و (۲) این ماده به حقوق شرکت های کشتی رانی کشورهای ثالث و همچنین کشتی هایی که تحت پرچم کشورهای ثالت [ثالث] به حمل ونقل دریایی بین بنادر طرف های متعاهد و یا بین بنادر یک طرف متعاهد و بنادر کشورهای ثالث مبادرت می ورزند، لطمه ای وارد نخواهد ساخت.

    ماده ۳ـ عدم تبعیض و رقابت آزاد

     طرف های متعاهد قواعد رقابت آزاد و عدم تبعیض در کشتی رانی بین المللی را رعایت خواهند نمود.

    ماده ۴ـ نمایندگی و شعبه

     شرکت های کشتی رانی یک طرف متعاهد می توانند نسبت به تأسیس نمایندگی ها یا شعب در قلمرو طرف متعاهد دیگر طبق قوانین و مقررات لازم الاجرا در طرف متعاهدی که نمایندگی ها یا شعب مذکور در آن تأسیس می شود، اقدام نمایند.

    ماده ۵ ـ انتقال آزاد درآمد

    هر طرف متعاهد طبق قوانین و مقررات ملی خود به شرکت های کشتی رانی طرف متعاهد دیگر حق استفاده، تسعیر و انتقال آزاد درآمد حاصل از خدمات کشتی رانی ارائه شده در کشور خود را اعطاء می نماید.

    ماده ۶ ـ رفتار با کشتی ها در بنادر و دریای سرزمینی

    ۱ـ هریک از طرف های متعاهد در بنادر، آب های داخلی و دریای سرزمینی خود نسبت به کشتی ها، بارها، خدمه و مسافران طرف متعاهد دیگر در موارد زیر همان رفتاری را خواهد داشت که نسبت به کشتی ها، بارها، خدمه و مسافران کشتی خود معمول می دارد:

    الف) دسترسی به بنادر طرف های متعاهد،

    ب) طرز رفتار در طول مدت توقف و خروج از بنادر،

    پ) استفاده از تسهیلات بندری برای حمل بار یا مسافر،

    ت) دسترسی به تمامی خدمات و تسهیلات بندری.

    ۲ـ مفاد این ماده در مورد کشتی های اجاره ای یا مورد بهره برداری توسط شرکت های کشتی رانی یک طرف متعاهد که تحت پرچم یک کشور ثالث طبق قوانین و مقررات طرف های متعاهد تردد می کنند، نیز اعمال می شود.

    ماده ۷ـ موضوعات خارج از حیطه شمول موافقت نامه

    ۱ـ این موافقت نامه امتیازهای کشتی رانی ساحلی (کابوتاژ)، یدک کشی، راهنمایی و سایر خدمات مربوط به حمل ونقل دریایی که برای شرکت های کشتی رانی یا سایر مؤسسات و همچنین برای اتباع یا ساکنان طرف متعاهد اختصاص یافته است را شامل نخواهد شد.

    ۲ـ با این وجود، مفاد بند (۱) این ماده در مورد کشتی رانی ساحلی، در صورتی که کشتی هریک از طرف های متعاهد بین بنادر طرف متعاهد دیگر برای تخلیه بار یا پیاده کردن مسافر حمل شده از کشور ثالث یا بارگیری یا سوارکردن مسافر بر روی کشتی و حمل آنها به کشور ثالث به فعالیت بپردازد، اعمال نخواهد شد.

    ماده ۸ ـ رعایت قوانین لازم الاجرا

    ۱ـ کشتی های یک طرف متعاهد، همچنین بارها، خدمه، مسافران آنها در زمانی که در قلمرو طرف متعاهد دیگر می باشند مشمول قوانین و مقررات لازم الاجرا در طرف متعاهد اخیر به ویژه مقررات راجع به ایمنی حمل ونقل دریایی، ورود، توقف و خروج خدمه و مسافران، ورود و خروج بار، عبور از مرز، مهاجرت، گمرکات، مالیات، حفاظت از محیط زیست و نیز مقررات بهداشتی خواهند بود.

    ۲ـ کشتی های یک طرف متعاهد در زمانی که در قلمرو طرف متعاهد دیگر هستند مشمول مقررات مربوط به تجهیزات، تسهیلات، وسایل ایمنی، اندازه گیری و قابلیت دریانوردی کشتی خواهند بود که بر اساس موافقت نامه های بین المللی مرتبط، برای کشور صاحب پرچم الزام آور می باشد.

    ۳ـ مفاد این ماده در مورد کشتی های اجاره ای یا مورد بهره برداری توسط شرکت های کشتی رانی یک طرف متعاهد که تحت پرچم یک کشور ثالث طبق قوانین و مقررات طرف های متعاهد تردد می کنند، نیز اعمال می شود.

    ماده ۹ـ تسهیل حمل ونقل دریایی

    طرف های متعاهد در حدود قوانین و مقررات لازم الاجرا در قلمرو خود، تمامی اقدامات لازم را اتخاذ خواهند نمود تا تشریفات اداری، گمرکی و بهداشتی و همچنین هرگونه تشریفات بندری دیگر حاکم در بنادر خود را تسهیل و ساده سازی نمایند.

    ماده ۱۰ـ شناسایی متقابل مدارک کشتی

    ۱ـ هر طرف متعاهد، تابعیت کشتی طرف متعاهد دیگر را بر اساس اسناد موجود در کشتی که توسط مقام های صلاحیتدار کشور صاحب پرچم طبق قوانین و مقررات لازم الاجرا در آن صادرشده است، به رسمیت خواهد شناخت.

    ۲ـ هر طرف متعاهد همه اسناد کشتی طرف متعاهد دیگر را که مربوط به تجهیزات، خدمه و ظرفیت کشتی باشد و همچنین سایر گواهینامه-ها و اسناد صادره توسط مقام های صلاحیتدار کشور صاحب پرچم طبق قوانین و مقررات لازم الاجرا در آن صادرشده است، به رسمیت خواهد شناخت.

    ۳ـ هر طرف متعاهد گواهینامه های بین المللی اندازه گیری ظرفیت را که با رعایت ضوابط کنوانسیون های بین المللی مربوط توسط مقام های صلاحیتدار طرف متعاهد دیگر صادرشده و یا مورد شناسایی قرار گرفته باشد، به رسمیت خواهد شناخت. کشتی های یک طرف متعاهد که دارای گواهینامه های اندازه گیری ظرفیت معتبر می باشند از اندازه گیری مجدد در بنادر طرف متعاهد دیگر معاف خواهند بود.

    ماده ۱۱ـ مدارک شناسایی خدمه

    ۱ـ هر طرف متعاهد مدارک شناسایی رسمی خدمه ای که از اتباع کشور طرف متعاهد دیگر می باشند و توسط مقام های صلاحیتدار طرف متعاهد اخیر صادرشده است، به رسمیت خواهد شناخت و به دارندگان این مدارک به هنگام اعطای حق عبور از مرز کشور، حقوق موضوع ماده (۱۲) این موافقت نامه را اعطاء خواهد نمود.

    این مدارک عبارتند از:

    الف) برای اتباع دولت جمهوری اسلامی ایران ـ مدرک شناسایی دریانوردان؛ و

    ب) برای اتباع دولت جمهوری کره ـ گواهینامه دریانوردان.

    ۲ـ طرف های متعاهد حداکثر سی روز پس از لازم الاجراشدن این موافقت نامه مدارک نمونه موضوع بند (۱) این ماده را از طریق مجاری دیپلماتیک مبادله خواهند نمود. طرف های متعاهد هرگونه تغییر در نوع مدارک مزبور را نیز حداکثر سی روز قبل از انجام تغییر یا ارائه آن، به یکدیگر اطلاع خواهند داد.

    ۳ـ خدمه کشتی یک طرف متعاهد که از اتباع کشور ثالث می باشند، هنگام عبور از مرز دولت طرف متعاهد دیگر باید دارای تأییدیه ای طبق مفاد مقرره ۱/۲ کنوانسیون بین المللی استانداردهای آموزش، صدور گواهینامه و نگهبانی دریانوردان باشند که توسط مقامات صلاحیتدار طرف متعاهد مزبور یا کشور ثالثی صادرشده است که توسط مقامات صلاحیتدار طرف متعاهد دیگر به رسمیت شناخته شده است.

    ماده ۱۲ـ ورود، گذر و اقامت خدمه

    ۱ـ هر طرف متعاهد در زمان توقف کشتی طرف متعاهد دیگر در بنادر خود، به خدمه کشتی مزبور که دارای یکی از مدارک موضوع بندهای (۱) و (۳) ماده (۱۱) این موافقت نامه می باشند، اجازه خواهد داد تا طبق قوانین و مقررات لازم الاجرای آن طرف متعاهد در طی توقف کشتی در بنادر آن، به ساحل بروند و در محوطه شهر بندری توقف نمایند، مگر آنکه طرف متعاهد دلایل موجهی برای عدم اجازه به جهات بهداشت عمومی، ایمنی عمومی، نظم عمومی یا امنیت ملی داشته باشد. در صورت امتناع از اعطای اجازه مزبور، طرف متعاهد پیشین مراتب را بنا به درخواست، همراه با دلایل یادشده از طریق نمایندگی سیاسی یا کنسولی به طرف متعاهد اخیر اعلام می نماید.

    ۲ـ هر خدمه ای که دارای مدارک موضوع بندهای (۱) و (۳) ماده (۱۱) این موافقت نامه و در صورت لزوم روادید می باشد می تواند از قلمرو طرف متعاهد دیگر برای اهداف زیر گذر نماید:

    الف) ملحق شدن به کشتی خود یا انتقال به کشتی دیگر؛

    ب) ملحق شدن به کشتی خود در کشور دیگر برای بازگشت به کشور موطن خود، یا

    پ) هرگونه منظور دیگر که به تأیید مقام های صلاحیتدار طرف متعاهد دیگر رسیده باشد.

    ۳ـ مقام های صلاحیتدار یک طرف متعاهد برای هر خدمه طرف متعاهد دیگر که در قلمرو آنها در بیمارستان پذیرش شده باشد، برای مدت زمان لازم جهت درمان، اجازه اقامت را صادر خواهند نمود.

    ۴ـ طرف های متعاهد با رعایت بند (۱) این ماده، حق ممانعت از ورود افراد نامطلوب به قلمرو خود را حتی در مواردی که این افراد دارای مدارک موضوع ماده (۱۱) این موافقت نامه و در صورت لزوم روادید باشند، برای خود محفوظ می دارند.

    ۵ ـ مفاد بندهای (۱) تا (۴) این ماده تأثیری بر قوانین و مقررات طرف های متعاهد در زمینه ورود، گذر، اقامت و خروج افراد بیگانه نخواهد داشت.

    ماده ۱۳ـ کمک و مساعدت

    ۱ـ چنانچه کشتی یک طرف متعاهد در آب های داخلی یا دریای سرزمینی طرف متعاهد دیگر دچار سانحه ای شود یا با خطر دیگری مواجه شود، مقام های صلاحیتدار طرف متعاهد اخیر تا همان حدی که با کشتی تحت پرچم خود رفتار می نمایند، تمامی اقدامات لازم را برای کمک و مساعدت به خدمه، مسافران، کشتی و بار به عمل می آورند. طرف های متعاهد در هنگام تعیین علل بروز سوانح دریایی باید مفاد مصوبات سازمان بین المللی دریانوردی را که برای طرف های متعاهد الزام آور می باشد، رعایت نمایند.

    ۲ـ در صورتی که یک طرف متعاهد تشخیص دهد یک کشتی از طرف متعاهد دیگر، با یک حادثه یا هر خطر دیگر موضوع بند (۱) این ماده مواجه شده، باید در اولین فرصت ممکن حادثه را به نزدیک ترین نمایندگی کنسولی طرف متعاهد اخیر اعلام نمایند.

    ۳ـ بروز سانحه یا وضعیت اضطراری برای کشتی یک طرف متعاهد در آب های داخلی یا دریای سرزمینی طرف متعاهد دیگر باید فوری توسط مقام های صلاحیتدار طرف متعاهد نخست به آگاهی مقام های صلاحیتدار طرف متعاهد اخیر برسد. تجهیزات و سایر اموال، بار، قطعات یدکی و تدارکات موجود بر روی کشتی خسارت دیده از کلیه حقوق گمرکی، عوارض و مالیات ها معاف خواهند بود، مشروط بر اینکه برای اهداف تجاری در قلمرو آن طرف متعاهد اخیر ترخیص نشده باشند.

    ۴ـ مفاد این ماده در مورد کشتی های اجاره ای یا مورد بهره برداری توسط شرکت های کشتی رانی یک طرف متعاهد که تحت پرچم یک کشور ثالث طبق قوانین و مقررات طرف های متعاهد تردد می کنند، نیز اعمال می شود.

    ۵ ـ مفاد بندهای (۱) تا (۴) این ماده خدشه ای به حق اقامه دعوی برای مطالبه هزینه های مربوط در زمینه خدمات جستجو و نجات دریایی، مساعدت و کمک ارائه شده به کشتی، مسافران، خدمه و بار آن وارد نمی نماید.

    ماده ۱۴ـ همکاری فنی

    طرف های متعاهد همه امکانات خود را برای توسعه همکاری های دوجانبه دریایی در زمینه حمل ونقل دریانوردی به کار خواهند گرفت و شرکت های کشتی رانی و هر مؤسسه مرتبط با حمل ونقل دریانوردی خود را به گسترش فعالیت در تمامی زمینه های همکاری ترغیب خواهند نمود. این همکاری شامل موارد زیر خواهد بود:

    الف) تجسس و نجات؛

    ب) حفاظت از محیط زیست دریایی؛

    پ) مدیریت دریایی؛

    ت) آموزش دریایی؛

    ث) ایمنی دریایی؛

    ج) تبادل اطلاعات؛

    چ) کنترل کشور صاحب بندر؛ و

    ح) آیین نامه بین المللی امنیت کشتی و تسهیلات بندری.

    ماده ۱۵ـ کارگروه مشترک

    کارگروه مشترکی متشکل از نمایندگان مقام های مربوط به تناوب و به شکل ادواری در قلمرو هریک از طرف های متعاهد و یا بنا به درخواست هریک از طرف های متعاهد در موارد زیر تشکیل می شود:

    الف ـ بحث و بررسی در مورد مسائلی که ممکن است در اجرای این موافقت نامه بروز نماید ؛

    ب ـ انجام مطالعات مشترک در خصوص ارائه خدمات جدید در زمینه حمل ونقل دریایی .

    ماده ۱۶ـ حل و فصل اختلاف ها

    ۱ـ هرگونه اختلاف ناشی از اجرا یا تفسیر این موافقت نامه، از طریق مذاکره توسط مقام های صلاحیتدار طرف های متعاهد حل و فصل خواهد شد.

    ۲ـ در صورتی که اختلاف از طریق فوق حل و فصل نشود، موضوع از طریق مجاری دیپلماتیک حل و فصل خواهد شد.

    ماده ۱۷ـ اصلاح موافقت نامه

    این موافقت نامه تنها با توافق کتبی طرف های متعاهد می تواند اصلاح شود. هرگونه اصلاح با رعایت مفاد ماده (۱۸) این موافقت نامه لازم الاجرا خواهد شد.

    ماده ۱۸ـ لازم الاجراشدن

    ۱ـ این موافقت نامه سی روز پس از تاریخ آخرین اطلاعیه طرف های متعاهد از طریق مجاری دیپلماتیک مبنی بر تکمیل تشریفات لازم داخلی خود برای اجرای آن لازم الاجرا خواهد شد.

    ۲ـ این موافقت نامه برای مدت نامحدود باقی می ماند مگر اینکه هریک از طرف های متعاهد با ارائه یادداشت کتبی از طریق مجاری دیپلماتیک، طرف متعاهد دیگر را از قصد خود برای فسخ این موافقت نامه مطلع نمایند. در این صورت موافقت نامه سی روز پس از تاریخ دریافت یادداشت مزبور توسط طرف متعاهد دریافت کننده، از درجه اعتبار ساقط خواهد شد.

    ماده ۱۹ـ زبان

    این موافقت نامه شامل یک مقدمه و نوزده ماده در دو نسخه به زبان های فارسی، کره ای و انگلیسی تنظیم شده است و همه متون از اعتبار یکسان برخوردار خواهند بود. در صورت اختلاف در تفسیر، متن انگلیسی ملاک می باشد.

    این موافقت نامه در تاریخ ۱۳۹۵/۱/۲۳ هجـری شمسی برابر با ۲ می ۲۰۱۶ میلادی در تهران به امضای نمایندگان دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری کره رسید.

     

    از طرف دولت

    از طرف

    جمهوری اسلامی ایران

    جمهوری کره

    عباس آخوندی

    یون بیونگ سه

    وزیر راه و شهرسازی

    وزیر امور خارجه

     

    قانون فوق مشتمل بر ماده واحده و یک تبصره منضم به متن موافقت نامه، شامل مقدمه و نوزده ماده در جلسه علنی روز چهارشنبه مورخ بیستم اردیبهشت ماه یکهزار و سیصد و نود و شش مجلس شورای اسلامی تصویب شد و در تاریخ ۱۳۹۶/۳/۲۰ به تأیید شورای نگهبان رسید.

    رئیس مجلس شورای اسلامی ـ علی لاریجانی





    قانون اصلاح ماده (۱) قانون توسعه حمل ونقل عمومی و مدیریت مصرف سوخت

    منتشره در روزنامه رسمی شماره 21054-01/04/1396

    شماره 216/21849-۱۳۹۶/۳/۲۳

    حجةالاسلام والمسلمین جناب آقای دکتر حسن روحانی

    ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران

    در اجرای اصل یکصد و بیست و سوم (۱۲۳) قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران قانون اصلاح ماده (۱) قانون توسعه حمل ونقل عمومی و مدیریت مصرف سوخت که با عنوان طرح یک فوریتی به مجلس شورای اسلامی تقدیم گردیده بود، با تصویب در جلسه علنی روز چهارشنبه مورخ ۱۳۹۶/۲/۲۰ و تأیید شورای محترم نگهبان، به پیوست ابلاغ می گردد.

    رئیس مجلس شورای اسلامی ـ علی لاریجانی

     

    شماره ۳۵۷۲۸-۱۳۹۶/۳/۲۹

    وزارت نفت

    وزارت راه و شهرسازی

    در اجرای اصل یکصد و بیست و سوم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران به پیوست «قانون اصلاح ماده (۱) قانون توسعه حمل ونقل عمومی و مدیریت مصرف سوخت » که در جلسه علنی روز چهارشنبه مورخ بیستم اردیبهشت ماه یکهزار و سیصد و نود و شش مجلس شورای اسلامی تصویب و در تاریخ ۱۳۹۶/۳/۱۰ به تأیید شورای نگهبان رسیده و طی نامه شماره 216/21849 مورخ ۱۳۹۶/۳/۲۳ مجلس شورای اسلامی واصل گردیده، جهت اجرا ابلاغ می گردد.

    رئیس جمهور ـ حسن روحانی

     

    قانون اصلاح ماده (۱) قانون توسعه حمل ونقل عمومی و مدیریت مصرف سوخت

    ماده ۱ـ در ماده (۱) قانون توسعه حمل ونقل عمومی و مدیریت مصرف سوخت مصوب ۱۳۸۶/۹/۱۸ عبارت «از طریق عرضه بنزین و گازوئیل در بخش حمل ونقل با استفاده از کارت هوشمند سوخت» جایگزین عبارت «از طریق عرضه بنزین و گازوئیل در بخشهای حمل ونقل و صنعت و کشاورزی با اولویت کارت هوشمند سوخت» می شود.

    ماده ۲ـ یک تبصره به شرح زیر به ماده (۱) قانون توسعه حمل ونقل عمومی و مدیریت مصرف سوخت الحاق می شود:

    تبصره ـ دولت مجاز است به منظور ترغیب مصرف کنندگان به استفاده از کارت هوشمند سوخت مختص هر خودرو از سیاست های انگیزشی در چهارچوب قوانین و مقررات استفاده کند.

    قانون فوق مشتمل بر دو ماده در جلسه علنی روز چهارشنبه مورخ بیستم اردیبهشت ماه یکهزار و سیصد و نود و شش مجلس شورای اسلامی تصویب شد و در تاریخ ۱۳۹۶/۳/۱۰ به تأیید شورای نگهبان رسید.

    رئیس مجلس شورای اسلامی ـ علی لاریجانی





    قانون اصلاحات پیوست معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا مورخ ۱۹۷۴ (۱۳۵۳) و آیین نامه بین المللی امنیت کشتی ها و تسهیلات بندری (آی.اس.پی.اس)

    منتشره در روزنامه رسمی شماره 21054-01/04/1396

    شماره 185/22819-۱۳۹۶/۳/۲۷

    حجةالاسلام والمسلمین جناب آقای دکتر حسن روحانی

    ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران

    عطف به نامه شماره 53350/66429 مورخ ۱۳۹۵/۶/۲ در اجرای اصل یکصد و بیست و سوم (۱۲۳) قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران قانون اصلاحات پیوست معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا مورخ ۱۹۷۴ (۱۳۵۳) و آیین نامه بین المللی امنیت کشتی ها و تسهیلات بندری (آی.اس.پی.اس) که با عنوان لایحه به مجلس شورای اسلامی تقدیم گردیده بود، با تصویب در جلسه علنی روز دوشنبه مورخ ۱۳۹۶/۲/۴ و تأیید شورای محترم نگهبان، به پیوست ابلاغ می گردد.

    رئیس مجلس شورای اسلامی ـ علی لاریجانی

     

    شماره ۳۶۲۳۱-۱۳۹۶/۳/۲۹

    وزارت راه و شهرسازی

    در اجرای اصل یکصد و بیست و سوم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران به پیوست «قانون اصلاحات پیوست معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا مورخ ۱۹۷۴ (۱۳۵۳) و آیین نامه بین المللی امنیت کشتی ها و تسهیلات بندری (آی.اس.پی.اس) » که در جلسه علنی روز دوشنبه مورخ چهارم اردیبهشت ماه یکهزار و سیصد و نود و شش مجلس شورای اسلامی تصویب و در تاریخ ۱۳۹۶/۲/۱۳ به تأیید شورای نگهبان رسیده و طی نامه شماره 185/22819 مورخ ۱۳۹۶/۳/۲۷ مجلس شورای اسلامی واصل گردیده، جهت اجرا ابلاغ می گردد.

    رئیس جمهور ـ حسن روحانی

     

    قانون اصلاحات پیوست معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا مورخ ۱۹۷۴ (۱۳۵۳) و آیین نامه بین المللی امنیت کشتی ها و تسهیلات بندری (آی.اس.پی.اس)

    ماده واحده ـ اصلاحات مقررات بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا (موضوع پیوست قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به مقررات یادشده مصوب ۱۳۷۳/۲/۲۷) موضوع قطعنامه شماره (۱) فراهمایی (کنفرانس) دولت های متعاهد معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا مصوب ۱۲ دسامبر ۲۰۰۲ (برابر با ۲۱ آذر ۱۳۸۱) و آیین نامه بین المللی امنیت کشتی ها و تسهیلات بندری (آی.اس.پی.اس) موضوع قطعنامه شماره (۲) فراهمایی (کنفرانس) یادشده به شرح پیوست تصویب می شود.

    تبصره ـ در اجرای این معاهده (کنوانسیون) و اصلاحات بعدی آن رعایت اصول هفتاد و هفتم (۷۷) و یکصد و سی و نهم (۱۳۹) قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران الزامی است.

     

    بسم الله الرحمن الرحیم

    قطعنامه های فراهمایی (کنفرانس) دولت های متعاهد معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا مورخ ۱۹۷۴ (۱۳۵۳)

    مصوب دسامبر ۲۰۰۲ (آذر ۱۳۸۱)

     

    قطعنامه شماره ۱ فراهمایی (کنفرانس)

     (مصوب ۱۲ دسامبر ۲۰۰۲ برابر با ۱۳۸۱/۹/۲۱)

    تصویب اصلاحات پیوست معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا، مورخ ۱۹۷۴ (۱۳۵۳)

    فراهمایی (کنفرانس)،

    با در نظر داشتن اهداف و اصول منشور سازمان ملل متحد در ارتباط با حفظ صلح و امنیت بین المللی و بسط روابط دوستانه و همکاری میان کشورها،

    با ابراز نگرانی عمیق نسبت به افزایش اقدامات تروریستی در سطح جهان در تمامی اشکال آن که موجب به خطر افتادن یا از بین رفتن جان افراد بی گناه، تهدید آزادی های اساسی، و خدشه دار شدن جدی حیثیت انسانی می گردد،

    با آگاهی از مفهوم و اهمیت کشتی رانی در تجارت جهانی و اقتصاد، در نتیجه، با قصد حفاظت از زنجیره عرضه در سرتاسر جهان در برابر هرگونه نقض ناشی از حملات تروریستی علیه کشتی ها، بنادر، پایانه های فراساحلی یا دیگر تسهیلات،

    با عنایت به این که اعمال غیرقانونی علیه دریانوردی، ایمنی و امنیت جان اشخاص و اموال را به خطر می اندازد، به طور جدی بر عملیات خدمات دریایی تأثیر می گذارد و موجبات سلب اطمینان مردم جهان را نسبت به ایمنی دریانوردی فراهم می نماید،

    با عنایت به این که وقوع چنین اعمالی موجب نگرانی شدید کل جامعه بین المللی می شود همچنین با علم به اهمیت فعالیت اقتصادی و کارآمد در تجارت جهانی،

    با اعتقاد به نیاز عاجل به توسعه همکاری های بین المللی میان کشورها جهت تدوین و اتخاذ تدابیر عملی و مؤثر، علاوه بر آنهایی که توسط سازمان بین المللی دریانوردی (که از این پس «سازمان» نامیده می شود) تصویب شده، جهت پیشگیری و مقابله با اعمال غیرقانونی علیه کشتی رانی به مفهوم جامع آن،

    با یادآوری قطعنامه شماره (۲۰۰۱) ۱۳۷۳ شورای امنیت سازمان ملل متحد، مصوب ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۱، (۱۳۸۰/۷/۶) مبنی بر درخواست از کشورها جهت انجام اقداماتی به منظور جلوگیری و مقابله با اعمال تروریستی، شامل درخواست از کشورها در اجرای کامل معاهده های (کنوانسیون های) ضدتروریستی،

    با توجه به اقدام مشترک گروه هشت در زمینه امنیت حمل ونقل (به ویژه، در بخش امنیت دریانوردی مربوط به آن) که توسط رهبران گروه هشت در خلال نشست سران در کاناناسکیس، آلبرتا (کانادا) در ژوئن ۲۰۰۲ (خرداد ۱۳۸۱) مورد تأیید واقع شد،

    با یادآوری بند (پ) ماده (۸) معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا، مورخ ۱۹۷۴ (۱۳۵۳) آن طور که اصلاح شده، (که از این پس «معاهده (کنوانسیون) » نامیده می شود) در ارتباط با رویه اصلاح معاهده (کنوانسیون) توسط فراهمایی دولت های متعاهد،

    با توجه به قطعنامه (۲۲) ۹۲۴.الف با عنوان «بازنگری اقدامات و روش های جلوگیری از اعمال تروریستی که امنیت مسافرین و خدمه و ایمنی کشتی را به مخاطره می اندازد»، مصوب مجمع سازمان در تاریخ ۲۰ نوامبر ۲۰۰۱ (۱۳۸۰/۸/۲۹)، که در میان سایر امور:

     (الف) نیاز به بازنگری آن توسط سازمان، با هدف بازنگری اقدامات بین المللی فنی و حقوقی موجود و در نظر گرفتن اقدامات جدید مناسب، جهت جلوگیری و مقابله با تروریسم علیه کشتی ها و ارتقای امنیت روی خشکی و روی کشتی جهت کاهش خطر برای مسافرین، خدمه و کارکنان بندری روی کشتی ها و در مناطق بندری، و کشتی ها و بار آنها را تصدیق می نماید؛ و

     (ب) از کارگروه ایمنی دریانوردی سازمان، کارگروه حقوقی، کارگروه تسهیل درخواست می کند که تحت رهبری شورا، و با اولویت تام، بازنگری آن را بر عهده بگیرند تا معلوم شود که آیا نیازی به روزآمدسازی اسناد موضوع بندهای آغازین قطعنامه فوق الذکر و دیگر اسناد سازمان که در حیطه آنها می باشد وجود دارد یا ندارد و یا دیگر اقدامات امنیتی را تصویب نمایند و با توجه به چنین بازنگری، اقدام لازم را معمول دارند؛

    با مشخص کردن این که قطعنامه (۱۴) ۵۸۴. الف با عنوان اقدامات مربوط به جلوگیری از اعمال غیرقانونی که ایمنی کشتی ها و امنیت مسافرین و خدمه آنها را به مخاطره می اندازد، بخشنامه ام اس سی.۴۴۳ در خصوص اقدامات جلوگیری از اعمال غیرقانونی علیه مسافرین و خدمه روی کشتی ها و بخشنامه ام اس سی.۷۵۴ در خصوص امنیت کشتی های مسافری تفریحی از میان اسناد سازمان با مفاد قطعنامه (۲۲) ۹۲۴. الف مرتبط می باشند،

    با یادآوری قطعنامه (۵) با عنوان «اصلاحیه های آتی فصل (۱۱) معاهده (کنوانسیون) سولاس ۱۹۷۴ (۱۳۵۳)، در زمینه اقدامات ویژه جهت افزایش ایمنی دریانوردی» که توسط فراهمایی (کنفرانس) دولت های متعاهد معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا مورخ ۱۹۷۴ (۱۳۵۳)، در سال ۱۹۹۴ (۱۳۷۳) تصویب شد.

    با در نظر داشتن این که اصلاحیه های پیوست معاهده (کنوانسیون) پیشنهاد و به کلیه اعضای سازمان و کلیه دولت های متعاهد معاهده (کنوانسیون) ابلاغ شد،

    ۱ـ طبق جزء (۲) بند (پ) ماده (۸) معاهده (کنوانسیون)، اصلاحیه های پیوست معاهده (کنوانسیون)، که متن آن به پیوست این قطعنامه می باشد، را تصویب می نماید؛

    ۲ـ طبق قسمت (ب ب) ردیف (۲) جزء (۶) بند (ب) ماده (۸) معاهده (کنوانسیون) تصمیم می گیرد که اصلاحیه های فوق الذکر باید در تاریخ اول ژانویه ۲۰۰۴ (۱۳۸۲/۱۰/۱۱) پذیرفته شده تلقی شوند، مگر اینکه، پیش از آن تاریخ، بیش از یک سوم دولت های متعاهد معاهده (کنوانسیون) یا دولت های متعاهد که مجموع ناوگان تجاری آنها از پنجاه درصد (۵۰%) ظرفیت ناخالص کشتی رانی تجاری جهانی کمتر نباشد، اعتراض خود را به آن اصلاحیه ها ابراز نموده باشند؛

    ۳ـ از دولت های متعاهد معاهده (کنوانسیون) درخواست می نمایند، طبق ردیف (۲) جزء (۷) بند (ب) ماده (۸) معاهده (کنوانسیون)، اصلاحیه های مذکور در تاریخ اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱) به محض پذیرش طبق بند (۲) فوق، لازم الاجرا خواهد شد؛

    ۴ـ از دبیرکل سازمان درخواست می نماید که در طبق جزء (۵) بند (ب) ماده (۸) معاهده (کنوانسیون)، نسخ موثق این قطعنامه و متن اصلاحیه های مندرج در پیوست را برای تمام دولت های متعاهد معاهده (کنوانسیون) ارسال دارد؛

    ۵ ـ به علاوه از دبیرکل درخواست می نماید که نسخ این قطعنامه و ضمائم آن را به تمام اعضای سازمان که جزء دولت های متعاهد معاهده (کنوانسیون) نیستند، ارسال نماید.

     

    پیوست

    اصلاحیه های پیوست معاهده (کنوانسیون) بین المللی

    ایمنی جان اشخاص در دریا مورخ ۱۹۷۴ (۱۳۵۳)، آن طور که اصلاح شده

    فصل ۵ـ ایمنی ناوبری

    مقرره ۱۹ـ الزامات حمل سامانه ها و تجهیزات ناوبری روی کشتی

    ۱ـ بند زیر جایگزین جزءهای موجود (۴) و (۵) و (۶) بند (۲. ۴. ۲) می شود:

    «۴. در مورد کشتی ها، به غیر از کشتی های مسافری و نفت کش ها (تانکرها)، با ظرفیت ناخالص ۳۰۰ تن و بیشتر اما با ظرفیت ناخالص کمتر از ۵۰.۰۰۰ تن، پیش از اولین بازرسی تجهیزات ایمنی [اولین بازرسی تجهیزات ایمنی یعنی اولین بازرسی سالیانه، اولین بازرسی ادواری یا اولین بازرسی مجدد تجهیزات ایمنی، هر کدام که پس از اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱) موعد آن باشد، و به علاوه در مورد کشتی های تحت ساخت، یعنی بازرسی اولیه]» پس از اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱) یا تا ۳۱ دسامبر ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۱۰/۱۰)، هر کدام زودتر باشد؛ و»

    ۲ـ جمله جدید زیر به انتهای جزء (۷) موجود بند (۴. ۲) اضافه می شود:

    «کشتی های مجهز به (اِی آی اِس) (سامانه شناسایی خودکار) باید سامانه (سیستم) (اِی آی اِس) را در همه اوقات به حالت فعال (روشن) نگه دارند مگر زمانی که موافقتنامه ها، قواعد یا استانداردهای بین المللی به جهت حفاظت از اطلاعات ناوبری، آن را پیش بینی کند.»

    فصل ۱۱ـ اقدامات ویژه جهت افزایش ایمنی دریانوردی

    ۳ـ فصل (۱۱) موجود مجدداً شماره گذاری شده و به فصل (۱ـ۱۱) تغییر می یابد.

    مقرره ۳ـ شماره شناسایی کشتی

    ۴ـ متن زیر پس از عنوان مقرره اضافه می شود:

    «بندهای (۴) و (۵) در مورد تمامی کشتی هایی که این مقرره در مورد آنها اعمال می شود اعمال می گردد. کشتی های ساخته شده پیش از اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱) باید با الزامات بندهای (۴) و (۵) پیش از اولین حوضچه خشک برنامه ریزی شده کشتی پس از اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱) مطابقت نمایند.»

    ۵ـ متن موجود بند (۴) حذف می شود و متن جدید زیر درج می گردد:

    «۴. شماره شناسایی کشتی باید به صورت دائم علامت گذاری شود:

    ۱ـ در مکانی قابل دید در (عقب) پاشنه کشتی یا روی هریک از دیواره های بدنه، سمت چپ و راست وسط کشتی، بالای عمیق ترین خط بار تعیین شده یا هریک از طرف های روسازه، سمت چپ و راست یا روبروی روسازه یا، در مورد کشتی های مسافری، روی یک سطح افقی قابل دید از راه هوا؛ و

    ۲ـ در یک مکان با قابلیت دسترسی آسان روی یکی از دیواره های عرضی انتهایی فضای موتورخانه، آن طور که در مقرره (۳۰. ۳) فصل (۲ـ۲) شرح داده شده، یا روی یکی از پوشش های درب انبارها، در مورد نفت کش ها (تانکرها)، در تلمبه خانه یا، در مورد کشتی های دارای فضای رورو، آن طور که در مقرره (۴۱. ۳) فصل۲ـ۲ تعریف شده است روی یکی از دیواره های عرضی انتهایی فضاهای رورو

    ۱. ۵ علامت گذاری دائمی باید کاملاً قابل دید بوده، از دیگر علامت گذاری های روی بدنه مشخص تر بوده و باید با رنگی متفاوت رنگ آمیزی شود.

    ۲. ۵ علامت گذاری دائمی موضوع بند (۱. ۴) نباید کمتر از ۲۰۰ میلی متر ارتفاع داشته باشد. علامت گذاری دائمی موضوع بند (۲. ۴) نباید کمتر از ۱۰۰ میلی متر ارتفاع داشته باشد. عرض علامت گذاری ها باید با ارتفاع آن، متناسب باشد.

    ۳. ۵ علامت گذاری دائمی می تواند از طریق حروف برجسته یا حک کردن یا از طریق نقش انداختن یا سوراخ کردن روی فلز (پانچ کردن) یا هرگونه روش مشابه دیگر علامت گذاری شماره شناسایی کشتی ایجاد شود که اطمینان حاصل شود که علامت گذاری به راحتی قابل پاک کردن نمی باشد.

    ۴. ۵ در کشتی های ساخته شده از موادی به غیر از فولاد یا فلز، مرجع دریایی باید روش علامت گذاری شماره شناسایی کشتی را تأیید نماید.»

    ۶ ـ مقرره جدید (۵)، پس از مقرره (۴) موجود به شرح زیر اضافه می شود:

    «مقرره ۵ ـ ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی

    ۱. برای هر کشتی که فصل (۱) در مورد آن اعمال می شود، باید یک ثبت مستمر تاریخچه کشتی صادر شود.

    ۱. ۲ هدف از ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی، تهیه یک تاریخچه ثبت شده روی کشتی در ارتباط با اطلاعات مندرج در آن می باشد.

    ۲. ۲ برای کشتی های ساخته شده پیش از اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱)، ثبت مستمر تاریخچه کشتی باید، حداقل، حاوی تاریخچه کشتی ها از اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱) باشد.

    ۳. ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی باید توسط مرجع دریایی برای هر کشتی که محق به برافراشتن پرچم آن می باشد، صادر شود و باید حداقل شامل اطلاعات زیر باشد:

    ۱ـ نام کشوری که کشتی محق به برافراشتن پرچم آن می باشد؛

    ۲ـ تاریخی که در آن کشتی به نام آن کشور ثبت شده؛

    ۳ـ شماره شناسایی کشتی طبق مقرره (۳)؛

    ۴ـ نام کشتی؛

    ۵ ـ بندری که در آن کشتی ثبت می شود؛

    ۶ـ نام مالک (مالکین) ثبت شده و نشانی (نشانی های) ثبت شده آنان؛

    ۷ـ نام اجاره کننده (اجاره کنندگان) ثبت شده دربست کشتی و نشانی (نشانی های) ثبت شده آنها، چنانچه عملی باشد؛

    ۸ ـ نام شرکت کشتی رانی آن طور که در مقرره (۱) فصل (۹) تعریف شده، نشانی ثبت شده آن و نشانی (نشانی هایی) که از آنجا فعالیت های مدیریت ایمنی انجام می شود؛

    ۹ـ نام مؤسسه (مؤسسات) رده بندی که کشتی در آنجا رده بندی شده است؛

    ۱۰ـ نام مرجع دریایی یا دولت متعاهد یا سازمان شناخته شده ای که سند انطباق (یا سند انطباق موقت) را که در آیین نامه مدیریت ایمنی کشتی ها به نحو موصوف در مقرره (۱) فصل (۹) مشخص شده برای شرکتی که از کشتی بهره برداری می کند، صادر کرده است و نام گروهی که ممیزی را انجام داده اند که بر اساس آن این سند صادرشده، اگر آن گروه، گروهی غیر از گروه صادرکننده سند باشد.

    ۱۱ـ نام مرجع دریایی یا دولت متعاهد یا سازمان شناخته شده ای که گواهینامه مدیریت ایمنی (یا گواهینامه موقت مدیریت ایمنی) را که در آیین نامه مدیریت ایمنی کشتی ها به نحو موصوف در مقرره (۱) فصل (۹) مشخص شده، برای کشتی صادر کرده است و نام گروهی که ممیزی را انجام داده اند که بر آن اساس گواهینامه صادرشده است، اگر آن گروه، گروهی غیر از گروه صادرکننده گواهینامه باشد؛

    ۱۲ـ نام مرجع دریایی یا دولت متعاهد یا سازمان امنیتی شناخته شده ای که گواهینامه بین المللی امنیت کشتی (یا گواهینامه موقت بین المللی امنیت کشتی) که در بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس به نحو موصوف در مقرره (۱) فصل (۲ـ۱۱) مشخص شده، را برای کشتی صادر کرده است و نام گروهی که کار تأیید را انجام داده اند که بر آن اساس گواهینامه صادرشده، اگر آن گروه، گروهی غیر از گروه صادرکننده گواهینامه باشد؛ و

    ۱۳ـ تاریخی که در آن کشتی از ثبت آن کشور درمی آید.

    ۱. ۴ هرگونه تغییرات در رابطه با اطلاعات موضوع بندهای (۴. ۳) تا (۱۲. ۳) باید در ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی درج گردد به نحوی که اطلاعات روزآمد و موجود را همراه با تاریخچه تغییرات، در اختیار بگذارد.

    ۲. ۴ در صورت هرگونه تغییر در رابطه با اطلاعات موضوع بند (۱. ۴)، مرجع دریایی باید در اسرع وقت که عملاً ممکن است که نباید بیش از سه ماه از تاریخ تغییر مربوط باشد، برای کشتی هایی که حق برافراشتن پرچم آن را دارند، یک نسخه بازنگری و روزآمد شده ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی یا اصلاحات مربوط آن، را صادر کند.

    ۳. ۴ در صورت هرگونه تغییر در رابطه با اطلاعات موضوع بند (۱. ۴)، مرجع دریایی که قصد دارد یک نسخه بازنگری و روزآمد شده از خلاصه تاریخچه کشتی تهیه نماید، به شرکتی که در مقرره (۱) فصل (۹) تعریف شده یا فرمانده کشتی اختیار داده و ملزم خواهد نمود تا ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی را اصلاح نموده تا اینکه تغییرات مربوط را منعکس نماید. در چنین مواردی پس از این که ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی اصلاح شد، شرکت باید، بدون تأخیر، مرجع دریایی را نیز مطلع نماید.

    ۱. ۵ ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی باید به زبان انگلیسی، فرانسوی یا اسپانیولی باشد. به علاوه ترجمه ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی به زبان رسمی یا زبان های مرجع دریایی ممکن است تهیه شود.

    ۲. ۵ ثبت مستمر تاریخچه کشتی باید طبق نمونه تهیه شده توسط سازمان بوده و باید طبق راهکارهای تهیه شده توسط سازمان نگهداری شود. هرگونه اطلاعات قبلی موجود در ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی نباید تغییر داده شود، حذف یا به هر نحوی پاک یا مخدوش شود.

    ۶. هنگامی که یک کشتی به پرچم کشور دیگری انتقال می یابد یا کشتی به مالک دیگری فروخته می شود (و یا تصدی آن را اجاره کننده دربست دیگری بر عهده می گیرد) یا شرکت کشتی رانی دیگری مسؤولیت بهره برداری کشتی مورد نظر را بر عهده می گیرد، ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی باید روی کشتی باقی بماند.

    ۷. هنگامی که قرار است یک کشتی به پرچم کشور دیگری انتقال یابد، شرکت باید به مرجع دریایی، نام کشوری که کشتی قرار است به پرچم آن کشور منتقل شود را اطلاع دهد تا مرجع دریایی بتواند برای آن کشور یک نسخه از ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی را در مدت زمانی که کشتی تحت صلاحیت قضائی آن بوده، ارسال نماید.

    ۸. هنگامی که کشتی به پرچم کشور دیگری انتقال می یابد که دولت آن جزء دولت های متعاهد می باشد، دولت متعاهد کشوری که کشتی حق برافراشتن پرچم آن را تا حال داشته، باید به مرجع دریایی پس از انتقال، هر چه سریع تر یک رونوشت از ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی در مدتی که تحت صلاحیت قضائی آن کشور بوده را همراه باهر ثبت مستمر خلاصه تاریخچه قبلی کشتی که برای آن کشتی توسط دولت های دیگر صادرشده، ارسال نماید.

    ۹. هنگامی که کشتی به پرچم کشور دیگری انتقال می یابد، مرجع دریایی باید ثبت مستمر خلاصه تاریخچه های قبلی کشتی را به ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی ای که مرجع دریایی برای کشتی صادر خواهد نمود پیوست نماید تا ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی که منظور نظر این مقرره است تأمین شود.

    ۱۰. ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی باید روی کشتی نگهداری شود و باید جهت بازرسی در کلیه اوقات در دسترس باشد.»

    ۷ـ متن جدید فصل (۲ـ۱۱) زیر، پس از فصل مجدد شماره گذاری شده (۱ـ۱۱) درج می گردد:

    «فصل (۲ـ۱۱) اقدامات ویژه جهت افزایش امنیت دریانوردی

    مقرره ۱ـ تعاریف

    ۱. از نظر این فصل، مگر صراحتاً طور دیگری پیش بینی شده باشد:

    ۱. فله بر یعنی یک فله بر آن طور که در مقرره (۶. ۱) فصل (۹) تعریف شده است.

    ۲. تانکر حمل مواد شیمیایی یعنی یک تانکر شیمیایی آن طور که در مقرره (۲. ۸) فصل (۷) تعریف شده است.

    ۳. حمل کننده گاز (گازبر) یعنی یک حمل کننده گاز آن طور که در مقرره (۲. ۱۱) فصل (۷) تعریف شده است.

    ۴. شناور تندرو یعنی شناوری که در مقرره (۲. ۱) فصل (۱۰) تعریف شده است.

    ۵. واحد حفاری متحرک فراساحلی یعنی یک واحد حفاری متحرک فراساحلی با نیروی رانش مکانیکی آن طور که در مقرره (۱) فصل (۹) تعریف شده است، که در محل مستقر نمی باشد.

    ۶. تانکر نفتی یعنی یک تانکر نفتی آن طور که در مقرره (۱۲. ۲) فصل (۱ـ۲) تعریف شده است.

    ۷. شرکت کشتی رانی یعنی یک شرکت، آن طور که در مقرره (۱) فصل (۹) تعریف شده است.

    ۸. فعل وانفعالات کشتی/ بندر یعنی کنش و واکنش هایی که اتفاق می افتد، هنگامی که کشتی مستقیماً و به فوریت از اقدامات مربوط به جایجایی [جابجایی] افراد، کالاها یا تأمین خدمات بندری از کشتی یا به آن، متأثر می شود.

    ۹. تسهیلات بندری یعنی محلی که، توسط دولت متعاهد یا مقام منتخب تعیین می شود، و فعل وانفعال کشتی/ بندر در آن صورت می گیرد. این مکان مناطقی مانند لنگرگاه ها، اسکله های توقف، آبراهه های (کانال های) ورودی از سمت دریا را، در صورت لزوم، شامل می شود.

    ۱۰. فعالیت کشتی با کشتی یعنی هر فعالیتی که مربوط به یک تسهیلات بندری که با انتقال کالا و افراد از یک کشتی به کشتی دیگر سر و کار دارد، نباشد.

    ۱۱. مقام منتخب یعنی سازمان (سازمان ها) یا مرجع دریایی (مراجع دریایی) تعیین شده، درون دولت متعاهد، به عنوان مسئول حصول اطمینان از اجرای مقررات این فصل در رابطه با امنیت تسهیلات بندری و فعل وانفعال کشتی/ بندر، از نقطه نظر تسهیلات بندری.

    ۱۲. آیین نامه بین المللی امنیت کشتی و تسهیلات بندری (آیین نامه آی اس پی اس) یعنی آیین نامه بین المللی امنیت کشتی ها و تسهیلات بندری شامل بخش (الف) (که مقررات آن باید الزامی تلقی شود) و بخش (ب) (که مقررات آن توصیه ای باید تلقی شود)، آن طور که در تاریخ ۱۲ دسامبر ۲۰۰۲ (۱۳۸۱/۹/۲۱) به موجب قطعنامه (۲) فراهمایی (کنفرانس) دولت های متعاهد معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا، ۱۹۷۴ (۱۳۵۳)، که ممکن است توسط سازمان اصلاح شود، تصویب شده است، با این شرط که:

    ۱ـ اصلاحات بخش (الف) آیین نامه که طبق ماده (۸) این معاهده (کنوانسیون) در ارتباط با روش های حاکم بر اصلاح پیوست به غیر از فصل (۱)، تصویب می شود، لازم الاجرا و نافذ می گردد؛ و

    ۲ـ اصلاحات بخش (ب) آیین نامه توسط کارگروه ایمنی دریانوردی طبق قواعد کار آن کارگروه، تصویب می شود.

    ۱۳. حادثه امنیتی یعنی هر عمل یا شرایط مشکوک که امنیت کشتی، شامل واحد حفاری متحرک فراساحلی و شناور تندرو، یا تسهیلات بندری یا هر فعل وانفعال کشتی/ بندر یا هرگونه فعالیت کشتی با کشتی را تهدید می کند.

    ۱۴. سطح امنیتی یعنی کیفیت میزان خطری که به انجام یک حادثه امنیتی اقدام خواهد شد یا یک حادثه امنیتی به وقوع خواهد پیوست.

    ۱۵. اعلامیه امنیتی یعنی توافق حاصل بین یک کشتی و یک تسهیلات بندری یا بین کشتی با کشتی دیگری که با آن فعل وانفعال انجام می دهد که نمایانگر اقدامات امنیتی است که هر کدام اجرا خواهند نمود.

    ۱۶. سازمان امنیتی شناخته شده یعنی سازمان دارای تخصص لازم در مسائل امنیتی و دانش لازم در ارتباط با کشتی و عملیات بندری، که اختیار می یابد فعالیت مربوط به ارزیابی یا تصدیق یا تأیید یا صدور گواهینامه مورد لزوم در این فصل یا بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس را انجام دهد.

    ۲. اصطلاح «کشتی»، هنگامی که در مقرره های (۳) تا (۱۳) استفاده می شود، شامل واحدهای حفاری متحرک فراساحلی و شناور تندرو خواهد بود.

    ۳. واژه «کلیه کشتی ها» هنگامی که در این فصل استفاده می شود، یعنی هر کشتی که این فصل در مورد آن اعمال می شود.

    ۴. اصطلاح «دولت متعاهد» هنگامی که در مقرره های (۳)، (۴)، (۷)، (۱۰)، (۱۱)، (۱۲) و (۱۳) استفاده می شود شامل ارجاع به «مقام منتخب» می شود.

    مقرره ۲ـ کاربرد

    ۱. این فصل برای موارد زیر اعمال می شود:

    ۱. انواع کشتی های زیر که به سفرهای بین المللی می پردازند:

    ۱. ۱ کشتی های مسافری، شامل شناورهای مسافری تندرو

    ۲. ۱ کشتی های باری، شامل شناورهای تندرو با ظرفیت ناخالص ۵۰۰ تن و بالاتر؛ و

    ۳. ۱ واحدهای حفاری متحرک فراساحلی؛ و

    ۲. تسهیلات بندری که به چنین کشتی هایی که به سفرهای بین المللی مشغول هستند خدمات ارائه می کنند.

    ۲. صرف نظر از مقررات بند (۲. ۱)، دولت های متعاهد باید در مورد میزان کاربرد این فصل و قسمت های مربوط بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس در ارتباط با تسهیلات بندری واقع در سرزمین خود که، اگر چه اساساً توسط کشتی هایی که به سفرهای بین المللی نمی پردازند استفاده می شود، اما گاهی اوقات لازم می شود که به کشتی های ورودی یا خروجی که به سفرهای بین المللی مشغول هستند خدمات ارائه کنند، تصمیم گیری نمایند.

    ۱. ۲ دولت های متعاهد، تصمیماتی را که به موجب بند (۲) می گیرند، باید بر اساس ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری باشد که طبق مقررات بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس انجام می شود.

    ۲. ۲ هرگونه تصمیمی که دولت متعاهد به موجب بند (۲) می گیرد، نباید سطح امنیتی را که منظور نظر این فصل یا بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس می باشد، به مخاطره اندازد.

    ۳. این فصل در مورد کشتی های جنگی، کشتی های تدارکاتی نظامی، یا دیگر کشتی های تحت بهره برداری یا با مالکیت دولت متعاهد که تنها جهت خدمات غیرتجاری دولتی استفاده می شوند، اعمال نمی شود.

    ۴. هیچ چیز در این فصل نباید به حقوق یا تعهدات کشورها به موجب حقوق بین الملل، لطمه ای وارد نماید.

    مقرره ۳ـ تعهدات دولت های متعاهد در رابطه با امنیت

    ۱. مراجع دریایی باید سطوح امنیتی را ایجاد نمایند و از فراهم سازی اطلاعات مربوط به سطوح امنیتی برای کشتی هایی که محق به برافراشتن پرچم آنها می باشند اطمینان حاصل نمایند. هنگامی که تغییراتی در سطح امنیتی رخ می دهد، اطلاعات سطح امنیتی باید آن طور که شرایط ایجاب می کند، روزآمد شود.

    ۲. دولت های متعاهد باید سطوح امنیتی را ایجاد نمایند و از فراهم سازی اطلاعات سطوح امنیتی برای تسهیلات بندری واقع در قلمرو خود، و کشتی ها پیش از ورود به بندر یا هنگامی که کشتی در بندری که در قلمرو آنها واقع شده است قرار دارد، اطمینان حاصل نمایند. هنگامی که تغییراتی در سطح امنیتی رخ می دهد، اطلاعات سطح امنیتی باید آن طور که شرایط ایجاب می کند، روزآمد شود.

    مقرره ۴ـ الزامات شرکت های کشتی رانی و کشتی ها

    ۱. شرکت های کشتی رانی باید با الزامات مربوط این فصل و بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس، با در نظر گرفتن راهکارهای مندرج در بخش (ب) آیین نامه آی اس پی اس، مطابقت داشته باشند.

    ۲. کشتی ها باید با الزامات مربوط این فصل و بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس، با در نظر گرفتن راهکارهای مندرج در بخش (ب) آیین نامه آی اس پی اس، مطابقت داشته باشند و چنین مطابقتی باید آن طور که در بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس قیدشده، مورد تأیید قرار گیرد و گواهی شود.

    ۳. کشتی، پیش از ورود به بندر یک دولت متعاهد یا هنگامی که در بندر واقع در سرزمین یک دولت متعاهد قرار دارد، باید با الزامات سطح امنیتی ایجادشده توسط دولت متعاهد، اگر چنین سطح امنیتی بالاتر از سطح امنیتی ایجادشده توسط مرجع دریایی برای آن کشتی باشد، مطابقت داشته باشد.

    ۴. کشتی ها باید بدون هیچ تأخیر بی دلیلی نسبت به هرگونه تغییرات در ارتباط با سطح امنیتی بالاتر واکنش نشان دهند.

    ۵. هنگامی که یک کشتی با الزامات این فصل یا بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس مطابقت ندارد یا نمی تواند با الزامات سطح امنیتی ایجادشده توسط مرجع دریایی یا توسط دولت متعاهد دیگر و قابل اعمال در مورد آن کشتی مطابقت نماید، باید پیش از انجام هرگونه فعل وانفعال کشتی/ بندر یا پیش از ورود به بندر، هر کدام زودتر اتفاق بیافتد [بیفتد]، مقام صلاحیتدار را مطلع نماید.

    مقرره ۵ ـ مسؤولیت ویژه شرکت های کشتی رانی

    شرکت کشتی رانی باید اطمینان حاصل نماید که فرمانده در کشتی، در تمام اوقات، اطلاعاتی را در دسترس دارد که از طریق آن مأموران به طور مقتضی مجاز شده دولت متعاهد بتوانند ثابت کنند که:

    ۱. چه کسی مسئول تعیین خدمه یا دیگر افراد به کار گرفته شده فعلی یا دست اندرکار در روی کشتی باهر توانایی در ارتباط با امور تجاری کشتی می باشد؛

    ۲. چه کسی مسئول تصمیم گیری در ارتباط با نحوه به کارگیری آن کشتی می باشد؛ و

    ۳. در مواردی که کشتی تحت شرایط قرارداد (قراردادهای) اجاره به کار گرفته می شود، طرف های این قرارداد (قراردادهای) اجاره، چه کسانی هستند.

    مقرره ۶ـ سامانه (سیستم) زنگ امنیتی کشتی [مراجعه شود به استانداردهای عملکرد سامانه (سیستم) زنگ امنیتی کشتی مصوب قطعنامه (۷۶) ۱۳۶. ام اس سی]

    ۱. کلیه کشتی ها باید به شرح زیر، به سامانه (سیستم) زنگ امنیتی کشتی مجهز شوند:

    ۱. کشتی های ساخته شده، در تاریخ اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱) یا پس از اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱)؛

    ۲. کشتی های مسافری، شامل شناورهای مسافری تندروی ساخته شده پیش از اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱)، پیش از اولین بازرسی تأسیسات رادیویی پس از اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱)؛

    ۳. تانکرهای نفتی، تانکرهای مواد شیمیایی، گازبرها، فله برها و شناورهای باری تندرو با ظرفیت ناخالص ۵۰۰ تن و بیشتر که پیش از اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱) ساخته شده اند، پیش از اولین بازرسی تأسیسات رادیویی پس از اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱)؛ و

    ۴. دیگر کشتی های باری با ظرفیت ناخالص ۵۰۰ تن و بیشتر و واحدهای حفاری متحرک فراساحلی که پیش از اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱) ساخته شده اند، پیش از اولین بازرسی تأسیسات رادیویی پس از اول جولای ۲۰۰۶ (۱۳۸۵/۴/۱۰)؛

    ۲. سامانه (سیستم) زنگ خطر امنیتی کشتی، هنگامی که فعال می شود، باید:

    ۱. راه اندازی شود و زنگ امنیتی «کشتی ـ به ـ ساحل» را برای مقام صلاحیتدار منتخب توسط مرجع دریایی که در این شرایط ممکن است شرکت کشتی رانی را هم شامل شود، ارسال نماید، به صورتی که کشتی و مکان آن را مشخص کند و نشان دهد که امنیت کشتی مورد نظر تحت خطر قرار دارد یا به خطر افتاده است؛

    ۲. زنگ امنیتی کشتی را برای دیگر کشتی ها ارسال نکند؛

    ۳. زنگ امنیتی را در روی کشتی به صدا در نیاورد؛ و

    ۴. ارسال زنگ امنیتی را تا زمانی که غیرفعال شود و یا دوباره تنظیم شود ادامه دهد.

    ۳. سامانه (سیستم) زنگ امنیتی کشتی باید:

    ۱. این قابلیت را داشته باشد که بتوان آن را از پل فرماندهی و حداقل یک مکان دیگر فعال نمود؛ و

    ۲. با استانداردهای عملکردی که از استانداردهایی که توسط سازمان تصویب شده کمتر نباشد، مطابقت داشته باشد.

    ۴. نقاط فعال سازی سامانه (سیستم) زنگ امنیتی کشتی باید به نحوی طراحی شود که از به راه اندازی غیرعمدی زنگ امنیتی کشتی ممانعت به عمل آورد.

    ۵. الزامات سامانه (سیستم) زنگ امنیتی کشتی را می توان با استفاده از تأسیسات رادیویی نصب شده جهت مطابقت با الزامات فصل (۴) رعایت نمود، به شرطی که با کلیه الزامات این مقرره مطابقت داشته باشد.

    ۶. هنگامی که یک مرجع دریایی گزارش یک زنگ امنیتی کشتی را دریافت می کند، آن مرجع دریایی باید فوری کشور (کشورهایی) که کشتی در مجاورت آنها در آن زمان فعالیت می کند را مطلع سازد.

    ۷. هنگامی که یک دولت متعاهد گزارش زنگ امنیتی کشتی را از کشتی ای دریافت می کند که محق به برافراشتن پرچم آن دولت نیست، آن دولت متعاهد باید فوری مرجع دریایی مربوط را مطلع سازد و در صورت لزوم، کشور (کشورهایی) را که کشتی در آن زمان در مجاورت آنها فعالیت می کند را مطلع سازد.

    مقرره ۷ـ تهدیدات علیه کشتی ها

    ۱. دولت های متعاهد باید سطوح امنیتی را ایجاد نمایند و از فراهم سازی اطلاعات مربوط به سطوح امنیتی برای کشتی هایی که در آب های سرزمینی آنها فعالیت می نمایند یا قصد خود را جهت ورود به آب های سرزمینی آنها، اعلام نموده اند، اطمینان حاصل نمایند.

    ۲. دولت های متعاهد باید یک نقطه تماس ایجاد نمایند تا از طریق آن کشتی های مذکور بتوانند راهنمایی دریافت یا کمک درخواست کنند و چنین کشتی هایی بتوانند به آن، هر گونه نگرانی امنیتی را در مورد دیگر کشتی ها، فعالیت ها یا مکاتبات گزارش کنند.

    ۳. هنگامی که خطر حمله مشخص شده است، دولت متعاهد ذی ربط، باید کشتی های ذی ربط و مراجع دریایی آنها را از موارد زیر آگاه سازد:

    ۱. سطح امنیتی موجود؛

    ۲. هرگونه اقدامات امنیتی که باید توسط کشتی های ذی ربط جهت محافظت خود از حمله، طبق مقررات بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس انجام شود؛ و

    ۳. اقدامات امنیتی که کشور ساحلی تصمیم گرفته است، در صورت لزوم، انجام دهد.

    مقرره ۸ ـ صلاحدید فرمانده در رابطه با ایمنی و امنیت کشتی

    ۱ـ فرمانده نباید توسط شرکت کشتی رانی، اجاره کننده کشتی یا هر فرد دیگری از تصمیم گیری یا انجام هرگونه تصمیمی که، بنا به قضاوت حرفه ای فرمانده جهت حفظ و نگهداری ایمنی و امنیت کشتی لازم است، محدود شود. این تصمیم شامل جلوگیری از دسترسی افراد (به غیر از آنهایی که به عنوان مأموران به طور مقتضی مجاز شده دولت متعاهد تعیین شده اند) یا اموال آنان و ممانعت از بارگیری کالا، شامل بارگنج (کانتینر)ها یا دیگر واحدهای حمل ونقل کالای محصور می باشد.

    ۲ـ اگر بنا بر قضاوت حرفه ای فرمانده، تضادی بین هرگونه الزامات امنیتی و ایمنی حاکم در کشتی به هنگام فعالیت آن کشتی پیش آید، فرمانده باید الزامات لازم جهت حفظ و نگهداری ایمنی کشتی را اجرا نماید. در چنین مواردی، فرمانده ممکن است اقدامات امنیتی موقتی را اجرا کند و باید فوری مرجع دریایی را در جریان بگذارد و، در صورت لزوم، دولت متعاهدی را که در بندر آن کشور، کشتی فعالیت دارد یا قصد ورود به آن را دارد، مطلع نماید. هرگونه اقدام امنیتی موقتی به موجب این مقرره باید، تا بیشترین حد ممکن، با سطح امنیتی غالب تناسب داشته باشد. هنگامی که چنین شرایطی شناسایی می شود، مرجع دریایی باید اطمینان حاصل کند که چنین تضادهایی رفع شده اند و احتمال وقوع مجدد آن کاهش یافته است.

    مقرره ۹ـ وارسی (کنترل) و اقدامات تطابقی

    ۱. وارسی (کنترل) کشتی ها در بندر

    ۱. ۱ از نظر این فصل، هر کشتی که این فصل در مورد آن اعمال می شود، هنگامی که در بندر دولت متعاهد دیگری قرار دارد، توسط مأموران به طور مقتضی مجاز شده آن دولت که ممکن است همان هایی باشند که وظایفی را به موجب مقرره (۱۹) فصل (۱) انجام می دهند، تحت وارسی (کنترل) قرار می گیرد. چنین وارسی (کنترلی) باید تنها به تحقیق در مورد وجود یک گواهینامه معتبر بین المللی امنیت کشتی یا یک گواهینامه معتبر بین المللی موقت امنیت کشتی صادره به موجب مقرره بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس (گواهینامه) در کشتی محدود شود، که اگر معتبر بود باید پذیرفته شود، مگر این که دلایل مشخصی برای باور این وجود داشته باشد که کشتی با الزامات این فصل یا بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس مطابقت ندارد.

    ۲. ۱ هنگامی که چنین دلایل مشخصی وجود دارد، یا هنگامی که گواهینامه معتبر درخواست می شود چنین گواهینامه ای موجود نباشد، مأموران به طور مقتضی مجاز شده دولت متعاهد باید یکی از اقدامات وارسی (کنترلی) یا اقدامات وارسی (کنترلی) بیشتری را طبق آنچه در بند (۳. ۱) ذکرشده، در رابطه با آن کشتی اعمال نمایند. چنین اقدامات اعمال شده باید متناسب بوده و با در نظر گرفتن راهکارهای مندرج در بخش (ب) آیین نامه آی اس پی اس باشد.

    ۳. ۱ چنین اقدامات وارسی (کنترلی) به شرح زیر می باشد: بازرسی کشتی، ایجاد تأخیر در حرکت کشتی، توقیف کشتی، محدود کردن عملیات کشتی شامل جابجایی آن در بندر، یا اخراج کشتی از بندر، چنین اقدامات وارسی (کنترلی) ممکن است بیشتر یا به جای آن شامل اقدامات اصلاحی یا اداری کمتر دیگر شود.

    ۲. کشتی هایی که قصد ورود به بندر دولت متعاهد دیگری را دارند.

    ۱. ۲ از نظر این فصل، یک دولت متعاهد می تواند کشتی هایی را که قصد ورود به بنادر آن را دارند ملزم نماید که با هدف اجتناب از نیاز به اعمال اقدامات یا مراحل وارسی (کنترلی)، اطلاعات زیر را در اختیار مأموران به طور مقتضی مجاز شده دولت متعاهد قرار دهند تا اطمینان حاصل کنند که با این فصل، پیش از ورود به بندر مطابقت دارند:

    ۱. اینکه کشتی دارای یک گواهینامه معتبر می باشد و نام مقام صادرکننده آن؛

    ۲. سطح امنیتی که کشتی در حال حاضر در آن مشغول به فعالیت می باشد؛

    ۳. سطح امنیتی که کشتی در آن در هریک از بنادر پیشین به هنگام فعل وانفعال کشتی/ بندر در محدوده زمانی مشخص شده در بند (۳. ۲) فعالیت داشته است؛

    ۴. هرگونه اقدامات امنیتی خاص یا اضافی که توسط کشتی در هریک از بنادر پیشین که کشتی فعل وانفعال کشتی/ بندر را در محدوده های زمانی مشخص شده در بند (۳. ۲) انجام می داده، اتخاذشده است؛

    ۵. اینکه روش های مناسب امنیت کشتی در طی فعالیت کشتی با کشتی در محدوده زمانی مشخص شده در بند (۳. ۲) حفظ شده است؛ یا

    ۶. دیگر اطلاعات امنیتی مربوط عملی (اما نه جزئیات طرح امنیتی)، با در نظر گرفتن راهکارهای مندرج در بخش (ب) آیین نامه آی اس پی اس.

    چنانچه دولت متعاهد درخواست نماید، کشتی یا شرکت کشتی رانی باید تأییدیه اطلاعات درخواستی فوق را به نحوی که برای آن دولت متعاهد قابل قبول باشد، تهیه نماید.

    ۲. ۲ هر کشتی که این فصل در مورد آن اعمال می شود و قصد ورود به بندر دولت متعاهد دیگری را دارد باید اطلاعات مندرج در بندر (۱. ۲) را بنا به درخواست مأموران به طور مقتضی مجاز شده آن دولت، در اختیار قرار دهد. فرمانده می تواند از در اختیار گذاشتن چنین اطلاعاتی امتناع نماید، با علم به این که تهیه نکردن چنین اطلاعاتی ممکن است منجر به عدم پذیرش کشتی جهت ورود به بندر شود.

    ۳. ۲ کشتی باید سوابق اطلاعات موضوع بند (۱. ۲) را در مورد ۱۰ تسهیلات بندری که اخیراً به آنها مراجعه کرده، نگهداری نماید.

    ۴. ۲ اگر پس از دریافت اطلاعات مندرج در بند (۱. ۲)، مأموران به طور مقتضی مجاز شده دولت متعاهد بندری که کشتی قصد ورود به آن را دارد، دلایل مشخصی برای باور این داشته باشند که کشتی با الزامات این فصل یا بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس مطابقت ندارد، چنین مأمورانی باید تلاش کنند که ارتباط بین کشتی و مرجع دریایی مربوط آن را جهت رفع عدم تطابق برقرار نمایند. اگر چنین ارتباطی منجر به رفع نواقص نشد، یا اگر این مأموران دلایل موجه دیگری برای باور این داشته باشند که کشتی با الزامات این فصل یا بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس تطابق ندارد، چنین مأمورانی می توانند مراحل مرتبط با کشتی که در بند (۵. ۲) قیدشده را انجام دهند. هرگونه مراحل صورت پذیرفته باید متناسب بوده و با در نظر گرفتن راهکارهای مندرج در بخش (ب) آیین نامه آی اس پی اس باشد.

    ۵. ۲ مراحل یادشده به شرح زیر خواهد بود:

    ۱. درخواست رفع عدم تطابق؛

    ۲. الزام کشتی جهت رفتن به منطقه ای که در آب های سرزمینی یا آب های داخلی دولت متعاهد می باشد؛

    ۳. بازرسی کشتی، اگر کشتی در آب های سرزمینی دولت متعاهدی باشد که کشتی قصد ورود به بندر آن را دارد؛

    ۴. ممانعت از ورود به بندر

    پیش از شروع به اقدام چنین مراحلی، کشتی باید توسط دولت متعاهد از مقاصد وی مطلع شود. به محض باخبر شدن، فرمانده می تواند قصد خود را مبنی بر ورود به بندر باز پس بگیرد. در چنین مواردی، این مقرره اعمال نخواهد شد.

    ۳. مقررات اضافی

    ۱. ۳ در مواقعی که:

    ۱. اقدامات وارسی (کنترلی)، به غیر از اقدامات اصلاحی یا اداری کمتری که در بند (۳. ۱) به آن اشاره شده، اعمال می شود؛ یا

    ۲. هریک از مراحل موضوع بند (۵. ۲) انجام می شود،

    مأمور به طور مقتضی مجاز شده دولت متعاهد، باید بی درنگ به صورت مکتوب مرجع دریایی را از اقدامات وارسی (کنترلی) اعمال شده یا مراحل صورت گرفته و دلایل مربوط مطلع نماید. دولت متعاهدی که اقدامات وارسی (کنترلی) یا مراحلی وارسی (کنترلی) را اعمال می نماید، همچنین باید سازمان امنیتی شناخته شده ای را که گواهینامه مربوط را برای کشتی ذی ربط صادر نموده و نیز سازمان را هنگامی که چنین اقدامات وارسی (کنترلی) اعمال می شود یا چنین مراحلی صورت می پذیرد، مطلع نماید.

    ۲. ۳ هنگامی که به یک کشتی اجازه ورود به بندر داده نمی شود یا از بندر اخراج می شود، مقام های کشور صاحب بندری باید حقایق مربوط را به مقام های کشوری که کشتی در سفر بعدی به بنادر مربوط آن مراجعه خواهد نمود، چنانچه برای وی محرز باشد، و نیز کشورهای ساحلی مربوط دیگر با در نظر گرفتن راهکارهایی که توسط سازمان تهیه خواهد شد، اطلاع دهد. از محرمانه بودن و امنیت چنین گزارشی باید اطمینان حاصل شود.

    ۳. ۳ ممانعت از ورود به بندر بر اساس بندهای (۴. ۲) و (۵. ۲) یا اخراج از بندر، بر اساس بندهای (۱. ۱) تا (۳. ۱)، باید تنها در صورتی اعمال شود که مأموران به طور مقتضی مجاز شده دولت متعاهد دلایل مشخصی برای این باور داشته باشند که کشتی تهدید فوری برای امنیت یا ایمنی افراد، کشتی ها یا دیگر اموال ایجاد می کند و هیچ روش مناسب دیگری برای از بین بردن آن تهدید وجود ندارد.

    ۴. ۳ اقدامات وارسی (کنترلی) موضوع بند (۳. ۱) و مراحل موضوع بند (۵. ۲) باید تنها زمانی بر اساس این مقرره اعمال شود که عدم تطابقی که موجب اعمال اقدامات یا مراحل وارسی (کنترلی) شده رفع شود به نحوی که به رضایت دولت متعاهد برسد، با در نظر گرفتن اقدامات پیشنهادی توسط کشتی یا مرجع دریایی، چنانچه وجود داشته باشد.

    ۵. ۳ به هنگام اعمال وارسی (کنترل) به موجب بند (۱)، یا انجام مراحل به موجب بند (۲) توسط دولت های متعاهد:

     ۱. کلیه تلاش های ممکن باید انجام شود تا از توقیف بی جهت یا تأخیر بی دلیل کشتی جلوگیری شود. اگر یک کشتی بدین طریق، بی جهت توقیف شود یا تأخیر نماید، باید این حق را داشته باشد که غرامت هرگونه صدمه یا خسارت متحمل شده را جبران نماید.

    ۲. از دسترسی ضروری به کشتی در مواقع اضطراری یا به دلایل انسان دوستانه و جهت مقاصد امنیتی نباید ممانعت به عمل آید.

    مقرره ۱۰ـ الزامات تسهیلات بندری

    ۱. تسهیلات بندری باید با الزامات مربوط این فصل و بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس با در نظر گرفتن راهکارهای مندرج در بخش (ب) آیین نامه آی اس پی اس مطابقت داشته باشد.

    ۲. دولت های متعاهد دارای تسهیل بندری یا تسهیلات بندری در قلمرو خود که این مقرره در مورد آنها قابل اعمال است باید اطمینان حاصل نمایند که:

    ۱. ارزیابی های امنیتی تسهیلات بندری طبق مقررات بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس انجام شده، بازنگری و تأییدشده است.

    ۲. طرح های امنیتی تسهیلات بندری طبق مقررات بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس تهیه، بازنگری، تأیید و اجرا شده اند.

    ۳. دولت های متعاهد باید کلیه اقدامات لازم را که باید در طرح امنیتی تسهیلات بندری برای سطوح مختلف امنیتی مورد توجه قرار گیرد، از جمله زمانی که ارائه اعلامیه امنیتی مورد نیاز است را تعیین و اطلاع دهند.

    مقرره ۱۱ـ موافقت نامه های امنیتی جایگزین

    ۱. دولت های متعاهد ممکن است، به هنگام اجرای این فصل و بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس، در مورد ترتیبات امنیتی جایگزین به صورت کتبی، موافقت نامه های دوجانبه یا چندجانبه با دولت های متعاهد دیگر منعقد نمایند که سفرهای بین المللی کوتاه در مسیرهای ثابت بین تسهیلات بندری واقع در قلمرو آنها را تحت پوشش قرار دهد.

    ۲. چنین موافقت نامه ای نباید سطح امنیتی دیگر کشتی ها یا تسهیلات بندری که تحت پوشش آن موافقت نامه قرار ندارند را به مخاطره اندازد.

    ۳. هر کشتی که تحت پوشش چنین موافقت نامه ای می باشد نباید هیچ فعالیت کشتی ـ با ـ کشتی را با کشتی ای که تحت پوشش آن موافقت نامه قرار ندارد، انجام دهد.

    ۴. چنین موافقت نامه هایی باید به صورت ادواری با توجه به تجارت حاصل و نیز هرگونه تغییر در شرایط خاص، یا ارزیابی خطرات امنیتی کشتی ها، تسهیلات بندری یا مسیرهای تحت پوشش آن موافقت نامه، بازنگری شود.

    مقرره ۱۲ـ ترتیبات امنیتی برابر

    ۱. هر مرجع دریایی ممکن است به یک کشتی خاص یا گروهی از کشتی هایی که محق به برافراشتن پرچم آن (دولت) هستند اجازه دهد اقدامات امنیتی دیگری که برابر با آنهایی است که در این فصل یا بخش (الف) آیین نامه آی ا س پی اس قیدشده را اجرا نمایند، به شرطی که چنین اقدامات امنیتی، حداقل از همان کارایی و کارآمدی اقدامات مقرر در این فصل یا بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس برخوردار باشد. مرجع دریایی که چنین اقدامات امنیتی را مجاز می داند، باید جزئیات مربوط آن را به سازمان ارسال نماید.

    ۲. به هنگام اجرای این فصل و بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس، یک دولت متعاهد ممکن است به یک تسهیلات بندری خاص یا گروهی از تسهیلات بندری واقع در قلمرو خود، به غیر از آنهایی که تحت پوشش موافقت نامه منعقده به موجب مقرره (۱۱) قرار دارند، اجازه دهد که اقدامات امنیتی ای که برابر با آنهایی است که در این فصل یا بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس قیدشده، اجرا نمایند، به شرطی که چنین اقدامات امنیتی، حداقل از همان کارایی اقدامات مقرر در این فصل یا بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس برخوردار باشد. دولت متعاهدی که چنین اقدامات امنیتی را مجاز می داند، باید جزئیات مربوط را به سازمان ارسال نماید.

    مقرره ۱۳ـ ارسال اطلاعات

    ۱. دولت های متعاهد باید، تا اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱)، اطـلاعات زیر را به سازمان ارسال نمایند و این اطلاعات را جهت اطلاع در دسترس شرکت های کشتی رانی و کشتی ها قرار دهند:

    ۱. اسامی و جزئیات تماس مقام ملی خود یا مقام های مسئول امنیت کشتی و تسهیلات بندری؛

    ۲. مکان هایی در داخل قلمرو خود که تحت پوشش طرح های امنیتی تأییدشده تسهیلات بندری قرار دارند؛

    ۳. اسامی و جزئیات تماس افرادی که تخصیص یافته اند که در کلیه اوقات در دسترس باشند و زنگ های امنیتی کشتی ـ به ساحل را، که در مقرره (۱. ۲. ۶) اشاره شده، دریافت و به محض وصول اقدام نمایند؛

    ۴. اسامی و جزئیات تماس افرادی که تخصیص یافته اند که در کلیه اوقات در دسترس باشند تا هرگونه مکاتبات را از دولت های متعاهدی که اقدامات وارسی (کنترلی) و تطابقی را که در مقرره (۱. ۳. ۹) به آن اشاره شده انجام می دهند، دریافت و به محض وصول اقدام نمایند؛

    ۵. اسامی و جزئیات تماس افرادی که تعیین شده اند که در تمام اوقات در دسترس باشند تا به کشتی ها، راهنمایی یا کمک ارائه نمایند و افرادی که کشتی ها می توانند به آنها هرگونه نگرانی های امنیتی را که در مقرره (۲. ۷) به آن اشاره شده، گزارش نمایند.

    و پس از آن هنگامی که تغییراتی در آن به وقوع می پیوندد این اطلاعات را به روز نماید. سازمان باید این جزییات را به دولت های متعاهد دیگر جهت اطلاع مأموران آنها ابلاغ نماید.

    ۲. دولت های متعاهد باید، تا اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱)، اسامی و جزئیات تماس سازمان های امنیتی شناخته شده ای را که اختیار یافته اند به نیابت از آنها عمل کنند، همراه با جزئیات مسؤولیت های ویژه آنها و شرایط اختیار تفویض شده به چنین سازمان هایی را به سازمان ارسال نمایند. چنین اطلاعاتی باید روزآمد شود و پس از آن هر زمان که تغییراتی در آن به وقوع پیوست آن را به روز نمایند. سازمان باید این جزییات را به دولت های متعاهد دیگر جهت اطلاع مأموران آنها ابلاغ نماید.

    ۳. دولت های متعاهد باید، تا اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱)، فهرستی که نشانگر طرح های امنیتی تأییدشده تسهیلات بندری برای تسهیلات بندری واقع در قلمرو آنها می باشد را همراه با مکان یا مکان های تحت پوشش هر طرح امنیتی تأییدشده تسهیلات بندری و تاریخ تأیید آن را به سازمان ارسال نمایند و پس از آن باید هنگامی که هریک از تغییرات زیر به وقوع پیوست، آن را نیز ارسال نمایند:

    ۱. تغییراتی در مکان یا مکان هایی تحت پوشش طرح امنیتی تسهیلات بندری قرار است ایجاد شود یا ایجاد شده است. در چنین مواقعی، اطلاعاتی که ارسال می شوند باید نشانگر تغییراتی در مکان یا مکان هایی تحت پوشش طرح بوده و تاریخی را که چنین تغییراتی ایجاد خواهند شد یا اجرا شده اند را نشان دهد.

    ۲. زمانی که یک طرح امنیتی تأییدشده تسهیلات بندری، که قبلاً در فهرست ارائه شده به سازمان درج شده است، قرار است باز پس گرفته شود یا باز پس گرفته شده است. در چنین مواقعی، اطلاعاتی که ارسال می شوند باید نشانگر تاریخی باشد که این بازپس گیری نافد [نافذ] خواهد شد یا اجرا شده است. در چنین مواردی، این ارسال به سازمان باید در اسرع وقت ممکن انجام شود؛ و

    ۳. مواردی به فهرست طرح های امنیتی تأییدشده تسهیلات بندری قرار است اضافه شود. در چنین مواردی، اطلاعاتی که قرار است ارسال شود باید نشانگر مکان یا مکان های تحت پوشش این طرح و تاریخ تأیید آن باشد.

    ۴. دولت های متعاهد باید، در فواصل پنج ساله پس از اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱)، فهرست بازنگری شده و روزآمد کلیه طرح های امنیتی تأییدشده تسهیلات بندری برای تسهیلات بندری واقع در قلمرو خود همراه با مکان یا مکان های تحت پوشش هر طرح امنیتی تأییدشده تسهیلات بندری و تاریخ مربوط تأیید آن (و تاریخ تأیید هر اصلاحیه به آن) در طی پنج سال پیشین که کلیه اطلاعات ارسال شده به سازمان بر اساس بند (۳) را از اعتبار ساقط نموده و جایگزین آنها می شود را به سازمان ارسال نمایند.

    ۵. دولت های متعاهد باید اطلاعات موافقت نامه ای که به موجب مقرره (۱۱) منعقد شده است را به سازمان ارسال نمایند. اطلاعات ارسالی باید شامل موارد زیر باشد:

    ۱. اسامی دولت های متعاهد که آن موافقت نامه را منعقد نموده اند؛

    ۲. تسهیلات بندری و مسیرهای ثابتی که تحت پوشش موافقت نامه قرار می گیرند؛

    ۳. تناوب بازنگری موافقت نامه؛

    ۴. تاریخ لازم الاجراشدن موافقت نامه؛

    ۵. اطلاعات مربوط به انجام هرگونه رایزنی با دیگر دولت های متعاهد؛

    و پس از آن، باید در اسرع وقت ممکن، اطلاعات مربوط به زمانی که موافقت نامه اصلاح شده است یا پایان یافته است را به سازمان اطلاع دهد.

    ۶. هر دولت متعاهدی که، به موجب مقررات مقرره (۱۲)، هرگونه ترتیبات امنیتی برابر را در رابطه با کشتی ای که محق به برافراشتن پرچم آن می باشد یا در رابطه با تسهیلات بندری واقع در قلمرو خود مجاز می داند، باید جزئیات مربوط را به سازمان ارسال نماید.

    ۷. سازمان باید اطلاعات ارسال شده به موجب بند (۳) را در صورت درخواست در دسترس دولت های متعاهد دیگر، قرار دهد.

     

    قطعنامه ۲ فراهمایی (کنفرانس)

    (مصوب ۱۲ دسامبر ۲۰۰۲ برابر با ۲۱ آذر ۱۳۸۱)

    تصویب آیین نامه بین المللی امنیت کشتی ها و تسهیلات بندری (آیین نامه آی.اس.پی.اس)

     

    فراهمایی (کنفرانس)،

    با تصویب اصلاحات معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا، مورخ ۱۹۷۴ (۱۳۵۳)، آن طور که اصلاح شده (که از این پس«معاهده (کنوانسیون) » نامیده می شود)، در ارتباط با اقدامات ویژه جهت افزایش ایمنی و امنیت دریانوردی،

    با در نظر گرفتن این که فصل جدید (۲ـ۱۱) معاهده (کنوانسیون)، به آیین نامه بین المللی امنیت کشتی و تسهیلات بندری (آیین نامه آی اس پی اس) اشاره می کند و لازم می داند که کشتی ها، شرکت های کشتی رانی و تسهیلات بندری با الزامات مربوط بخش (الف) آیین نامه بین المللی امنیت کشتی و تسهیلات بندری (آیین نامه آی اس پی اس) آن طور که در بخش (الف) آیین نامه مشخص شده است، مطابقت نمایند،

    با عقیده بر این که اجرای فصل یادشده توسط دولت های متعاهد، کمک بسیاری به ارتقای ایمنی و امنیت دریانوردی و حفظ این دو در روی کشتی و خشکی خواهد نمود،

    با مدنظر قرار دادن پیش نویس آیین نامه امنیت کشتی ها و تسهیلات بندری که توسط کارگروه ایمنی دریانوردی سازمان بین المللی دریانوردی (که از این پس «سازمان» نامیده می شود) در اجلاس هفتاد و پنجم و هفتاد و ششم آن کارگروه به منظور بررسی و تصویب توسط فراهمایی (کنفرانس) تهیه شده است،

    ۱ـ آیین نامه بین المللی امنیت کشتی ها و تسهیلات بندری (که از این پس «آیین نامه» نامیده می شود) و متن آن به پیوست این قطعنامه می باشد را تصویب می نماید؛

    ۲ـ از دولت های متعاهد معاهده (کنوانسیون) دعوت درخواست می کند که توجه نمایند که به محض لازم الاجراشدن فصل جدید (۲ـ۱۱) معاهده (کنوانسیون)، آیین نامه در تاریخ اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱) نافذ خواهد شد؛

    ۳ـ از کارگروه ایمنی دریانوردی درخواست می نماید که این آیین نامه را تحت بازنگری قرار داده و حسب مورد آن را اصلاح نماید؛

    ۴ـ از دبیرکل سازمان درخواست می نماید که نسخ مصدق این قطعنامه و متن آیین نامه را که در پیوست آمده برای کلیه دولت های متعاهد معاهده (کنوانسیون) ارسال نماید؛

    ۵ ـ به علاوه از دبیرکل درخواست می نماید که نسخ این قطعنامه و پیوست آن را برای کلیه اعضای سازمان که عضو دولت های متعاهد معاهده (کنوانسیون) نیستند، ارسال نماید.

     

    پیوست

    آیین نامه بین المللی امنیت کشتی ها و تسهیلات بندری

    پیش گفتار

    ۱ـ فراهمایی (کنفرانس) دیپلماتیک امنیت دریانوردی در لندن و در دسامبر ۲۰۰۲ (آذر ۱۳۸۱) برگزار و مقررات جدیدی را در مورد معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا، مورخ ۱۹۷۴ (۱۳۵۳) و این آیین نامه [رجوع شود به اقدام بیشتر توسط سازمان بین المللی دریانوردی در رابطه با افزایش امنیت دریانوردی و ایجاد اقدامات مقتضی جهت افزایش امنیت کشتی ها، تسهیلات بندری واحدهای حفاری متحرک فراساحلی مستقر در محل، و سکوهای ثابت و شناوری که تحت پوشش فصل (۲-۱۱) و معاهده (کنوانسیون) سولاس ۱۹۷۴ (۱۳۵۳) قرار نمی گیرند، مصوب فراهمایی امنیت دریانوردی (به ترتیب طی قطعنامه (۳) و (۷) )]

     به منظور ارتقاء امنیت دریانوردی تصویب نمود. این الزامات جدید، یک چهارچوب بین المللی را تشکیل می دهد که از طریق آن کشتی ها و تسهیلات بندری می توانند با یکدیگر همکاری نموده تا اعمالی که امنیت را در بخش حمل ونقل دریایی تهدید می کنند، شناسایی و از وقوع آن جلوگیری نمایند.

    ۲ـ به دنبال حوادث ناگوار ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ (۱۳۸۰/۶/۲۰) اجلاس بیست و دوم مجمع سازمان بین المللی دریانوردی (سازمان)، در نوامبر ۲۰۰۱ (آبان ۱۳۸۰) به اتفاق آراء با تدوین اقدامات جدیدی در رابطه با امنیت کشتی ها و تسهیلات بندری جهت تصویب فراهمایی (کنفرانس) دولت های متعاهد معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا، مورخ ۱۹۷۴ (۱۳۵۳) (که با عنوان «فراهمایی (کنفرانس) دیپلماتیک امنیت دریانوردی» شناخته می شود) در دسامبر ۲۰۰۲ (آذر ۱۳۸۱) موافقت نمود. آمادگی جهت برگزاری فراهمایی (کنفرانس) دیپلماتیک بر اساس پیشنهادهای دولت های عضو، سازمان های بین دولتی و سازمان های غیردولتی در مقام مشاورتی با سازمان، به کارگروه ایمنی دریانوردی سازمان محول شد.

    ۳ـ کارگروه ایمنی دریانوردی، در اولین اجلاس فوق العاده خود، که آن نیز در نوامبر ۲۰۰۱ (آبان ۱۳۸۰) برگزار شد، به منظور سرعت بخشیدن به تهیه و تصویب اقدامات امنیتی مناسب، یک گروه کاری بین اجلاسی در خصوص امنیت دریانوردی ایجاد نمود. اولین نشست گروه کاری بین اجلاسی کارگروه ایمنی دریانوردی در خصوص امنیت دریانوردی در فوریه ۲۰۰۲ (بهمن ۱۳۸۰) برگزار شد و نتایج مباحثات انجام شده به اجلاس هفتاد و پنجم کارگروه ایمنی دریانوردی که در ماه می ۲۰۰۲ (اردیبهشت ۱۳۸۱) برگزار شد، گزارش و توسط کارگروه مورد بررسی قرار گرفت، این در حالی بود که یک گروه کاری ویژه تشکیل شد تا دیگر پیشنهادهای انجام شده را گسترش دهد. اجلاس هفتاد و پنجم کارگروه ایمنی دریانوردی، گزارش گروه کاری را بررسی و توصیه نمود که کار باید از طریق گروه کاری بین اجلاسی که در ماه سپتامبر ۲۰۰۲ (شهریور ۱۳۸۱) برگزار می شد، پیش برده شود. اجلاس هفتاد و ششم کارگروه ایمنی دریانوردی نتایج اجلاس گروه کاری بین اجلاسی کارگروه ایمنی دریانوردی در سپتامبر ۲۰۰۲ (شهریور ۱۳۸۱) و همچنین اقدام به عمل آمده توسط گروه کاری کارگروه ایمنی دریانوردی که همزمان با اجلاس هفتاد و ششم کارگروه ایمنی در دسامبر ۲۰۰۲ (آذر ۱۳۸۱) و بلافاصله پیش از فراهمایـی (کنفرانس) دیپلماتیک برگزار شد، را مورد بررسی قرار داد و موافقت نمود که فراهمایی (کنفرانس) دیپلماتیک، نسخه نهایی متون پیشنهادی را مورد بررسی قرار دهد.

    ۴ـ فراهمایی (کنفرانس) دیپلماتیک (۹ لغایت ۱۳ دسامبر ۲۰۰۲ برابر با ۱۸ لغایت ۲۲ آذر ۱۳۸۱) اصلاحات مربوط به مقررات حاضر در معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا، مورخ ۱۹۷۴ (۱۳۵۳) (سولاس ۷۴) در مورد تسریع در اجرای الزامات نصب سامانه (سیستم) های شناسایی خودکار (اتوماتیک) کشتی ها را نیز تصویب نمود و مقررات جدیدی را در فصل (۱ـ۱۱) سولاس ۷۴ در رابطه با علامت گذاری شماره شناسایی کشتی و داشتن ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی تصویب کرد. فراهمایی (کنفرانس) دیپلماتیک همچنین تعدادی قطعنامه فراهمایی (کنفرانس) شامل آنهایی که اجرا و بازبینی این آیین نامه، همکاری های فنی و کار مشترک با سازمان بین المللی کار و سازمان جهانی گمرک را تحت پوشش قرار می دهند، را تصویب نمود. مشخص گردید که بازنگری و اصلاح برخی از مقررات جدید در رابطه با امنیت دریانوردی ممکن است نیاز به تکمیل کار این دو سازمان داشته باشد.

    ۵ ـ مقررات فصل (۲ـ۱۱) سولاس ۷۴ و این آیین نامه در مورد کشتی ها و تسهیلات بندری اعمال می شود. الحاق به سولاس ۷۴ به منظور تحت پوشش قرار دادن تسهیلات بندری مورد موافقت واقع شد، بر این اساس که سولاس ۷۴ سریع ترین روش ها را برای حصول اطمینان از این که اقدامات امنیتی مورد لزوم، لازم الاجرا می شود و سریعاً نافذ می گردد را عرضه می نماید. با این همه، همچنین موافقت شد که مقررات مربوط به تسهیلات بندری منحصراً مربوط به فعل وانفعال کشتی/بندر باشد. موضوع گسترده تر امنیت در مناطق بندری، موضوع کار مشترک بعدی بین سازمان بین المللی دریانوردی و سازمان بین المللی کار خواهد بود. همچنین موافقت شد که این مقررات نباید به واکنش های حقیقی به حملات یا هر گونه فعالیت لازم جهت بر طرف کردن مشکل پس از چنین حملاتی، تعمیم داده شود.

    ۶ـ در تهیه پیش نویس مقررات دقت لازم انجام شده است تا از هماهنگ و سازگار بودن این مقررات با مقررات معاهده (کنوانسیون) بین المللی استانداردهای آموزش، صدور گواهینامه ها، نگهبانی دریانوردان مصوب ۱۹۷۸ (۱۳۵۷)، آن طور که اصلاح شده، آیین نامه بین المللی مدیریت ایمنی (آی اِس اِم) و سامانه (سیستم) هماهنگ بازرسی و صدور گواهینامه اطمینان حاصل گردد.

    ۷ـ این مقررات تغییر چشمگیری را در روش صنایع دریایی بین المللی در ارتباط با مسئله امنیت در بخش حمل ونقل دریایی نشان می دهد. تصدیق می شود که این مقررات ممکن است هزینه های اضافی چشمگیری را برای دولت های متعاهد خاصی ایجاد نماید. اهمیت همکاری های فنی جهت کمک به دولت های متعاهد در اجرای مقررات کاملاً تأیید می گردد.

    ۸ ـ اجرای مقررات، نیاز به همکاری مؤثر و مستمر و تفاهم بین کلیه افراد دست اندرکار یا کسانی که از کشتی ها و تسهیلات بندری استفاده می کنند شامل کارکنان کشتی، کارکنان بندر، مسافرین، صاحبان کالا، مدیریت کشتی و بندر و افراد مسئول در بخش امنیت در سطح ملی و داخلی دارد. فعالیت ها و روش های موجود چنانچه سطح امنیتی مناسبی را ایجاد نکند باید مورد بازنگری قرار گیرد و تغییر یابد. به منظور افزایش امنیت دریانوردی، وظایف بیشتری باید توسط صنایع بندری و کشتی رانی و مقام های ملی و داخلی انجام گیرد.

    ۹ـ به هنگام اجرای مقررات امنیتی مندرج در فصل (۲ـ۱۱) سولاس ۷۴ و بخش (الف) این آیین نامه، راهکارهای مندرج در بخش (ب) این آیین نامه باید مدنظر قرار گیرد. اگرچه، تصدیق می شود که میزان اعمال این راهکارها، ممکن است بسته به ماهیت تسهیلات بندری و کشتی، تجارت و یا کالای آن متفاوت باشد.

    ۱۰ـ هیچ چیز در این آیین نامه نباید به گونه ای تفسیر یا اعمال شود که با احترام مقتضی به حقوق اساسی و آزادی های مندرج در اسناد بین المللی، به ویژه آنهایی که مربوط به کارگران دریایی و مهاجرین می شود شامل بیانیه سازمان بین المللی کار در مورد اصول و حقوق اولیه در کار و نیز استانداردهای بین المللی در خصوص کارگران دریایی و بندری، مغایرت داشته باشد.

    ۱۱ـ با شناخت این که معاهده (کنوانسیون) تسهیل رفت وآمد (ترافیک) دریایی، مصوب ۱۹۶۵ (۱۳۴۴)، آن طور که اصلاح شده، مقرر می دارد که مقام های دولتی باید به خدمه خارجی اجازه دهند هنگامی که کشتی ای که آنها با آن آمده اند در بندر می باشد، به خشکی بروند به شرطی که تشریفات و مراسم ورود آن کشتی انجام شده باشد و مقام های دولتی دلیلی برای ممانعت از ورود آنها به روی خشکی به جهت بهداشت عمومی، ایمنی یا نظم عمومی ندارند، دولت های متعاهد به هنگام تأیید طرح های امنیتی کشتی و تسهیلات بندری باید توجه لازم را به این حقیقت بنمایند که کارکنان کشتی، روی کشتی زندگی و کار می کنند و به مرخصی های روی خشکی و دسترسی به تسهیلات رفاهی روی خشکی مربوط به دریانوردان، از جمله مراقبت های پزشکی، نیاز دارند.

     

    بخش (الف)

    الزامات اجباری در رابطه با مقررات فصل (۲ـ۱۱) معاهده (کنوانسیون) بین المللی جان اشخاص در دریا، مورخ ۱۹۷۴ (۱۳۵۳) آن طور که اصلاح شده

    ۱ـ کلیات

    ۱. ۱ـ مقدمه

    این بخش از آیین نامه بین المللی امنیت کشتی ها و تسهیلات بندری، حاوی مقررات الزامی است که در فصل (۲ـ۱۱) معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا، مورخ ۱۹۷۴ (۱۳۵۳)، آن طور که اصلاح شده، به آن اشاره شده است.

    ۲. ۱ـ اهداف

    اهداف این آیین نامه عبارتند از:

    ۱. ایجاد یک چهارچوب بین المللی شامل همکاری بین دولت های متعاهد، نهادهای دولتی، مراجع دریایی داخلی و صنایع کشتی رانی و بندری به منظور کشف تهدیدهای امنیتی و اتخاذ اقدامات پیشگیرانه در برابر حوادث امنیتی که کشتی ها یا تسهیلات بندری ای که در بخش تجارت بین المللی مورد استفاده قرار می گیرند، را تحت تأثیر قرار می دهد؛

    ۲. مقرر کردن نقش و مسؤولیت های مربوط دولت های متعاهد، نهادهای دولتی، مراجع دریایی داخلی و صنایع کشتی رانی و بندری در سطح ملی و بین المللی به منظور حصول اطمینان از امنیت دریانوردی؛

    ۳. حصول اطمینان از جمع آوری و مبادله سریع و کارآمد اطلاعات مربوط به امنیت؛

    ۴. تهیه یک روش پژوهشی جهت ارزیابی های امنیتی به نحوی که طرح ها و رویه های مناسب جهت واکنش در برابر تغییرات سطوح امنیتی موجود باشد؛ و

    ۵. حصول اطمینان از این که اقدامات مناسب و متناسب امنیتی دریایی موجود می باشد.

    ۳. ۱ـ الزامات عملی

    به منظور نیل به اهداف آیین نامه، در این آیین نامه تعدادی الزامات عملی گنجانده شده است. این الزامات شامل موارد زیر است اما محدود به آن نمی شود:

    ۱. جمع آوری و ارزیابی اطلاعات مربوط به تهدیدات امنیتی و تبادل چنین اطلاعاتی با دولت های متعاهد ذی ربط؛

    ۲. لزوم حفظ و نگهداری تشریفات (پروتکل های) مربوط به ارتباطات جهت کشتی ها و تسهیلات بندری؛

    ۳. جلوگیری از دسترسی غیرمجاز به کشتی ها، تسهیلات بندری و مناطق محدودیت دار آنها؛

    ۴. جلوگیری از آوردن سلاح های غیرمجاز، وسایل آتش زا یا مواد منفجره به کشتی ها یا تسهیلات بندری؛

    ۵. تأمین وسایل به صدا درآوردن زنگ خطر در واکنش به تهدیدهای امنیتی یا حوادث امنیتی؛

    ۶. لزوم طرح های امنیتی کشتی و تسهیلات بندری بر اساس ارزیابی های امنیتی؛ و

    ۷. لزوم آموزش، رزمایش (مانور) و تمرین به منظور حصول اطمینان از آشنایی با طرح های امنیتی و رویه های آن.

    ۲ـ تعاریف

    ۱. ۲ـ از نظر این بخش، مگر صراحتاً طور دیگری قیدشده باشد:

    ۱. معاهده (کنوانسیون) یعنی معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا ۱۹۷۴ (۱۳۵۳) آن طور که اصلاح شده.

    ۲. مقرره یعنی مقرره معاهده (کنوانسیون).

    ۳. فصل یعنی فصل معاهده (کنوانسیون).

    ۴. طرح امنیتی کشتی یعنی طرحی که تهیه شده تا از کاربرد اقدامات طراحی شده روی کشتی، به منظور حفاظت افراد روی آن، کالا، واحدهای حمل کالا، انبارهای کشتی یا کشتی در برابر خطرات حادثه امنیتی، اطمینان حاصل شود.

    ۵. طرح امنیتی تسهیلات بندری یعنی طرحی که تهیه شده تا از کاربرد اقدامات طراحی شده به منظور حفاظت از تسهیلات بندری و کشتی ها، افراد، کالا، واحدهای حمل کالا و انبارهای کشتی واقع در تسهیلات بندری در برابر خطرات حادثه امنیتی، اطمینان حاصل شود.

    ۶. مأمور امنیتی کشتی یعنی فردی روی کشتی که در برابر فرمانده پاسخگو است، توسط شرکت کشتی رانی به عنوان مسئول امنیت کشتی، شامل اجرا و حفظ و نگهداری طرح امنیتی کشتی و جهت ارتباط با مأمور امنیتی شرکت کشتی رانی و مأموران امنیتی تسهیلات بندری تعیین شده است.

    ۷. مأمور امنیتی شرکت کشتی رانی یعنی شخص تعیین شده توسط شرکت کشتی رانی جهت حصول اطمینان از انجام ارزیابی امنیتی کشتی، تهیه طرح امنیتی کشتی، ارسال آن جهت تأیید و پس از آن اجرا و نگهداری آن و شخص رابط بین مأموران امنیتی تسهیلات بندری و مأمور امنیتی کشتی.

    ۸. مأمور امنیتی تسهیلات بندری یعنی شخص منصوب به عنوان مسئول تهیه، اجرا، بازبینی و حفظ و نگهداری طرح امنیتی تسهیلات بندری و مسئول ارتباط با مأموران امنیتی کشتی و مأموران امنیتی شرکت کشتی رانی.

    ۹. سطح امنیتی ۱ یعنی سطحی که برای آن حداقل اقدامات حفاظتی امنیتی لازم باید در تمام اوقات حفظ و نگهداری شود.

    ۱۰. سطح امنیتی ۲ یعنی سطحی که برای آن اقدامات اضافی حفاظتی مناسب امنیتی باید برای دوره ای که خطر وقوع حادثه امنیتی بیشتر می شود، حفظ و نگهداری شود.

    ۱۱. سطح امنیتی ۳ یعنی سطحی که برای آن اقدامات امنیتی حفاظتی ویژه بیشتری باید برای دوره محدودی که وقوع حادثه امنیتی احتمال می رود یا قریب الوقوع است، حفظ و نگهداری شود، اگر چه ممکن است امکان تعیین هدف خاصی وجود نداشته باشد.

    ۲. ۲ـ «کشتی» هنگامی که در این آیین نامه استفاده می شود شامل واحدهای حفاری متحرک فراساحلی و شناورهای تندرو، آن طور که در مقرره (۱) فصل (۲ـ۱۱) تعریف شده، می باشد.

    ۳. ۲ـ «دولت متعاهد» در ارتباط باهر گونه ارجاعی به تسهیلات بندری، هنگامی که در بندهای (۱۴) الی (۱۸) استفاده می شود، شامل ارجاع به «مقام منتخب» خواهد بود.

    ۴. ۲ـ اصطلاحاتی که در این بخش طور دیگری تعریف نشده اند دارای همان معانی می باشند که در فصول (۱) و (۲ـ۱۱) به آنها نسبت داده شده است.

    ۳ ـ کاربرد

    ۱. ۳ـ این آیین نامه در رابطه با موارد زیر اعمال می شود:

    ۱. انواع کشتی های زیر که به سفرهای بین المللی مبادرت می ورزند:

    ۱. کشتی های مسافری، شامل شناورهای تفریحی تندرو مسافری؛

    ۲. کشتی های باری، شامل شناورهای تندرو با ظرفیت ناخالص ۵۰۰ تن و بیشتر؛ و

    ۳. واحدهای حفاری متحرک فراساحلی؛ و

    ۲. تسهیلات بندری ای که به چنین کشتی هایی که به سفرهای بین المللی می پردازند، خدمات ارائه می کنند.

    ۲. ۳ـ با وجود مقررات بند (۲. ۱. ۳)، دولت های متعاهد باید در مورد کاربرد این بخش از آیین نامه در ارتباط با تسهیلات بندری واقع در سرزمین خود که اساساً توسط کشتی هایی که به سفرهای بین المللی نمی پردازند، مورد استفاده قرار می گیرند، اما گاهی لازم می شود که به کشتی های ورودی یا خروجی که به سفرهای بین المللی مشغول هستند خدمات ارائه نمایند، تصمیم گیری نمایند.

    ۱. ۲. ۳ـ دولت های متعاهد باید تصمیماتی را که تحت بند (۲. ۳) می گیرند بر اساس ارزیابی امنیتی به عمل آمده از تسهیلات بندری طبق این بخش از آیین نامه، اتخاذ نمایند.

    ۲. ۲. ۳ـ هر تصمیمی که دولت متعاهد به موجب بند (۲. ۳) اتخاذ می نماید، نباید سطح امنیتی را که منظور نظر فصل (۲ـ۱۱) یا این بخش از آیین نامه جهت دستیابی می باشد را به مخاطره اندازد.

    ۳. ۳ـ این آیین نامه در مورد کشتی های جنگی، کشتی های تدارکاتی نظامی، یا دیگر کشتی های تحت بهره برداری یا با مالکیت دولت متعاهد که تنها جهت خدمات غیرتجاری دولتی مورد استفاده قرار می گیرند اعمال نمی گردد.

    ۴. ۳ـ بندهای (۵) تا (۱۳) و (۱۹) این بخش در مورد شرکت های کشتی رانی و کشتی ها آن طور که در مقرره (۴) فصل (۲ـ۱۱) تعریف شده، اعمال می گردد.

    ۵. ۳ـ بندهای (۵) و (۱۴) تا (۱۸) این بخش در مورد تسهیلات بندری ای که در مقرره (۱۰) فصل (۲ـ۱۱) توصیف شده اعمال می گردد.

    ۶. ۳ـ هیچ چیز در این آیین نامه نباید به حقوق یا تعهدات کشورها به موجب حقوق بین الملل خللی وارد نماید.

    ۴ـ مسؤولیت های دولت های متعاهد

    ۱. ۴ـ با رعایت مفاد مقرره (۳) فصل (۲ـ۱۱) و مقرره (۷) فصل (۲ـ۱۱)، دولت های متعاهد باید سطوح امنیتی را ایجاد نموده و به منظور جلوگیری از حوادث امنیتی، راهکار تدارک ببینند. سطوح امنیتی بالاتر نشانگر احتمال بیشتر وقوع حوادث امنیتی می باشد. عواملی که باید در ایجاد سطح امنیتی مناسب مدنظر قرار گیرد شامل:

    ۱. میزان موثق بودن اطلاعات مربوط به خطر؛

    ۲. میزان تأیید اطلاعات مربوط به خطر؛

    ۳. میزان خاص بودن یا قریب الوقوع بودن اطلاعات خطر؛ و

    ۴. نتایج بالقوه وقوع چنین حادثه امنیتی.

    ۲. ۴ـ دولت های متعاهد، هنگامی که سطح امنیتی ۳ را تعیین می نمایند، در صورت لزوم، باید دستورهای مقتضی را صادر نمایند و اطلاعات مربوط به امنیت را در اختیار کشتی ها و تسهیلات بندری که ممکن است متأثر شوند، قرار دهند.

    ۳. ۴ـ دولت های متعاهد ممکن است برخی وظایف امنیتی خود به موجب فصل (۲ـ۱۱) و این بخش از آیین نامه را به غیر از موارد زیر، به یک سازمان امنیتی شناخته شده محول نمایند:

    ۱. ایجاد سطح امنیتی مربوط؛

    ۲. تأیید ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری و اصلاحیه های متعاقب ارزیابی تأییدشده؛

    ۳. تعیین تسهیلات بندری که نیاز است برای آنها یک مأمور امنیتی تسهیلات بندری تخصیص داده شود؛

    ۴. تأیید طرح امنیتی تسهیلات بندری و اصلاحیه های متعاقب طرح تأییدشده؛

    ۵. اعمال اقدامات وارسی (کنترلی) و تطابقی طبق مقرره (۹) فصل (۲ـ۱۱)؛ و

    ۶. ایجاد الزامات مربوط به اظهارنامه امنیتی.

    ۴. ۴ـ دولت های متعاهد باید، تا اندازه ای که به نظر آنها مناسب می رسد، کارآمدی طرح های امنیتی کشتی و تسهیلات بندری یا اصلاحیه های چنین طرح هایی را که خود آنها تأیید کرده اند، یا در مورد کشتی ها، کارآمدی طرح هایی که به نیابت از آنها تأییدشده است را مورد آزمایش قرار دهند.

    ۵ـ اظهارنامه امنیتی

    ۱. ۵ـ دولت های متعاهد باید با ارزیابی میزان خطری که فعل وانفعال کشتی/ بندر یا فعالیت کشتی با کشتی برای مردم، اموال یا محیط زیست ایجاد می کند، تعیین نماید که چه هنگامی اظهارنامه امنیتی مورد نیاز می باشد.

    ۲. ۵ـ یک کشتی می تواند در موارد زیر تکمیل اظهارنامه امنیتی را درخواست نماید:

    ۱. هنگامی که کشتی نسبت به تسهیلات بندری یا نسبت به کشتی دیگری که با آن فعل وانفعال دارد، از سطح امنیتی بالاتری برخوردار است؛

    ۲. هنگامی که موافقت نامه ای در خصوص اظهارنامه امنیتی بین دولت های متعاهد در خصوص سفرهای بین المللی خاص یا برخی کشتی هایی که به چنین سفرهایی مشغول هستند وجود داشته باشد؛

    ۳. هنگامی که یک خطر امنیتی یا یک حادثه امنیتی، کشتی یا تسهیلات بندری را در برگرفته باشد؛ چنانچه قابل اجرا باشد؛

    ۴. هنگامی که کشتی در بندری است که آن بندر ملزم نیست طرح امنیتی تأییدشده تسهیلات بندری داشته باشد و آن را اجرا نماید؛ یا

    ۵. کشتی فعالیت های «کشتی با کشتی» را با کشتی دیگری انجام می دهد که ملزم نیست که طرح امنیتی تأییدشده کشتی داشته باشد و آن را اجرا نماید.

    ۳. ۵ـ درخواست های تکمیل اظهارنامه امنیتی، به موجب این بخش، باید توسط تسهیلات بندری یا کشتی مربوط تصدیق شود.

    ۴. ۵ـ اظهارنامه امنیتی باید توسط افراد زیر تکمیل شود:

    ۱. فرمانده یا مأمور امنیتی کشتی به نیابت از کشتی (کشتی ها)؛ و، در صورت اقتضاء؛

    ۲. مأمور امنیتی تسهیلات بندری یا، اگر دولت متعاهد طور دیگری تصمیم گیری نماید، توسط هر فرد دیگری که مسئول امنیت بخش ساحلی، به نیابت از تسهیلات بندری می باشد.

    ۵. ۵ـ اعلامیه امنیتی باید الزامات امنیتی را که می تواند بین یک تسهیلات بندری و یک کشتی (یا بین کشتی ها) مشترک باشد را مورد توجه قرار دهد و مسؤولیت هریک از آنها را ذکر نماید.

    ۶. ۵ـ دولت های متعاهد باید، با در نظر گرفتن مفاد مقرره (۳. ۲. ۹) فصل (۲ـ۱۱)، حداقل مدتی که اظهارنامه امنیتی باید توسط تسهیلات بندری واقع در قلمرو آنها نگهداری شود را مشخص نمایند.

    ۷. ۵ـ مراجع دریایی باید با در نظر گرفتن مفاد مقرره (۳. ۲. ۹) فصل (۲ـ۱۱)، حداقل مدتی که اظهارنامه امنیتی باید توسط کشتی های تحت پرچم آنها نگهداری شود را مشخص نمایند.

    ۶ـ تعهدات شرکت کشتی رانی

    ۱. ۶ـ شرکت کشتی رانی باید اطمینان حاصل نماید که طرح امنیتی کشتی حاوی بیانات شفافی است که بر روی اختیارات فرمانده تاکید می نماید. شرکت کشتی رانی باید در طرح امنیت کشتی ذکر نماید که جهت تصمیم گیری در مورد ایمنی و امنیت کشتی و درخواست کمک از شرکت کشتی رانی یا هر دولت متعاهدی، چنانچه ضرورت ایجاب نماید، فرمانده اختیار و مسؤولیت فوق العاده را دارد.

    ۲. ۶ـ شرکت کشتی رانی باید اطمینان حاصل نماید که مأمور امنیتی شرکت کشتی رانی، فرمانده و مأمور امنیتی کشتی از پشتیبانی لازم جهت انجام وظایف و مسؤولیت های خود طبق فصل (۲ـ۱۱) و این بخش از آیین نامه برخوردار می باشند.

    ۷ـ امنیت کشتی

    ۱. ۷ـ هر کشتی لازم است پیرو سطوح امنیتی وضع شده توسط دولت های متعاهد به شرح زیر اقدام نماید.

    ۲. ۷ـ در سطح امنیتی شماره ۱، باید فعالیت های زیر از طریق اقدامات مناسب، روی همه کشتی ها، با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین نامه انجام شود تا بتوان اقدامات پیشگیرانه علیه حوادث امنیتی را تعیین و اتخاذ نمود:

    ۱. حصول اطمینان از اجرای وظایف امنیتی کلیه کشتی ها؛

    ۲. وارسی (کنترل) دسترسی به کشتی؛

    ۳. وارسی (کنترل) سوارشدن افراد به کشتی و وسایل شخصی آنها؛

    ۴. نظارت بر مناطق محدودیت دار به منظور حصول اطمینان از این که تنها افراد مجاز به آن دسترسی دارند؛

    ۵. نظارت بر محدوده های عرشه و نواحی احاطه کننده کشتی؛

    ۶. نظارت بر جابه جایی کالا و انبارهای کشتی؛ و

    ۷. حصول اطمینان از در دسترس بودن آسان ارتباطات امنیتی.

    ۳. ۷ـ در سطح امنیتی ۲، اقدامات حفاظتی اضافه تر مشخص شده در طرح امنیتی کشتی، باید برای هر فعالیت ذکرشده در بند (۲. ۷) با در نظر گرفتن راهکار ارائه شده در بخش (ب) این آیین نامه به مورد اجرا درآید.

    ۴. ۷ـ در سطح امنیتی ۳، اقدامات حفاظتی ویژه بیشتری که در طرح امنیتی کشتی ذکرشده، باید برای هر فعالیت ذکرشده در بند (۲. ۷)، با در نظر گرفتن راهکار ارائه شده در بخش (ب) این آیین نامه به مورد اجرا درآید.

    ۵. ۷ـ هنگامی که سطح امنیتی ۲ یا ۳ توسط مرجع دریایی تعیین می شود، کشتی باید دریافت دستورهای مربوط به تغییر سطح امنیتی را اعلام نماید.

    ۶. ۷ـ کشتی، پیش از ورود به بندر یا هنگامی که در بندر واقع در آب های سرزمینی دولت متعاهدی قرار دارد که سطح امنیتی ۲ یا ۳ را تعیین نموده است، باید دریافت این دستور را اعلام نموده و به مأمور امنیتی تسهیلات بندری شروع اجرای اقدامات و رویه های مناسب را که در طرح امنیتی کشتی ذکرشده، و در مورد سطح امنیتی ۳، دستورهای صادرشده توسط دولت متعاهدی که سطح امنیتی را تعیین نموده است اطمینان دهد. کشتی باید هرگونه مشکلاتی را که در اجرا داشته است گزارش نماید. در چنین مواردی، باید مأمور امنیتی تسهیلات بندری و مأمور امنیتی کشتی در خصوص اقدامات مناسب با یکدیگر ارتباط برقرار کرده و همکاری نمایند.

    ۷. ۷ـ اگر یک کشتی توسط مرجع دریایی ملزم شود که سطح امنیتی بالاتری را برقرار نماید یا زمانی که در سطح امنیتی بالاتری نسبت به بندری که قصد ورود به آن را دارد یا بندری که هم اکنون در آن واقع است باشد، آنگاه کشتی باید، بدون درنگ، وضعیت را به مقام صلاحیت دار دولت متعاهدی که تسهیلات بندری در قلمرو آن واقع شده و مأمور امنیتی تسهیلات بندری، اطلاع دهد.

    ۱. ۷. ۷ـ در چنین مواقعـی، مأمور امنیتـی کشتـی باید با مأمور امنیتـی تسهیلات بندری ارتباط برقرار نماید و در صورت لزوم در مورد اقدامات مناسب همکاری نماید.

    ۸. ۷ـ مرجع دریایی که کشتی های تحت پرچم خود را ملزم می نماید تا سطح امنیتی ۲ یا ۳ را در بندر دولت متعاهد دیگری برقرار نماید، باید بدون درنگ آن دولت متعاهد را مطلع نماید.

    ۹. ۷ـ هنگامی که دولت های متعاهد سطوح امنیتی را ایجاد می کنند و از در اختیار بودن اطلاعات سطح امنیتی برای کشتی هایی که در آب های سرزمینی آنها فعالیت می کنند یا قصد ورود خود را به آب های سرزمینی آنها اطلاع داده اند اطمینان حاصل می نمایند، به چنین کشتی هایی باید اطلاع داده شود که هوشیاری خود را حفظ کنند و بلافاصله به مرجع دریایی خود و کشورهای ساحلی مجاور هر گونه اطلاعاتی را که توجه آنها را جلب می کند و ممکن است بر روی امنیت دریایی منطقه تأثیر بگذارد، گزارش نمایند.

    ۱. ۹. ۷ـ هنگامی که به چنین کشتی هایی سطح امنیتی مربوط اطلاع داده شد، دولت متعاهد باید با در نظر گرفتن راهکار ارائه شده در بخش (ب) این آیین نامه، آن کشتی ها را از هرگونه اقدامات امنیتی که باید انجام دهند و چنانچه عملی باشد، اقداماتی که توسط دولت متعاهد جهت جلوگیری از خطر انجام گرفته است، مطلع نماید.

    ۸ ـ ارزیابی امنیتی کشتی

    ۱. ۸ ـ ارزیابی امنیتی کشتی بخش ضروری و لاینفک روند تهیه و روزآمدسازی طرح امنیتی کشتی می باشد.

    ۲. ۸ ـ مأمور امنیتی شرکت کشتی رانی باید اطمینان حاصل نماید که ارزیابی امنیتی کشتی توسط افراد دارای مهارت های لازم برای ارزیابی امنیتی کشتی، طبق این بخش و با در نظر گرفتن راهکار ارائه شده در بخش (ب) این آیین نامه صورت می گیرد.

    ۳. ۸ ـ با رعایت مفاد بند (۱. ۲. ۹)، یک سازمان امنیتی شناخته شده ممکن است ارزیابی امنیتی یک کشتی خاص را انجام دهد.

    ۴. ۸ـ ارزیابی امنیتی کشتی باید شامل بازرسی امنیتی در محل و حداقل، اصول زیر باشد:

    ۱. تعیین اقدامات، روش ها و فعالیت های موجود امنیتی؛

    ۲. تعیین و برآورد عملیات کلیدی روی کشتی که از جهت حفاظتی مهم می باشد؛

    ۳. شناسایی خطرات احتمالی نسبت به عملیات کلیدی روی کشتی و احتمال وقوع آنها، به منظور برقرار نمودن و اولویت بندی کردن اقدامات امنیتی؛ و

    ۴. تعیین نقاط ضعف، شامل عوامل انسانی موجود در زیرساخت ها، سیاست گذاری ها و روش ها.

    ۵. ۸ـ ارزیابی امنیتی کشتی باید توسط شرکت کشتی رانی، مستند، بازبینی، تأیید و نگهداری شود.

    ۹ـ طرح امنیتی کشتی

    ۱. ۹ـ هر کشتی باید یک طرح امنیتی کشتی که توسط مرجع دریایی تأییدشده است را روی کشتی داشته باشد. این طرح باید مقرراتی را برای سه سطح امنیتی آن طور که در این بخش از آیین نامه تعریف شده، وضع نماید.

    ۱. ۱. ۹ـ با رعایت مفاد بند (۱. ۲. ۹)، یک سازمان امنیتی شناخته شده ممکن است طرح امنیتی کشتی را برای یک کشتی خاص تهیه کند.

    ۲. ۹ـ مرجع دریایی ممکن است بازنگری و تأیید طرح های امنیتی کشتی، یا اصلاحیه های طرح تأییدشده پیشین را به سازمان های امنیتی شناخته شده محول نماید.

    ۱. ۲. ۹ـ در چنین مواردی، سازمان امنیتی شناخته شده ای که بازبینی و تأیید طرح امنیتی کشتی یا اصلاحیه های آن را برای یک کشتی خاص بر عهده دارد، نباید در تدوین ارزیابی امنیتی یا طرح امنیتی کشتی یا اصلاحیه های تحت بازبینی، دست داشته باشد.

    ۳. ۹ـ ارائه طرح امنیتی کشتی یا اصلاحیه های طرح تأییدشده پیشین جهت تأیید، باید همراه با ارزیابی امنیتی ای که بر اساس آن طرح یا اصلاحیه ها تهیه شده اند، همراه باشد.

    ۴. ۹ـ چنین طرحی باید با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین نامه تهیه شود و باید به زبان یا زبان های کاری کشتی نوشته شود. اگر زبان یا زبان های استفاده شده انگلیسی، فرانسوی یا اسپانیولی نباشد، ترجمه یکی از این زبان ها باید پیوست گردد. طرح امنیتی کشتی باید، حداقل، به موارد زیر بپردازد:

    ۱. اقدامات طراحی شده جهت جلوگیری از آوردن سلاح، مواد خطرناک و وسایلی که به منظور استفاده علیه مردم، کشتی ها یا بنادر می باشد و حمل آنها باهر نیتی روی کشتی غیرمجاز است؛

    ۲. تعیین مناطق محدودیت دار و اقدامات جلوگیری از دسترسی غیرمجاز به آنها؛

    ۳. اقدامات مربوط به جلوگیری از دسترسی غیرمجاز به کشتی؛

    ۴. روش های واکنش به تهدیدات امنیتی یا نقض امنیت، شامل مقررات حفاظت از فعالیت های حیاتی کشتی یا فعل وانفعال کشتی/ بندر؛

    ۵. روش های واکنش در برابر دستورهای امنیتی که دولت های متعاهد ممکن است در سطح امنیتی ۳ اعلام نمایند؛

    ۶. روش های تخلیه از در صورت تهدیدات امنیتی یا نقض امنیت؛

    ۷. وظایف کارکنان روی کشتی که جهت مسؤولیت های امنیتی تخصیص یافته اند و دیگر کارکنان مسئول روی کشتی در خصوص جوانب امنیتی؛

    ۸. روش های ممیزی فعالیت های امنیتی؛

    ۹. روش های آموزش، رزمایش ها (مانورها) و تمرینات مربوط به طرح امنیتی؛

    ۱۰. روش های مواجهه با فعالیت های امنیتی تسهیلات بندری؛

    ۱۱. روش های بازنگری ادواری طرح و روزآمدسازی آن؛

    ۱۲. روش های گزارش دهی حوادث امنیتی؛

    ۱۳.تعیین مأمور امنیتی کشتی؛

    ۱۴. تعیین مأمور امنیتی شرکت کشتی رانی شامل اطلاعات تماس ۲۴ ساعته وی؛

    ۱۵. روش های حصول اطمینان از بازرسی، آزمایش، سنجش و نگهداری هر تجهیزات امنیتی تدارک دیده شده روی کشتی؛

    ۱۶. تناوب آزمایش یا سنجش هر تجهیزات امنیتی تدارک دیده شده روی کشتی؛

    ۱۷. تعیین مکان هایی که نقاط فعال سازی سامانه (سیستم) زنگ خطر امنیتی کشتی پیش بینی شده است؛ [رجوع شود به اقدام بیشتر توسط سازمان بین المللی دریانوردی در رابطه با افزایش امنیت دریانوردی و ایجاد اقدامات مقتضی جهت افزایش امنیت کشتی ها، تسهیلات بندری واحدهای حفاری متحرک فراساحلی مستقر در محل، و سکوهای ثابت و شناوری که تحت پوشش فصل (۲-۱۱) و معاهده (کنوانسیون) سولاس ۱۹۷۴ (۱۳۵۳) قرار نمی گیرند، مصوب فراهمایی امنیت دریانوردی (به ترتیب طی قطعنامه ۳ و ۷)] و

    ۱۸. روش ها، دستورالعمل ها و راهکار استفاده از سامانه زنگ خطر امنیتی کشتی، شامل آزمایش، فعال سازی، غیرفعال سازی و تنظیم مجدد و محدود کردن زنگ خطرهای غیرواقعی.

    ۱. ۴. ۹ـ کارکنانی که ممیزی های داخلی مربوط به فعالیت های امنیتی مندرج در طرح را انجام می دهند یا اجرای طرح را ارزشیابی می کنند، باید مستقل از فعالیت هایی باشند که مورد ممیزی قرار می گیرد، مگر این که این امر به دلیل اندازه و ماهیت شرکت کشتی رانی یا کشتی میسر نباشد.

    ۵. ۹ـ مرجع دریایی باید تعیین نماید که چه تغییراتی در طرح امنیتی تأییدشده کشتی یا تجهیزات امنیتی مندرج در طرح تأییدشده نباید اجرا شود تا زمانی که اصلاحیه های مربوط به طرح، توسط مرجع دریایی تأیید شود. چنین تغییراتی باید حداقل از همان کارایی اقدامات مندرج در فصل (۲ـ۱۱) و این بخش از آیین نامه برخوردار باشد.

    ۱. ۵. ۹ـ ماهیت تغییرات طرح امنیتی کشتی یا تجهیزات امنیتی که بالأخص توسط مرجع دریایی بر اساس بند (۵. ۹) تأییدشده است، باید به نحوی ثبت (مستند) شود که مشخصاً چنین تأییدی را نشان دهد. این تأییدیه باید روی کشتی در دسترس باشد و باید همراه گواهینامه بین المللی امنیت کشتی (یا گواهینامه بین المللی موقت امنیت کشتی) ارائه شود. اگر این تغییرات موقتی باشند، هنگامی که اقدامات یا تجهیزات تأییدشده اصلی به حالت اولیه بازگردانده می شوند، دیگر نیازی به نگهداری این مستندات روی کشتی نمی باشد.

    ۶. ۹ـ این طرح ممکن است به صورت الکترونیکی نیز نگهداری شود. در این صورت باید به طریقی از حذف، از بین بردن یا اصلاح غیرمجاز آن جلوگیری شود.

    ۷. ۹ـ این طرح باید از دسترسی غیرمجاز یا افشاء محافظت شود.

    ۸. ۹ـ طرح های امنیتی کشتی، توسط مأموران به طور مقتضی مجاز شده دولت متعاهد جهت انجام اقدامات وارسی (کنترلی) و تطابقی طبق مقرره (۹) فصل (۲ـ۱۱)، مورد بازرسی قرار نمی گیرند مگر به موجب شرایطی که در بند (۱. ۸. ۹) ذکرشده است.

    ۱. ۸. ۹ـ اگر مأموران به طور مقتضی مجاز شده دولت متعاهد، دلایل مشخصی برای باور این که کشتی با الزامات فصل (۲ـ۱۱) یا بخش (الف) این آیین نامه مطابقت ندارد داشته باشند و تنها راه جهت تصدیق یا رفع عدم تطابق، بازنگری الزامات مربوط طرح امنیتی کشتی باشد، صرفاً دسترسی محدود به بندهای ویژه طرح که مربوط به عدم تطابق ها می باشد اجازه داده می شود، اما فقط با رضایت دولت متعاهد، یا فرمانده کشتی ذی ربط. با این وجود، مفاد جزءهای (۲. ۴. ۹)، (۴. ۴. ۹)، (۵. ۴. ۹)، (۷. ۴. ۹)، (۱۵. ۴. ۹)، (۱۷. ۴. ۹) و (۱۸. ۴. ۹) بند (۴. ۹) این بخش از آیین نامه به صورت اطلاعات محرمانه تلقی می شوند و نمی توانند مورد بازرسی قرار گیرند مگر این که به نحو دیگری توسط دولت های متعاهد ذی ربط توافق شده باشد.

    ۱۰ـ سوابق

    ۱. ۱۰ـ سوابق فعالیت های زیر که در طرح امنیتی کشتی به آن اشاره شده باید روی کشتی برای حداقل مدتی که توسط مرجع دریایی مشخص می شود، با در نظر گرفتن مفاد مقرره (۳. ۲. ۹) فصل (۲ـ۱۱) نگهداری شود:

    ۱. آموزش، رزمایش ها (مانورها) و تمرینات؛

    ۲. تهدیدات امنیتی و حوادث امنیتی؛

    ۳. نقایص امنیت؛

    ۴. تغییر در سطح امنیتی؛

    ۵. ارتباطات مربوط به امنیت مستقیم کشتی مانند تهدیدهای ویژه نسبت به کشتی یا تسهیلات بندری ای که کشتی در آن قرار دارد، یا در آن بوده است؛

    ۶. ممیزی های داخلی و بازنگری فعالیت های امنیتی؛

    ۷. بازنگری ادواری ارزیابی امنیتی کشتی؛

    ۸. بازنگری ادواری طرح امنیتی کشتی؛

    ۹. اجرای هرگونه اصلاح این طرح؛ و

    ۱۰. حفظ و نگهداری، سنجش و آزمایش هر تجهیزات امنیتی تدارک دیده شده روی کشتی شامل آزمایش سامانه (سیستم) زنگ خطر امنیتی کشتی.

    ۲. ۱۰ـ سوابق مربوط باید به زبان یا زبان های کاری کشتی نگهداری شود. اگر زبان یا زبان های استفاده شده انگلیسی، فرانسوی یا اسپانیولی نباشد، ترجمه یکی از این زبان ها باید پیوست شود.

    ۳. ۱۰ـ سوابق ممکن است به صورت الکترونیکی نگهداری شود. در این صورت باید به طریقی از حذف، از بین بردن یا اصلاح غیرمجاز آن جلوگیری شود.

    ۴. ۱۰ـ سوابق باید از دسترسی غیرمجاز یا افشاء محافظت شود.

    ۱۱ـ مأمور امنیتی شرکت کشتی رانی

    ۱. ۱۱ـ شرکت کشتی رانی باید یک مأمور امنیتی شرکت تعیین نماید. شخص تعیین شده به عنوان مأمور امنیتی شرکت ممکن است به عنوان مأمور امنیتی یک یا چند کشتی، بسته به تعداد یا نوع کشتی هایی شرکت از آنها بهره برداری می نماید، فعالیت کند، به شرطی که دقیقاً مشخص شود که این شخص مسئول کدام کشتی ها می باشد. یک شرکت ممکن است بر اساس تعداد یا نوع کشتی هایی که اداره می کند، چندین نفر را به عنوان مأموران امنیتی شرکت تعیین نماید به شرطی که دقیقاً مشخص شود که هر شخص مسئول کدام کشتی ها می باشد.

    ۲. ۱۱ـ علاوه بر وظایفی که جای دیگری در این بخش از آیین نامه ذکرشده، وظایف و مسؤولیت های مأمور امنیتی شرکت باید شامل موارد زیر اما محدود به آن نشود:

    ۱. اطلاع سطح تهدیدهایی که کشتی احتمالاً با آنها مواجه خواهد شد، با استفاده از ارزیابی های امنیتی مناسب و دیگر اطلاعات مربوط؛

    ۲. حصول اطمینان از انجام ارزیابی های امنیتی کشتی؛

    ۳. حصول اطمینان از تهیه طرح امنیتی کشتی، ارائه آن جهت تأیید و پس از آن اجرا و حفظ و نگهداری طرح؛

    ۴. حصول اطمینان از این که طرح امنیتی کشتی، در صورت لزوم، اصلاح می شود، تا نواقص رفع شده و الزامات امنیتی هر کشتی جداگانه برآورده شود؛

    ۵. ترتیب دادن ممیزهای داخلی و بازنگری فعالیت های امنیتی؛

    ۶. ترتیب دادن تصدیق های اولیه و بعدی کشتی توسط مرجع دریایی یا سازمان امنیتی شناخته شده؛

    ۷. حصول اطمینان از این که نقایص و عدم تطابق هایی که در طی ممیزی های داخلی، بازبینی های ادواری، بازرسی های امنیتی و تصدیق های تطبیق مشخص شده است، کاملاً مورد توجه قرار می گیرد و به آن پرداخته می شود؛

    ۸. ارتقاء هوشیاری و آگاهی امنیتی؛

    ۹. حصول اطمینان از آموزش مناسب کارکنان مسئول امنیت کشتی؛

    ۱۰. حصول اطمینان از ارتباط و همکاری کارآمد بین مأمور امنیتی کشتی و مأموران ذی ربط امنیت تسهیلات بندری؛

    ۱۱. حصول اطمینان از ارتباط منطقی بین الزامات امنیتی و الزامات ایمنی؛

    ۱۲. حصول اطمینان از اینکه چنانچه از طرح های امنیتی ناوگان یا کشتی هم خانواده استفاده می شود، طرح امنیتی هر کشتی کاملاً منعکس کننده اطلاعات ویژه کشتی مربوط باشد؛ و

    ۱۳. حصول اطمینان از این که ترتیبات جایگزین یا برابر تأییدشده برای یک کشتی خاص یا گروهی از کشتی ها اجرا و حفظ و نگهداری می شود.

    ۱۲ـ مأمور امنیتی کشتی

    ۱. ۱۲ـ یک مأمور امنیتی کشتی باید برای هر کشتی تعیین شود.

    ۲. ۱۲ـ علاوه بر وظایفی که جای دیگری در این بخش از آیین نامه ذکرشده است، وظایف و مسؤولیت های مأمور امنیتی کشتی باید شامل موارد زیر اما محدود به آن نشود:

    ۱. بر عهده گرفتن بازرسی های منظم امنیتی از کشتی به منظور حصول اطمینان از این که اقدامات امنیتی مناسب تداوم دارند؛

    ۲. تداوم طرح امنیتی کشتی و نظارت بر اجرای آن، شامل هرگونه اصلاح طرح؛

    ۳. هماهنگی در جوانب امنیتی جابه جایی کالا و انبارهای کشتی با دیگر کارکنان روی کشتی و با مأموران امنیتی تسهیلات بندری مربوط؛

    ۴. پیشنهاد تغییرات در طرح امنیتی کشتی؛

    ۵. گزارش هرگونه نقص و عدم تطابق هایی که در طی ممیزی های داخلی، بازبینی های ادواری، بازرسی های امنیتی و تصدیق مطابقت مدارک مشخص می شود به مأمور امنیتی شرکت و اجرای هر گونه اقدامات اصلاحی؛

    ۶. ارتقاء هوشیاری و آگاهی امنیتی روی کشتی؛

    ۷. حصول اطمینان از این که آموزش های لازم جهت کارکنان روی کشتی، در صورت اقتضاء، تدارک دیده شده است؛

    ۸. گزارش کلیه حوادث امنیتی؛

    ۹. هماهنگی با مأمور امنیتی شرکت و مأمور امنیتی مربوط تسهیلات بندری، در اجرای طرح امنیتی کشتی؛ و

    ۱۰. حصول اطمینان از این که تجهیزات امنیتی، اگر موجود باشد، به طور دقیق کار می کند، آزمایش و تنظیم شده و حفظ و نگهداری می شود.

    ۱۳ـ آموزش، رزمایش ها (مانورها) و تمرینات در رابطه با امنیت کشتی

    ۱. ۱۳ـ مأمور امنیتی شرکت کشتی رانی و کارکنان ذی ربط روی خشکی باید دانش لازم را داشته و با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین نامه آموزش ببینند.

    ۲. ۱۳ـ مأمور امنیتی کشتی باید دانش لازم را داشته و با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین نامه آموزش ببیند.

    ۳. ۱۳ـ کارکنان روی کشتی که دارای وظایف و مسؤولیت های ویژه امنیتی هستند، باید وظایف خود در قبال امنیت کشتی که در طرح امنیتی کشتی ذکرشده را درک نموده و باید دارای دانش کافی بوده و توانایی انجام وظایف محوله را با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین نامه داشته باشند.

    ۴. ۱۳ـ به منظور حصول اطمینان از اجرای کارآمد طرح امنیتی کشتی، رزمایش هایی (مانورهایی) باید در فواصل مناسب با توجه به نوع کشتی، تغییرات کارکنان کشتی و تسهیلات بندری که به آن مراجعه خواهد کرد و دیگر شرایط مربوط، با توجه به راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین نامه انجام شود.

    ۵. ۱۳ـ مأمور امنیتی شرکت کشتی رانی باید از هماهنگی و اجرای کارآمد طرح های امنیتی کشتی از طریق شرکت در تمرینات با فواصل مناسب، با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین نامه اطمینان حاصل کند.

    ۱۴ـ امنیت تسهیلات بندری

    ۱. ۱۴ـ هر تسهیلات بندری لازم است که طبق سطوح امنیتی تعیین شده توسط دولت متعاهدی که در قلمرو آن واقع شده است، اقدام نماید. اقدامات و رویه های امنیتی در مورد تسهیلات بندری باید به نحوی اعمال شود که کمترین مداخله یا تأخیر را برای مسافرین، کشتی، کارکنان کشتی، بازدیدکنندگان، کالاها و خدمات به وجود آورد.

    ۲. ۱۴ـ در سطح امنیتی شماره ۱، فعالیت های زیر باید از طریق اقدامات مناسب در کلیه تسهیلات بندری و با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین نامه و به منظور تعیین و انجام اقدامات پیشگیرانه علیه حوادث امنیتی به مورد اجرا درآید:

    ۱. حصول اطمینان از انجام کلیه وظایف امنیتی تسهیلات بندری؛

    ۲. وارسی (کنترل) دسترسی به تسهیلات بندری؛

    ۳. نظارت بر تسهیلات بندری، شامل منطقه (مناطق) لنگرگاهی و اسکله ها؛

    ۴. نظارت بر مناطق محدودیت دار به منظور حصول اطمینان از این که تنها افراد مجاز به آن دسترسی دارند؛

    ۵. نظارت بر جابه جایی کالا؛

    ۶. نظارت بر اداره انبارهای کشتی؛ و

    ۷. حصول اطمینان از در دسترس بودن آسان ارتباطات امنیتی.

    ۳. ۱۴ـ در سطح امنیتی شماره ۲، اقدامات حفاظتی اضافی تر، مندرج در طرح امنیتی تسهیلات بندری، باید برای هریک از فعالیت های مشروح در بند (۲. ۱۴) با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین نامه به مورد اجرا در آید.

    ۴. ۱۴ـ در سطح امنیتی شماره ۳، اقدامات حفاظتی ویژه بیشتری که در طرح امنیتی تسهیلات بندری ذکرشده، باید برای هریک از فعالیت های مشروح در بند (۲. ۱۴) با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین نامه به مورد اجرا درآید.

    ۱. ۴. ۱۴ـ به علاوه، در سطح امنیتی ۳، لازم است تسهیلات بندری به دستورهای امنیتی که توسط دولت متعاهدی که تسهیلات بندری در قلمرو آن واقع شده صادرشده؛ واکنش نشان داده و آنها را اجرا نماید.

    ۵. ۱۴ـ هنگامی که به مأمور امنیتی تسهیلات بندری اطلاع داده می شود که یک کشتی در رابطه با مطابقت با الزامات فصل (۲ـ۱۱) یا این بخش یا در اجرای اقدامات و رویه های مناسب آن طور که در طرح امنیتی کشتی به تفصیل شرح داده شده و در سطح امنیتی ۳ پس از دریافت دستورهای امنیتی دولت متعاهدی که تسهیلات بندری در قلمرو آن واقع شده، با مشکل مواجه است، مأمور امنیتی تسهیلات بندری و مأمور امنیتی کشتی باید با یکدیگر ارتباط برقرار کرده و اقدامات مقتضی را هماهنگ نمایند.

    ۶. ۱۴ـ هنگامی که به مأمور امنیتی تسهیلات بندری اطلاع داده می شود که کشتی در سطح امنیتی ای می باشد که بالاتر از سطح امنیتی تسهیلات بندری است، مأمور امنیتی تسهیلات بندری باید موضوع را به مقام صلاحیتدار گزارش نموده و باید با مأمور امنیتی کشتی ارتباط برقرار نموده و در صورت لزوم، در اجرای اقدامات مناسب همکاری نماید.

    ۱۵ـ ارزیابی امنیت تسهیلات بندری

    ۱. ۱۵ـ ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری بخش ضروری و لاینفک روند تهیه و روزآمدسازی طرح امنیتی تسهیلات بندری می باشد.

    ۲. ۱۵ـ ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری باید توسط دولت متعاهدی که تسهیلات بندری در قلمرو آن واقع شده انجام شود. دولت متعاهد ممکن است به یک سازمان امنیتی شناخته شده اختیار دهد تا ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری یک تسهیلات بندری خاص را که در قلمرو آن واقع شده، انجام دهد.

    ۱. ۲. ۱۵ـ هنگامی که ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری توسط سازمان امنیتی شناخته شده انجام شده است، ارزیابی امنیتی باید بازبینی شود و به منظور مطابقت با این بخش، توسط دولت متعاهدی که تسهیلات بندری در قلمرو آن واقع شده تأیید شود.

    ۳. ۱۵ـ افرادی که ارزیابی را انجام می دهند باید دارای مهارت های لازم جهت ارزیابی امنیت تسهیلات بندری، طبق این بخش، و با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین نامه باشند.

    ۴. ۱۵ـ ارزیابی های امنیتی تسهیلات بندری باید به صورت ادواری بازبینی و روزآمد شود، با توجه به تغییر در تهدیدات و یا تغییرات جزئی در تسهیلات بندری و باید همیشه هنگامی که تغییرات عمده ای در تسهیلات بندری ایجاد می شود بازبینی شده و روزآمد شود.

    ۵. ۱۵ـ ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری باید، حداقل، شامل اصول زیر باشد:

    ۱. تعیین و برآورد دارایی های مهم و زیرساخت هایی که از نظر حفاظتی مهم هستند؛

    ۲. تعیین تهدیدات احتمالی نسبت به دارایی ها و زیرساخت ها و احتمال وقوع آنها، به منظور برقراری و اولویت بندی کردن اقدامات امنیتی؛

    ۳. تعیین، انتخاب و اولویت بندی اقدامات دفاعی و تغییرات شکلی و میزان کارآمدی آنها در کاهش آسیب پذیری؛ و

    ۴. تعیین نقاط ضعف، شامل عوامل انسانی موجود در ساختمان های زیربنایی، سیاست گذاری ها و روش ها.

    ۶. ۱۵ـ دولت متعاهد ممکن است مجاز بداند که ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری بیش از یک تسهیلات بندری را تحت پوشش قرار دهد مشروط بر این که متصدی، مکان، عملیات، تجهیزات و طراحی این تسهیلات بندری مشابه باشد. دولت متعاهدی که چنین ترتیبی را مجاز می داند باید جزئیات مربوط را به سازمان اطلاع دهد.

    ۷. ۱۵ـ به محض اتمام ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری، گزارشی باید تهیه شود که حاوی خلاصه ای از نحوه انجام ارزیابی، شرحی از هر آسیب پذیری یافت شده در طی ارزیابی و شرح اقدامات دفاعی که می تواند برای پرداختن به هر آسیب پذیری استفاده شود، باشد. این گزارش باید از دسترسی غیرمجاز یا افشاء محافظت شود.

    ۱۶ـ طرح امنیتی تسهیلات بندری

    ۱. ۱۶ـ یک طرح امنیتی تسهیلات بندری، بر اساس ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری برای هر تسهیلات بندری، مناسب جهت فعل وانفعال کشتی/ بندر، باید تهیه و نگهداری شود. این طرح باید مقرراتی را برای سه سطح امنیتی، آن طور که در این بخش از آیین نامه تعریف شده، وضع نماید.

    ۱. ۱. ۱۶ـ با رعایت مفاد بند (۲. ۱۶)، یک سازمان امنیتی شناخته شده ممکن است طرح امنیتی تسهیلات بندری یک تسهیلات بندری خاص را تهیه نماید.

    ۲. ۱۶ـ طرح امنیتی تسهیلات بندری باید توسط دولت متعاهدی که تسهیلات بندری در قلمرو آن واقع شده است، تأیید شود.

    ۳. ۱۶ـ چنین طرحی باید با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین نامه تهیه شود و باید به زبان کاری تسهیلات بندری باشد. این طرح باید حداقل موارد زیر را در برگیرد:

    ۱. اقدامات طراحی شده جهت جلوگیری از آوردن هر گونه سلاح یا دیگر وسایل و مواد خطرناک به تسهیلات بندری یا روی کشتی به قصد استفاده علیه مردم، کشتی ها یا بنادر که حمل آنها غیرمجاز می باشد؛

    ۲. اقدامات طراحی شده به منظور جلوگیری از دسترسی غیرمجاز به تسهیلات بندری، به کشتی هایی که در تسهیلات بندری پهلو گرفته اند، و به مناطق محدودیت دار تسهیلات بندری؛

    ۳. روش های عکس العمل در برابر تهدیدات امنیتی یا نقض امنیت، شامل قوانین مقررات تسهیلات بندری یا فعل وانفعال کشتی/ بندر؛

    ۴. روش های واکنش به دستورهای امنیتی دولت متعاهدی که تسهیلات بندری در قلمرو آن واقع شده و در سطح امنیتی ۳ ممکن است صادر نماید،

    ۵. روش های تخلیه در صورت وجود تهدیدات امنیتی یا نقایض امنیتی؛

    ۶. وظایف کارکنان تسهیلات بندری که دارای مسؤولیت های امنیتی می باشند و دیگر کارکنان تسهیلات بندری در خصوص جوانب امنیتی؛

    ۷. روش های رویارویی با فعالیت های امنیتی کشتی؛

    ۸. روش های بازنگری ادواری طرح و روزآمدسازی؛

    ۹. روش های گزارش دهی حوادث امنیتی؛

    ۱۰. تعیین مأمور امنیتی تسهیلات بندری شامل مشخصات تماس ۲۴ ساعته وی؛

    ۱۱. روش های حصول اطمینان از امنیت اطلاعات موجود در طرح؛

    ۱۲. اقدامات طراحی شده جهت حصول اطمینان از امنیت کارآمد کالا و تجهیزات حمل کالا در تسهیلات بندری؛

    ۱۳. روش های ممیزی طرح امنیتی تسهیلات بندری؛

    ۱۴. روش های واکنش در مواقعی که سامانه (سیستم) زنگ خطر امنیتی کشتی در تسهیلات بندری فعال شده است؛ و

    ۱۵. روش های تسهیل نمودن مرخصی های روی خشکی کارکنان کشتی یا تغییر کارکنان، همچنین تسهیل دسترسی بازدیدکنندگان کشتی شامل نمایندگان سازمان های کار و امور رفاهی دریانوردان.

    ۴. ۱۶ـ افرادی که ممیزی های داخلی فعالیت های امنیتی مندرج در طرح را انجام می دهند یا اجرای طرح را ارزیابی می کنند، باید مستقل از فعالیت هایی که مورد ممیزی قرار می گیرند باشند، مگر این که این امر به خاطر اندازه و ماهیت تسهیلات بندری میسر نباشد.

    ۵. ۱۶ـ طرح امنیتی تسهیلات بندری ممکن است با طرح امنیتی بندر یا هر گونه طرح یا طرح های وضعیت اضطراری دیگر بندری ادغام یا بخشی از آن باشد.

    ۶. ۱۶ـ دولت متعاهدی که تسهیلات بندری در قلمرو آن واقع شده باید در مورد این که چه تغییراتی در طرح امنیتی تسهیلات بندری نباید اجرا شود تا زمانی که اصلاحیه های طرح مذکور توسط آن دولت تأیید شود، تصمیم گیری نماید.

    ۷. ۱۶ـ این طرح ممکن است به صورت الکترونیکی باشد. در چنین مواردی، باید به طریقی از حذف، از بین بردن یا اصلاح غیرمجاز آن جلوگیری به عمل آید.

    ۸. ۱۶ـ این طرح باید از دسترسی غیرمجاز یا افشاء محافظت شود.

    ۹. ۱۶ـ دولت متعاهد ممکن است مجاز بداند که طرح امنیتی تسهیلات بندری بیش از یک تسهیلات بندری را تحت پوشش قرار دهد، چنانچه بهره بردار، مکان، فعالیت، تجهیزات و طراحی این تسهیلات بندری مشابه باشند. هر دولت متعاهدی که چنین ترتیبات جایگزینی را مجاز می داند، باید جزئیات مربوط را به سازمان اعلام نماید.

    ۱۷ـ مأمور امنیتی تسهیلات بندری

    ۱. ۱۷ـ یک مأمور امنیتی تسهیلات بندری باید برای هر بندر تخصیص یابد. یک فرد می تواند به عنوان مأمور امنیتی یک یا چند تسهیلات بندری تعیین شود.

    ۲. ۱۷ـ علاوه بر مواردی که جای دیگری در این بخش از آیین نامه ذکرشده است، وظایف و مسؤولیت های مأمور امنیتی تسهیلات بندری باید شامل موارد زیر اما محدود به آن نشود:

    ۱. انجام بازرسی امنیتی جامع اولیه تسهیلات بندری با در نظر داشتن ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری مربوط؛

    ۲. حصول اطمینان از تهیه و حفظ و نگهداری طرح امنیتی تسهیلات بندری؛

    ۳. اجرا و تمرین طرح امنیتی تسهیلات بندری؛

    ۴. انجام بازرسی های منظم امنیتی از تسهیلات بندری به منظور حصول اطمینان از تدوام [تداوم] اقدامات امنیتی مناسب؛

    ۵. پیشنهاد و الحاق، حسب مورد، اصلاح طرح امنیتی تسهیلات بندری به منظور اصلاح نواقص و روزآمدسازی طرح با در نظر گرفتن تغییرات مربوط در تسهیلات بندری؛

    ۶. ارتقاء هوشیاری و آگاهی امنیتی کارکنان تسهیلات بندری؛

    ۷. حصول اطمینان از فراهم بودن آموزش های لازم جهت کارکنان مسئول امنیت تسهیلات بندری؛

    ۸. گزارش به مقام های ذی ربط و حفظ و نگهداری سوابق وقوع حوادثی که امنیت تسهیلات بندری را به مخاطره می اندازد؛

    ۹. هماهنگی با مأمور (مأموران) امنیتی کشتی و شرکت کشتی رانی مربوط در اجرای طرح امنیتی تسهیلات بندری؛

    ۱۰. هماهنگی در ارائه خدمات امنیتی، حسب مورد؛

    ۱۱. حصول اطمینان از برآورده شدن استانداردهای مربوط به کارکنان مسئول امنیت تسهیلات بندری؛

    ۱۲. حصول اطمینان از این که تجهیزات امنیتی، چنانچه موجود باشد، دقیقاً کار می کند، آزمایش، سنجش و حفظ و نگهداری می شود؛ و

    ۱۳. کمک به مأموران امنیتی کشتی در تأیید هویت افرادی که قصد سوارشدن به کشتی را دارند، هنگامی که درخواست می شود.

    ۳. ۱۷ـ مأمور امنیتی تسهیلات بندری باید از حمایت لازم جهت اجرای وظایف و مسؤولیت هایی که به موجب فصل ۲ـ۱۱ و این بخش از آیین نامه به وی محول شده، برخوردار باشد.

    ۱۸ـ آموزش، رزمایش ها (مانورها) و تمرینات امنیتی مربوط به تسهیلات بندری

    ۱. ۱۸ـ مأمور امنیتی تسهیلات بندری و کارکنان ذی ربط امنیت تسهیلات بندری باید دارای دانش لازم بوده و با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین نامه آموزش ببینند.

    ۲. ۱۸ـ کارکنان تسهیلات بندری که دارای وظایف امنیتی ویژه می باشند باید به وظایف و مسؤولیت خود جهت امنیت تسهیلات بندری آن طور که در طرح امنیتی تسهیلات بندری ذکرشده، آگاه بوده و باید با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین نامه دارای دانش مکفی بوده و توانایی انجام وظایف محوله را داشته باشند.

    ۳. ۱۸ـ به منظور حصول اطمینان از اجرای کارآمد طرح امنیتی تسهیلات بندری، باید با توجه به انواع فعالیت های تسهیلات بندری، تغییرات کارکنانی تسهیلات بندری، نوع کشتی هایی که تسهیلات بندری مربوط به آنها سرویس ارائه می نماید و دیگر شرایط مرتبط، با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین نامه، رزمایش هایی (مانورهایی) در فواصل مناسب صورت گیرد.

    ۴. ۱۸ـ مأمور امنیتی تسهیلات بندری باید از هماهنگی و اجرای کارآمد طرح امنیتی تسهیلات بندری، از طریق شرکت در تمرینات در فواصل مناسب با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) آیین نامه اطمینان حاصل نماید.

    ۱۹ـ تصدیق و صدور گواهینامه برای کشتی ها

    ۱. ۱۹ـ تصدیق ها

    ۱. ۱. ۱۹ـ هر کشتی که این بخش از آیین نامه در مورد آن اعمال می شود، مشمول تصدیق های تعیین شده زیر خواهد بود:

    ۱. یک تصدیق اولیه، پیش از اینکه کشتی به خدمت گرفته شود یا پیش از اینکه گواهینامه مورد نیاز به موجب بند (۲. ۱۹) برای بار اول صادر شود، که شامل تصدیق کامل سامانه (سیستم) امنیتی کشتی و هر تجهیزات امنیتی مربوط که تحت پوشش مقررات مربوط فصل (۲ـ۱۱)، این بخش از آیین نامه و طرح تأییدشده امنیتی کشتی قرار می گیرد، می باشد. این تصدیق باید اطمینان حاصل نماید که سامانه (سیستم) امنیتی کشتی و هر تجهیزات امنیتی مربوط به کشتی کاملاً با الزامات قابل اعمال فصل (۲ـ۱۱) و این بخش از آیین نامه مطابقت دارد، در شرایط رضایت بخشی است و جهت خدماتی که کشتی قصد انجام آن را دارد مناسب می باشد؛

    ۲. یک تصدیق مجدد، در فواصل مشخص شده توسط مرجع دریایی، که نباید از پنج سال تجاوز نماید، مگر هنگامی که بند (۳. ۱۹) قابل اعمال باشد. این تصدیق باید اطمینان حاصل نماید که سامانه (سیستم) امنیتی کشتی و هر تجهیزات امنیتی مربوط به کشتی کاملاً با الزامات قابل اعمال فصل (۲ـ۱۱)، این بخش از آیین نامه و طرح امنیتی تأییدشده کشتی مطابقت دارد، در شرایط رضایت بخشی است و جهت خدماتی که کشتی قصد انجام آن را دارد مناسب است؛

    ۳. حداقل یک تصدیق میانی. اگر تنها یک تصدیق میانی انجام می شود این تصدیق باید بین دومین و سومین تاریخ سالگرد گواهینامه آن طور که در مقرره (ژ) (۲) فصل (۱) توصیف شده، انجام شود. تصدیق میانی باید شامل بازرسی سامانه (سیستم) امنیتی و هر تجهیزات امنیتی مربوط به کشتی باشد تا اطمینان حاصل شود که جهت خدماتی که برای کشتی متصور است، رضایت بخش باقی می ماند. چنین تصدیق میانی باید روی گواهینامه پشت نویسی شود.

    ۴. هر گونه تصدیق اضافی دیگر آن طور که توسط مرجع دریایی تعیین می شود.

    ۲. ۱. ۱۹ـ تصدیق کشتی ها باید توسط مأموران مرجع دریایی انجام شود. اگرچه، ممکن است مرجع دریایی انجام تصدیق ها را به یک سازمان امنیتی شناخته شده موضوع مقرره (۱) فصل (۲ـ۱۱) محول نماید.

    ۳. ۱. ۱۹ـ در هر مورد، مرجع دریایی ذی ربط، باید اتمام و کارایی تصدیق را تضمین نماید و باید متعهد شود که اطمینان حاصل نماید ترتیبات لازم جهت برآورده نمودن این وظیفه فراهم است.

    ۴. ۱. ۱۹ـ سامانه (سیستم) امنیتی کشتی و هر گونه تجهیزات امنیتی دیگر مربوط به کشتی، پس از تصدیق، باید طبق مفاد مقرره های (۲. ۴) و (۶) فصل (۲ـ۱۱)، این بخش از آیین نامه و طرح امنیتی تأییدشده کشتی، حفظ و نگهداری شود. پس از این که هر گونه تصدیق به موجب بند (۱. ۱. ۱۹) اتمام یافت، هیچ تغییری نباید در سامانه (سیستم) امنیتی کشتی، هر تجهیزات امنیتی مربوط یا طرح امنیتی تأییدشده کشتی بدون اجازه مرجع دریایی ایجاد شود.

    ۲. ۱۹ـ صدور یا پشت نویسی گواهینامه ها

    ۱. ۲. ۱۹ـ یک گواهینامه بین المللی امنیت کشتی باید پس از تصدیق اولیه یا مجدد، طبق مقررات بند (۱. ۱۹) صادر شود.

    ۲. ۲. ۱۹ـ چنین گواهینامه ای باید توسط مرجع دریایی یا توسط سازمان امنیتی شناخته شده به نیابت از مرجع دریایی، صادر یا پشت نویسی شود.

    ۳. ۲. ۱۹ـ یک دولت متعاهد دیگر، ممکن است بنا به درخواست مرجع دریایی موجب بازرسی کشتی ای شود، و چنانچه مجاب شود که با مقررات بند (۱. ۱. ۱۹) مطابقت دارد، باید گواهینامه بین المللی امنیت کشتی را صادر یا اجازه صدور آن را برای کشتی بدهد، و به هنگام لزوم آن گواهینامه کشتی را طبق این آیین نامه پشت نویسی نماید یا دستور پشت نویسی آن را بدهد.

    ۱. ۳. ۲. ۱۹ـ یک رونوشت از گواهینامه و یک رونوشت از گزارش تصدیق باید در اسرع وقت ممکن برای مرجع دریایی درخواست کننده فرستاده شود.

    ۲. ۳. ۲. ۱۹ـ گواهینامه ای که به این ترتیب صادر می شود باید حاوی گزاره ای باشد مبنی بر این که این گواهینامه بنا به درخواست مرجع دریایی صادرشده است و باید از همان قدرت و همان رسمیت گواهینامه های صادره به موجب بند (۲. ۲. ۱۹) برخوردار باشد.

    ۴. ۲. ۱۹ـ گواهینامه بین المللی امنیت کشتی باید به شکلی تهیه شود که با نمونه ارائه شده در پیوست این آیین نامه برابر باشد. اگر زبان مورد استفاده انگلیسی، فرانسوی یا اسپانیایی نباشد، ترجمه یکی از این زبان ها باید پیوست شود.

    ۳. ۱۹ـ مدت و اعتبار گواهینامه

    ۱. ۳. ۱۹ـ یک گواهینامه بین المللی امنیت کشتی باید برای مدتی که توسط مرجع دریایی مشخص می شود و نباید از پنج سال تجاوز نماید صادر شود.

    ۲. ۳. ۱۹ـ هنگامی که تصدیق مجدد طی سه ماه پیش از تاریخ انقضاء گواهینامه موجود تکمیل شود، گواهینامه جدید باید از تاریخ تکمیل تصدیق مجدد تا تاریخی که از پنج سال پس از تاریخ انقضاء گواهینامه موجود تجاوز نخواهد کرد، معتبر باقی بماند.

    ۱. ۲. ۳. ۱۹ـ هنگامی که تصدیق مجدد پس از تاریخ انقضای گواهینامه موجود تکمیل شود، گواهینامه جدید باید از تاریخ تکمیل تصدیق مجدد تا تاریخی که از پنج سال پس از تاریخ انقضاء گواهینامه موجود تجاوز نخواهد کرد، معتبر باقی بماند.

    ۲. ۲. ۳. ۱۹ـ هنگامی که تصدیق مجدد بیش از سه ماه پیش از تاریخ انقضاء گواهینامه موجود تکمیل شود، گواهینامه جدید باید از تاریخ تکمیل تصدیق مجدد تا تاریخی که از پنج سال پس از تاریخ تکمیل تصدیق مجدد تجاوز نخواهد کرد، معتبر باقی بماند.

    ۳. ۳. ۱۹ـ اگر گواهینامه ای برای مدت کمتر از پنج سال صادر می شود، مرجع دریایی می تواند اعتبار گواهینامه را بیش از تاریخ انقضاء حداکثر زمان مشخص شده در بند (۱. ۳. ۱۹) افزایش دهد، مشروط بر این که هنگامی که گواهینامه ای برای مدت پنج سال صادر می شود، تصدیق های مندرج در بند (۱. ۱. ۱۹) حسب مورد انجام گرفته باشند.

    ۴. ۳. ۱۹ـ اگر تصدیق مجدد تکمیل شده باشد و گواهینامه جدید را نتوان پیش از تاریخ انقضای گواهینامه موجود صادر نمود یا در کشتی قرار داد، مرجع دریایی یا سازمان امنیتی شناخته شده به نیابت از مرجع دریایی می تواند گواهینامه موجود را پشت نویسی نماید و چنین گواهینامه ای باید به عنوان گواهینامه معتبر برای مدت بیشتری که نباید از پنج ماه از تاریخ انقضاء تجاوز نماید، پذیرفته شود.

    ۵. ۳. ۱۹ـ اگر کشتی در زمان انقضای گواهینامه در بندری نباشد که قرار است در آن تصدیق شود، مرجع دریایی می تواند مدت اعتبار گواهینامه را تمدید کند اما این تمدید فقط به جهت اجازه به کشتی برای اتمام سفر خود برای رسیدن به بندری است که در آن قرار است تصدیق شود بوده و فقط در مواردی که صحیح و منطقی به نظر رسد چنین کاری انجام می شود. هیچ گواهینامه ای نباید بیشتر از سه ماه تمدید شود و کشتی ای که برای آن تمدیدی اعطاء شده، نباید هنگام ورود به بندری که باید در آن تصدیق شود با استناد به چنین تمدیدی بدون داشتن گواهینامه جدید، محق به ترک بندر شود. هنگامی که تصدیق مجدد کامل می شود، گواهینامه جدید باید تا تاریخی که نباید پنج سال از تاریخ انقضاء گواهینامه موجود پیش از تمدید اعطاء شده تجاوز نماید، معتبر باقی بماند.

    ۶. ۳. ۱۹ـ گواهینامه صادره برای کشتی ای که به سفرهای کوتاه مشغول است و به موجب مقررات فوق الذکر در این بخش تمدید نشده است، می تواند توسط مرجع دریایی برای یک مهلت یک ماهه از تاریخ انقضاء مندرج در آن تمدید شود. هنگامی که تصدیق مجدد تکمیل شد، گواهینامه جدید باید تا تاریخی که نباید پنج سال از تاریخ انقضاء گواهینامه موجود پیش از تمدید اعطاء شده تجاوز نماید، معتبر باقی بماند.

    ۷. ۳. ۱۹ـ اگر تصدیق میانی پیش از مدت مشخص شده در بند (۱. ۱. ۱۹) تکمیل شود، آنگاه:

    ۱. تاریخ انقضاء مندرج در گواهینامه باید از طریق پشت نویسی به تاریخی که نباید بیش از سه ماه دیرتر از تاریخی باشد که تصدیق میانی اتمام یافته است، اصلاح شود؛

    ۲. تاریخ انقضاء می تواند بدون تغییر باقی بماند به شرط آنکه یک یا چند تصدیق اضافی به گونه ای انجام شوند که از حداکثر فواصل میان تصدیق هایی که در بند (۱. ۱. ۱۹) تجویزشده تجاوز ننماید.

    ۸. ۳. ۱۹ـ گواهینامه صادره به موجب بند (۲. ۱۹) در هریک از موارد زیر از اعتبار ساقط می شود:

    ۱. اگر تصدیق های مربوط طی مدت مشخص شده در بند (۱. ۱. ۱۹) کامل نشود؛

    ۲. اگر گواهینامه طبق بند (۳. ۱. ۱. ۱۹) و (۱. ۷. ۳. ۱۹)، چنانچه عملی باشد، پشت نویسی نشده باشد؛

    ۳. هنگامی که شرکت کشتی رانی مسؤولیت اداره کشتی ای را بر عهده می گیرد که سابقاً توسط آن شرکت کشتی رانی اداره نمی شده است؛ و

    ۴. پس از انتقال کشتی به پرچم کشور دیگر.

    ۹. ۳. ۱۹ـ در صورت:

    ۱. انتقال کشتی به پرچم دولت متعاهد دیگر، دولت متعاهدی که کشتی سابقاً حق برافراشتن پرچم آن را داشته، باید هر چه سریع تر رونوشت یا، کلیه اطلاعات مربوط به گواهینامه بین المللی امنیت کشتی را که کشتی پیش از انتقال داشته و رونوشت گزارش های موجود تصدیق را به مرجع دریایی تحویل گیرنده ارسال نماید، یا

     ۲. در صورت تقبل مسؤولیت اداره کشتی ای که شرکت کشتی رانی قبلاً آن را اداره نمی کرده، شرکت کشتی رانی قبلی باید هر چه سریع تر، رونوشت هرگونه اطلاعات مربوط به گواهینامه بین المللی امنیت کشتی یا اطلاعات تسهیل در تصدیق، مندرج در بند (۲. ۴. ۱۹) را برای شرکت کشتی رانی تحویل گیرنده ارسال نماید.

    ۴. ۱۹ـ صدور گواهینامه موقت

    ۱. ۴. ۱۹ـ گواهینامه های مشخص شده در بند (۲. ۱۹) تنها زمانی باید صادر شود که مرجع دریایی صادرکننده گواهینامه کاملاً رضایت حاصل نماید که کشتی با الزامات بند (۱. ۱۹) مطابقت دارد. اگر چه پس از اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱)، به منظور این که:

    ۱. یک کشتی در زمان تحویل یا پیش از به کارگیری یا به کارگیری مجدد آن بدون گواهینامه نباشد؛

    ۲. انتقال یک کشتی از پرچم یک دولت متعاهد به پرچم دولت متعاهد دیگر؛

    ۳. انتقال کشتی از پرچم کشوری که عضو دولت متعاهد نمی باشد به پرچم یک دولت متعاهد؛ یا

    ۴. هنگامی که شرکت کشتی رانی مسؤولیت اداره کشتی ای را بر عهده می گیرد که سابقاً آن را اداره نمی کرده است؛

    تا زمانی که گواهینامه موضوع بند (۲. ۱۹) صادر شود، مرجع دریایی می تواند یک گواهینامه موقت بین المللی امنیت کشتی طبق نمونه ارائه شده در پیوست این بخش از آیین نامه صادر نماید.

    ۲. ۴. ۱۹ـ گواهینامه موقت بین المللی امنیت کشتی تنها باید هنگامی صادر شود که مرجع دریایی یا سازمان امنیتی شناخته شده به نیابت از مرجع دریایی تصدیق نموده باشند که:

    ۱. ارزیابی امنیتی کشتی، مورد لزوم در این بخش از آیین نامه، تکمیل شده است؛

    ۲. یک رونوشت از طرح امنیتی کشتی که الزامات فصل (۲ـ۱۱) و بخش (الف) این آیین نامه را برآورده می نماید و روی کشتی موجود می باشد، جهت بازبینی و تأیید ارائه شده است و روی کشتی اجرا می شود؛

    ۳. کشتی به سامانه (سیستم) زنگ خطر امنیتی الزامات مقرره (۶) فصل (۲ـ۱۱) را برآورده می نماید، چنانچه لازم باشد، مجهز شده است؛

    ۴. مأمور امنیتی شرکت کشتی رانی:

    ۱. از موارد زیر اطمینان حاصل نموده است:

    ۱. بازنگری طرح امنیتی کشتی جهت مطابقت با این بخش از آیین نامه

    ۲. ارائه طرح امنیتی جهت تأیید، و

    ۳. اجرای طرح امنیتی روی کشتی، و

    ۲. مأمور امنیتی شرکت کشتی رانی ترتیبات لازم را برقرار نموده است، شامل ترتیبات مربوط به رزمایش ها (مانورها)، تمرین ها و ممیزی های داخلی، که از طریق آن مأمور امنیتی شرکت کشتی رانی رضایت حاصل می کند که کشتی به طور موفقیت آمیزی تصدیق مورد لزوم طبق بند (۱. ۱. ۱. ۱۹)، را طی شش ماه به اتمام رسانده است؛

    ۵. ترتیبات جهت انجام تصدیق های مورد لزوم در بند (۱. ۱. ۱. ۱۹) ایجاد شده است؛

    ۶. فرمانده، مأمور امنیتی کشتی، و دیگر کارکنان کشتی که دارای وظایف امنیتی خاص هستند با وظایف و مسؤولیت های خود آن طور که در این بخش از آیین نامه ذکرشده و با مقررات مربوط طرح امنیتی کشتی که در کشتی موجود است آشنا هستند و چنین اطلاعاتی به زبان کاری کارکنان کشتی یا زبان های قابل فهم آنان تهیه شده است؛ و

    ۷. مأمور امنیتی کشتی الزامات این بخش از آیین نامه را برآورده ساخته است.

    ۳. ۴. ۱۹ـ گواهینامه موقت بین المللی امنیت کشتی ممکن است توسط مرجع دریایی یا سازمان امنیتی شناخته شده ای که اختیار یافته است به نیابت از وی عمل کند، صادر شود.

    ۴. ۴. ۱۹ـ گواهینامه موقت بین المللی امنیت کشتی باید برای شش ماه معتبر باقی بماند، یا تا زمانی که گواهینامه مورد لزوم بند (۲. ۱۹) صادر شود، هر کدام زودتر باشد و ممکن است تمدید نشود.

    ۵. ۴. ۱۹ـ هیچ دولت متعاهدی نباید گواهینامه موقت بین المللی امنیت کشتی متعاقب متوالی را برای یک کشتی صادر نماید، اگر بنا بر قضاوت مرجع دریایی یا سازمان امنیتی شناخته شده، یکی از اهداف کشتی یا شرکت کشتی رانی از درخواست چنین گواهینامه ای برای مدتی افزون بر زمان گواهینامه موقت اولیه آن طور که در بند (۴. ۴. ۱۹) توصیف شده، اجتناب از تطابق کامل با فصل (۲ـ۱۱) یا این بخش از آیین نامه باشد.

    ۶. ۴. ۱۹ از نظر مقرره (۹) فصل (۲ـ۱۱)، دولت های متعاهد ممکن است، پیش از پذیرش گواهینامه موقت بین المللی امنیت کشتی به عنوان گواهینامه معتبر، اطمینان حاصل نمایند که الزامات بندهای (۴. ۲. ۴. ۱۹) تا (۶. ۲. ۴. ۱۹) برآورده شده است.

     

    پیوست بخش (الف)

    پیوست ۱

    فرم گواهینامه بین المللی امنیت کشتی

    گواهینامه بین المللی امنیت کشتی

     (مهر رسمی)

    (کشور)

    شماره گواهینامه:..........

    صادره به موجب مقررات

    آیین نامه بین المللی امنیت کشتی ها و تسهیلات بندری

    (آیین نامه آی اس پی اس)

     

    تحت مسؤولیت دولت

    ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

    (نام کشور)

    توسط ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

    (اشخاص یا سازمان مجاز)

    نام کشتی:                                            ...............................................

    شماره یا حروف مشخصه:                          ...............................................

    بندر ثبت:                                               ...............................................

    نوع کشتی:                                           ...............................................

    وزن ناخالص:                                           ...............................................

    شماره سازمان بین المللی دریانوردی:   ...............................................

    نام و نشانی شرکت کشتی رانی:                 ...............................................

    گواهی می شود:

    ۱. که سامانه (سیستم) امنیتی کشتی و دیگر تجهیزات امنیتی مربوط طبق بند (۱. ۱۹) بخش (الف) آیین نامه «آی اس پی اس» تصدیق شده است؛

    ۲. که این تصدیق نشان داد که سامانه (سیستم) امنیتی کشتی و هر تجهیزات امنیتی مربوط از کلیه جوانب رضایت بخش بوده و کشتی با الزامات قابل اعمال فصل (۲ـ۱۱) معاهده (کنوانسیون) و بخش (الف) آیین نامه «آی اس پی اس» مطابقت دارد.

    ۳. که کشتی دارای طرح امنیتی تأییدشده کشتی می باشد.

    تاریخ تصدیق اولیه/ مجدد که مبنای این گواهینامه می باشد: .....................................................

     

    این گواهینامه تا تاریخ........ با رعایت تصدیق های مندرج بند (۱. ۱. ۱۹) بخش (الف) آیین نامه «آی اس پی اس»، اعتبار دارد.

     

    صادره در ........................................................................................................

    (محل صدور گواهینامه)

    تاریخ صدور گواهینامه: .................................................................

    (امضای مقام مسئول مجاز صادرکننده گواهینامه)

     

    (مهر یا امضای مقام صادرکننده، حسب مورد)

     

    پشت نویسی جهت تصدیق میانی

    گواهی می شود که با تصدیق میانی مورد لزوم در بند (۱. ۱. ۱۹) بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس، تشخیص داده شد که کشتی با مقررات مربوط فصل ۲ـ۱۱ معاهده (کنوانسیون) و بخش (الف) آیین نامه «آی اس پی اس» مطابقت دارد.

    تصدیق میانی                      امضاء:.......................................

    (امضای مقام مجاز)

    مکان:.......................................

    تاریخ:.......................................

    (مهر یا امضای مقام مسئول، در صورت اقتضاء)

     

    پشت نویسی جهت تصدیق های اضافی [این قسمت از گواهینامه توسط مرجع دریایی برای مشخص کردن اینکه تصدیق اضافی را به گونه پیش بینی شده در بند (۱۹.۱.۱.۴) ایجاد کرده یا نکرده است، تعدیل خواهد شد.]

    تصدیق اضافی            امضاء:.......................................

    (امضای مقام مجاز)

    مکان:.......................................

    تاریخ:.......................................

     (مهر یا امضای مقام مسئول، در صورت اقتضاء)

     

    تصدیق اضافی             امضاء:.......................................

    (امضای مقام مجاز)

    مکان:.......................................

    تاریخ:.......................................

    (مهر یا امضای مقام مسئول، در صورت اقتضاء)

     

    تصدیق اضافی             امضاء:.......................................

    (امضای مقام مجاز)

    مکان:.......................................

    تاریخ:.......................................

    (مهر یا امضای مقام مسئول، در صورت اقتضاء)

     

    تصدیق اضافی طبق بند (۲. ۷. ۳. ۱۹) بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس

    گواهی می شود که با تصدیق اضافی مورد لزوم در بند (۲. ۷. ۳. ۱۹) بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس تشخیص داده شد که کشتی با مقررات مربوط فصل ۲ـ۱۱ معاهده (کنوانسیون) و بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس مطابقت دارد.

    تصدیق اضافی            امضاء:.......................................

    (امضای مقام مجاز)

    مکان:.......................................

    تاریخ: .......................................

    (مهر یا امضای مقام مسئول، در صورت اقتضاء)

     

    پشت نویسی جهت تمدید گواهینامه ای که کمتر از پنج سال اعتبار دارد، هنگامی که بند (۳. ۳. ۱۹) بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس اعمال می شود.

     

    این کشتی با مقررات مربوط بخش (الف) آیین نامه «آی اس پی اس» مطابقت دارد و این گواهینامه باید طبق بند (۳. ۳. ۱۹) بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس تا تاریخ......... معتبر پذیرفته شود.

    امضاء: .......................................

    (امضای مقام مجاز)

    مکان:.......................................

    تاریخ:.......................................

    (مهر یا امضای مقام مسئول، در صورت اقتضاء)

     

    پشت نویسی هنگامی که تصدیق مجدد تکمیل شده است و بند (۴. ۳. ۱۹) بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس اعمال می شود.

    این کشتی با مقررات مربوط بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس مطابقت دارد و این گواهینامه باید طبق بند (۴. ۳. ۱۹) بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس تا تاریخ........ معتبر پذیرفته شود.

    امضاء: .......................................

    (امضای مقام مجاز)

    مکان:.......................................

    تاریخ:.......................................

    (مهر یا امضای مقام مسئول، در صورت اقتضاء)

     

    پشت نویسی جهت تمدید اعتبار گواهینامه تا زمان رسیدن به بندر تصدیق هنگامی که بند (۵. ۳. ۱۹) بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس اعمال می شود یا برای دادن مهلت هنگامی که بند (۶. ۳. ۱۹) بخش (الف) آیین نامه «آی اس پی اس» اعمال می شود.

     

    این گواهینامه باید طبق بند (۵. ۳. ۱۹) / (۶. ۳. ۱۹) [در صورت اقتضاء حذف شود.] بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس، تا تاریخ ..... معتبر پذیرفته شود.

    امضاء:.......................................

    (امضای مقام مجاز)

    مکان:.......................................

    تاریخ:.......................................

    (مهر یا امضای مقام مسئول، در صورت اقتضاء)

    پشت نویسی جهت جلو انداختن تاریخ انقضاء هنگامی که بند (۱. ۷. ۳. ۱۹) بخش (الف) آیین نامه «آی اس پی اس» اعمال می شود.

     

    طبق بند (۱. ۷. ۳. ۱۹) بخش (الف) آیین نامه «آی اس پی اس»، تاریخ جدید انقضاء [در صورت تکمیل این بخش از گواهینامه، تاریخ انقضای مندرج در بالای گواهینامه نیز باید بر این اساس اصلاح شود.] ............ می باشد.

    امضاء:.......................................

    (امضای مقام مجاز)

    مکان:.......................................

    تاریخ:.......................................

    (مهر یا امضای مقام مسئول، در صورت اقتضاء)

     

    پیوست ۲

    فرم گواهینامه موقت بین المللی امنیت کشتی

    گواهینامه موقت بین المللی امنیت کشتی

     (مهر مقام مجاز)

    (کشور)

    شماره گواهینامه:..........

    صادره به موجب مقررات

    آیین نامه بین المللی امنیت کشتی ها و تسهیلات بندری

    (آیین نامه آی اس پی اس)

     

    تحت مسؤولیت دولت

    ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

    (نام کشور)

    توسط ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

    (اشخاص یا سازمان مجاز)

     

    نام کشتی:                                            .............................................

    شماره یا حروف مشخصه:                          .............................................

    بندر ثبت:                                               .............................................

    نوع کشتی:                                           .............................................

    وزن ناخالص:                                           .............................................

    شماره سازمان بین المللی دریانوردی:   .............................................

    نام و نشانی شرکت کشتی رانی:                 .............................................

    آیا این گواهینامه، گواهینامه موقت متعاقب متوالی است؟ بله / خیر [در صورت اقتضاء حذف شود.]

    اگر جواب مثبت است، تاریخ صدور گواهینامه موقت اولیه:.................

    گواهی می شود که با الزامات بند (۲. ۴. ۱۹) بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس مطابقت شده است.

     

    این گواهینامه متعاقب بند (۴. ۱۹) بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس صادر می شود.

     

    این گواهینامه تا تاریخ............................. معتبر می باشد.

    صادره از...........................................................

     (محل صدور گواهینامه)

     

     (تاریخ صدور)................................. ..............................................

    (امضای مقام به طور مقتضی

    مجاز شده صادرکننده گواهینامه)

     

    (مهر یا امضای مقام صادرکننده، در صورت اقتضاء)

    بخش (ب)

    راهنمای مربوط به مقررات فصل ۲ـ۱۱ پیوست

    معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا مورخ ۱۹۷۴ (۱۳۵۳)

    آن طور که اصلاح شده و بخش (الف) این آیین نامه

    ۱ـ مقدمه

    کلیات

    ۱. ۱ـ پیش گفتار این آیین نامه نشان می دهد که فصل (۲ـ۱۱) و بخش (الف) این آیین نامه، چهارچوب بین المللی جدیدی را در ارتباط با اقدامات افزایش امنیت دریانوردی، وضع می نماید که از طریق آن کشتی و تسهیلات بندری می توانند با یکدیگر در شناسایی و جلوگیری از اعمالی که امنیت را در بخش حمل ونقل دریایی به مخاطره می اندازد همکاری نمایند.

    ۲. ۱ـ این مقدمه، به صورت خلاصه، روش های مورد نظر برای تعیین و اجرای اقدامات و ترتیبات لازم برای دستیابی و مطابقت با مقررات فصل (۲ـ۱۱) و بخش (الف) این آیین نامه را بیان می کند و عوامل اصلی که این راهنما بر اساس آن پیشنهاد شده است را معرفی می نماید. این راهنما در بندهای (۲) تا (۱۹) پیش بینی شده است. این راهنما همچنین موضوعات اساسی که باید به هنگام اعمال این راهنما در مورد کشتی ها و تسهیلات بندری مدنظر قرار گیرد را تعیین می نماید.

    ۳. ۱ـ اگر علاقه خواننده تنها به کشتی ها مربوط می شود، قویاً توصیه می شود که این بخش از آیین نامه به طور کلی به ویژه بندهای مربوط به تسهیلات بندری مطالعه شود. به همین ترتیب در مورد افرادی که علاقمندی اصلی آنها تسهیلات بندری می باشد، باید بند های مربوط به کشتی ها را نیز مطالعه نمایند.

    ۴. ۱ـ راهکار ارائه شده در بندهای بعدی، عمدتاً مربوط است به حفاظت از کشتی هنگامی که در یک تسهیلات بندری قرار دارد. اگر چه ممکن است شرایطی وجود داشته باشد که یک کشتی برای تسهیلات بندری تهدیدی را ایجاد نماید، مثلاً هنگامی که کشتی در تسهیلات بندری قرار دارد، می تواند به عنوان پایگاه شروع یک حمله مورد استفاده قرار بگیرد. به هنگام بررسی اقدامات امنیتی لازم جهت واکنش به تهدیدات امنیتی ناشی از کشتی ها، افرادی که ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری را انجام می دهند یا طرح امنیتی تسهیلات بندری را تهیه می نمایند، باید تعدیل های مقتضی را برای راهکار ارائه شده در بندهای بعدی را مدنظر قرار دهند.

    ۵. ۱ـ خواننده راهنمایی می شود که هیچ چیز در این بخش از آیین نامه نباید در تضاد با هریک از مقررات فصل (۲ـ۱۱) یا بخش (الف) این آیین نامه قرائت یا تفسیر شود و مقررات مذکور همیشه بر هر گونه تناقض ناخواسته که ممکن است سهواً در این بخش از آیین نامه بیان شده باشد، حاکم است. راهکار مندرج در این بخش از آیین نامه باید همیشه به صورتی قرائت، تفسیر و اعمال گردد که هماهنگ با اهداف، مقاصد و اصول مندرج در فصل (۲ـ۱۱) و بخش (الف) این آیین نامه باشد.

     

    مسؤولیت های دولت های متعاهد

    ۶. ۱ـ دولت های متعاهد، به موجب مقررات فصل (۲ـ۱۱) و بخش (الف) این آیین نامه دارای مسؤولیت های مختلفی می باشند که از جمله شامل موارد زیر می باشد:

    ـ تعیین سطح امنیتی قابل اعمال؛

    ـ تأیید طرح امنیتی کشتی و اصلاحیه های مربوط به طرح تأییدشده پیشین؛

    ـ تصدیق مطابقت کشتی ها با مقررات فصل (۲ـ۱۱) و بخش (الف) این آیین نامه و صدور گواهینامه بین المللی امنیت کشتی برای آنها؛

    ـ تعیین آن دسته از تسهیلات بندری واقع در قلمرو آنان که مستلزم تعیین مأمور امنیتی تسهیلات بندری می باشد، که آن شخص مسؤولیت تهیه طرح امنیتی تسهیلات بندری را بر عهده خواهد داشت.

    ـ حصول اطمینان از تکمیل و تأیید ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری و اصلاحیه های بعدی ارزیابی تأییدشده پیشین؛

    ـ تأیید طرح امنیتی تسهیلات بندری و اصلاحیه های بعدی طرح تأییدشده پیشین؛ و

    ـ انجام اقدامات وارسی (کنترلی) و تطابقی؛

    ـ سنجش طرح های تأییدشده؛ و

    ـ ارسال اطلاعات به سازمان بین المللی دریانوردی و به صنایع بندری و کشتی رانی.

    ۷. ۱ـ دولت های متعاهد می توانند، مقام های منتخبی را از داخل دولت تعیین یا مشخص نمایند که وظایف امنیتی آنها را در ارتباط با تسهیلات بندری، طبق فصل (۲ـ۱۱) و بخش (الف) این آیین نامه بر عهده بگیرند و می توانند به سازمان های امنیتی شناخته شده اجازه دهند تا فعالیت خاصی را در رابطه با تسهیلات بندری انجام دهند، اما تصمیم نهایی در خصوص پذیرش و تأیید این فعالیت بر عهده دولت متعاهد یا مقام منتخب خواهد بود. مراجع دریایی نیز ممکن است برخی وظایف امنیتی در ارتباط با کشتی ها را، به سازمان های امنیتی شناخته شده محول نمایند. وظایف یا فعالیت های زیر نمی تواند به سازمان امنیتی شناخته شده محول شود:

    ـ تعیین سطح امنیتی قابل اعمال؛

    ـ تعیین آن دسته از تسهیلات بندری واقع در قلمرو دولت متعاهد که لازم است برای آن، یک مأمور امنیتی تسهیلات بندری تعیین شود تا طرح امنیتی تسهیلات بندری را تهیه نماید؛

    ـ تأیید ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری یا اصلاحیه های بعدی ارزیابی تأییدشده پیشین؛

    ـ تأیید طرح امنیتی تسهیلات بندری یا اصلاحیه های بعدی طرح تأییدشده پیشین؛

    ـ انجام اقدامات وارسی (کنترلی) و تطابقی؛ و

    ـ تعیین الزامات مربوط به اظهارنامه امنیتی

    تعیین سطح امنیتی

    ۸. ۱ـ تعیین سطح امنیتی قابل اعمال در هر زمان خاص، جزء مسؤولیت دولت های متعاهد بوده و در مورد کشتی ها و تسهیلات بندری قابل اعمال است. بخش (الف) این آیین نامه سه سطح امنیتی را جهت استفاده بین المللی تعریف می کند که عبارتند از:

    ـ سطح امنیتی ۱، عادی؛ سطحی که در آن کشتی ها و تسهیلات بندری در حالت عادی فعالیت می نمایند؛

    ـ سطح امنیتی ۲، فوق العاده؛ سطح قابل اعمال، مادامی که خطر وقوع یک حادثه امنیتی افزایش می یابد؛ و

    ـ سطح امنیتی ۳، استثنایی؛ سطح قابل اعمال برای یک دوره زمانی، هنگامی که خطر وقوع حادثه امنیتی احتمال می رود یا قریب الوقوع است.

    شرکت کشتی رانی و کشتی

    ۹. ۱ـ هر شرکت کشتی رانی که کشتی هایی را اداره می کند که فصل (۲ـ۱۱) و بخش (الف) این آیین نامه در مورد آنها قابل اعمال است، باید یک مأمور امنیتی شرکت برای شرکت کشتی رانی و یک مأمور امنیتی کشتی برای هریک از کشتی های خود تعیین نماید. وظایف، مسؤولیت ها و نیازهای آموزشی این مأموران و الزامات مربوط به رزمایش ها (مانورها) و تمرینات در بخش (الف) این آیین نامه تعریف شده است.

    ۱۰. ۱ـ مسؤولیت های مأمور امنیتی شرکت کشتی رانی، علاوه بر موارد دیگر، مختصراً شامل: حصول اطمینان از انجام دقیق ارزیابی امنیتی کشتی، تهیه طرح امنیتی کشتی و ارائه آن جهت تأیید به وسیله مرجع دریایی یا به نیابت از آن و سپس قرار دادن طرح روی کشتی ای است که بخش (الف) این آیین نامه در مورد آن اعمال می شود و در رابطه با آن، شخص مذکور به عنوان مأمور امنیتی شرکت کشتی رانی تعیین شده است.

    ۱۱. ۱ـ طرح امنیتی کشتی باید نشانگر تدابیر امنیتی فیزیکی و عملیاتی باشد که کشتی باید انجام دهد تا اطمینان حاصل کند که همیشه در سطح امنیتی ۱ فعالیت می نماید. همچنین طرح باید تدابیر امنیتی مضاعف یا شدیدتری را نشان دهد که خود کشتی می تواند انجام دهد تا به سطح امنیتی ۲ تغییر یابد یا در آن فعالیت کند، هنگامی که به آن چنین دستوری داده می شود. علاوه بر این، طرح باید اقدامات اولیه احتمالی را نشان دهد که کشتی برای واکنش به موقع به فرمان های صادره توسط افراد پاسخگو در سطح امنیتی ۳ در برابر یک حادثه امنیتی یا خطر مربوط به آن، می تواند انجام دهد.

    ۱۲. ۱ـ کشتی هایی که الزامات فصل (۲ـ۱۱) و بخش (الف) این آیین نامه در مورد آنها اعمال می شود، لازم است که یک طرح امنیت کشتی که توسط مرجع دریایی یا به نیابت از آن تأییدشده را همراه داشته باشند و طبق آن فعالیت نمایند. مأمور امنیتی شرکت کشتی رانی و مأمور امنیتی کشتی باید تداوم ارتباط و کارایی طرح را از طریق انجام ممیزی های داخلی وارسی (کنترل) کنند. اصلاحات هریک از عناصر طرح تأییدشده که به تشخیص مرجع دریایی نیازمند تأییدیه می باشد، باید پیش از الحاق به طرح تأییدشده و اجرای آن توسط کشتی، برای بازبینی و تأیید ارائه شود.

    ۱۳. ۱ـ کشتی باید یک گواهینامه بین المللی امنیت کشتی با خود داشته باشد که نشان دهد کشتی با الزامات فصل (۲ـ۱۱) و بخش (الف) این آیین نامه مطابقت دارد. بخش (الف) این آیین نامه شامل مقررات مربوط به تصدیق و صدور گواهینامه مطابقت کشتی ها با الزامات مربوط، بر اساس تصدیق اولیه، مجدد و میان دوره ای می باشد.

    ۱۴. ۱ـ هنگامی که یک کشتی در بندر دولت متعاهدی قرار دارد یا به طرف بندر دولت متعاهدی حرکت می کند، دولت متعاهد به موجب مفاد مقرره (۹) فصل (۲ـ۱۱) این حق را دارد که اقدامات وارسی (کنترلی) و تطابقی مختلفی را در رابطه با آن کشتی اعمال نماید. کشتی مشمول بازرسی های وارسی (کنترلی) کشور صاحب بندر است اما این بازرسی ها معمولاً به خودی خود به بررسی طرح امنیتی کشتی، مگر در شرایط خاص، منجر نخواهد شد. اگر دولت متعاهدی که اقدامات وارسی (کنترلی) و تطابقی را انجام می دهد دلایلی برای باور این مطلب داشته باشد که امنیت کشتی یا تسهیلات بندری که به آن سرویس دهی می نماید، به مخاطره افتاده است، کشتی ممکن است، مشمول اقدامات وارسی (کنترلی) اضافه تر نیز قرار بگیرد.

    ۱۵. ۱ـ همچنین لازم است کشتی اطلاعاتی را به همراه داشته باشد تا در صورت درخواست دولت های متعاهد در دسترس آنان قرار گیرد و این اطلاعات نشان دهد چه کسی مسئول تصمیم گیری در خصوص به کارگیری کارکنان کشتی و اظهارنظر در مورد جوانب مختلف مربوط به کارگیری کشتی مزبور می باشد.

    تسهیلات بندری

    ۱۶. ۱ـ هر دولت متعاهد، باید از تکمیل ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری برای هریک از تسهیلات بندری واقع در قلمرو خود که به کشتی هایی که به سفرهای بین المللی مشغول هستند خدمات دهی (سرویس دهی) می نمایند، اطمینان حاصل نماید. دولت متعاهد، مقام منتخب یا یک سازمان امنیتی شناخته شده ممکن است این ارزیابی را انجام دهند. ارزیابی امنیتی تکمیل شده تسهیلات بندری باید توسط دولت متعاهد یا مقام منتخب ذی ربط تأیید شود. این تأیید را نمی توان محول نمود. ارزیابی های امنیتی تسهیلات بندری باید به صورت ادواری بازبینی شود.

    ۱۷. ۱ـ ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری اساساً یک تجزیه وتحلیل از خطرات مربوط به کلیه جوانب عملیاتی تسهیلات بندری می باشد، تا مشخص شود که کدام بخش (بخش ها) بیشتر آسیب پذیر هستند و یا احتمالاً بیشتر در معرض خطر قرار دارند. خطر امنیتی، یعنی خطر یک حمله به همراه میزان آسیب پذیری هدف و نتایج آن حمله.

    ارزیابی باید شامل مؤلفه های زیر باشد:

    ـ تعیین خطر مشاهده شده نسبت به تأسیسات و زیرساخت بندر؛

    ـ تشخیص آسیب پذیری های احتمالی؛ و

    ـ محاسبه پیامدهای حوادث برآورده شده.

    در انجام این تجزیه وتحلیل، ممکن است ارزیابی همه جانبه ای از سطح خطر انجام شود. ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری در تعیین این که کدام تسهیلات بندری نیاز به تعیین مأمور امنیتی تسهیلات بندری و تهیه طرح امنیتی تسهیلات بندری دارد، کمک خواهد کرد.

    ۱۸. ۱ـ تسیهلات [تسهیلات] بندری ای که باید با الزامات فصل (۲ـ۱۱) و بخش (الف) این آیین نامه مطابقت نماید، لازم است یک مأمور امنیتی تسیهلات [تسهیلات] بندری تعیین نماید. وظایف، مسؤولیت ها و نیازهای آموزشی این مأموران و الزامات مربوط به رزمایش ها (مانورها) و تمرینات در بخش (الف) این آیین نامه تعریف شده است.

    ۱۹. ۱ـ طرح امنیتی تسهیلات بندری باید تدابیر امنیتی فیزیکی و عملیاتی را نشان دهد که تسهیلات بندری باید انجام دهد تا اطمینان حاصل کند که همیشه در سطح امنیتی ۱ فعالیت می کند. همچنین طرح باید نشانگر اقدامات امنیتی مضاعف یا شدیدتری باشد که تسهیلات بندری می تواند انجام دهد تا به سطح امنیتی ۲ تغییر یابد یا در آن فعالیت کند، هنگامی که به آن چنین دستوری داده می شود. علاوه بر این، طرح باید اقدامات اولیه احتمالی را نشان دهد که تسهیلات بندری برای واکنش به موقع به فرمان های صادره توسط افراد پاسخگو در سطح امنیتی ۳ در برابر یک حادثه امنیتی یا خطر مربوط به آن، می تواند انجام دهد.

    ۲۰. ۱ـ تسهیلات بندری ای که باید با الزامات فصل (۲ـ۱۱) و بخش (الف) این آیین نامه مطابقت نماید، لازم است یک طرح امنیتی تأییدشده تسهیلات بندری که توسط دولت متعاهد یا مقام منتخب ذی ربط تأییدشده، داشته باشد و طبق آن فعالیت نماید. مأمور امنیتی تسهیلات بندری باید مقررات آن را اجرا نماید و تداوم کارایی و ارتباط طرح را از طریق انجام ممیزی های داخلی اجرای طرح وارسی (کنترل) نماید. اصلاحات هریک از عناصر طرح تأییدشده که به تشخیص دولت متعاهد یا مقام منتخب نیازمند تأییدیه می باشد، باید پیش از الحاق به طرح تأییدشده و اجرای آن در تسهیلات بندری، برای بازبینی و تأیید ارائه شوند. دولت متعاهد یا مقام منتخب ذی ربط ممکن است کارایی طرح را بسنجند. ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری متعلق به یک تسهیلات بندری یا ارزیابی ای که بر اساس آن، این طرح تهیه می شود باید به طور منظم بازبینی شود. کلیه این فعالیت ها ممکن است منجر به اصلاحاتی در طرح تأییدشده شود. هرگونه اصلاح عناصر خاص طرح تأییدشده باید جهت تأیید، به دولت متعاهد یا مقام منتخب ذی ربط ارائه شود.

    ۲۱. ۱ـ کشتی هایی که از تسهیلات بندری استفاده می کنند، ممکن است مشمول بازرسی های وارسی (کنترلی) کشور صاحب بندر و اقدامات وارسی (کنترلی) مضاعف مندرج در مقرره (۹) فصل (۲ـ۱۱) قرار بگیرند. مسؤولین مربوط ممکن است درخواست نمایند که اطلاعات مربوط به کشتی، بار آن، مسافرین و کارکنان کشتی، پیش از ورود کشتی به بندر در اختیار آنها قرار گیرد. ممکن است شرایطی وجود داشته باشد که در آن، از ورود به بندر ممانعت به عمل آید.

    اطلاعات و مکاتبات

    ۲۲. ۱ـ فصل (۲ـ۱۱) و بخش (الف) این آیین نامه دولت های متعاهد را ملزم می نماید که اطلاعات معینی را برای سازمان بین المللی دریانوردی تهیه نمایند تا با در دسترس قرار دادن اطلاعات، ارتباط مؤثر و کارآمد بین دولت های متعاهد و بین مأموران امنیتی شرکت کشتی رانی و کشتی و مأموران امنیتی تسهیلات بندری میسر شود.

    ۲ـ تعاریف

    ۱. ۲ـ هیچ راهکاری در رابطه با تعاریف مندرج در فصل (۲ـ۱۱) یا بخش (الف) این آیین نامه ارائه نشده است.

    ۲. ۲ـ از نظر این بخش از آیین نامه:

    ۱. «قسمت» یعنی قسمتی از بخش (الف) آیین نامه و به صورت [قسمت الف/ (شماره قسمت مربوط) ] نشان داده می شود؛

    ۲. «بند» یعنی یک بند از این بخش از آیین نامه و به صورت [ بند/ (شماره بند مربوط) ] نشان داده می شود؛ و

    ۳. «دولت متعاهد» هنگامی که در بندهای (۱۴) الی (۱۸) استفاده می شود، یعنی «دولت متعاهدی که تسهیلات بندری در قلمرو آن واقع شده» و شامل ارجاع به مقام منتخب می باشد.

    ۳ـ کاربرد

    کلیات

    ۱. ۳ـ راهکار ارائه شده در این بخش از آیین نامه باید به هنگام اجرای الزامات فصل (۲ـ۱۱) و بخش (الف) این آیین نامه مدنظر قرار گیرد.

    ۲. ۳ـ با این وجود، تصدیق می شود که میزان کاربرد این راهکار در مورد کشتی ها، به نوع کشتی، محموله و یا مسافرین آن و الگوی تجاری و ویژگی های تسهیلات بندری ای که کشتی به آن مراجعه می نماید، بستگی دارد.

    ۳. ۳ـ همین طور، در مورد راهکار مربوط به تسهیلات بندری، میزان کاربرد این راهکار در مورد تسهیلات بندری، به خود تسهیلات بندری، نوع کشتی هایی که از آن تسهیلات بندری استفاده می کنند، نوع محموله و یا مسافرین آن و الگوهای تجاری کشتی های مراجعه کننده به آن بستگی دارد.

    ۴. ۳ـ مقررات فصل (۲ـ۱۱) و بخش (الف) این آیین نامه در مورد تسهیلات بندری ای که اصولاً جهت مقاصد نظامی طراحی و مورد استفاده قرار می گیرند، اعمال نمی شود.

    ۴ـ مسؤولیت های دولت های متعاهد

    امنیت ارزیابی ها و طرح ها

    ۱. ۴ـ دولت های متعاهد باید اطمینان حاصل نمایند که اقدامات مقتضی جهت پیشگیری از افشای غیرمجاز، یا دسترسی به اطلاعات و اسناد حساس امنیتی مربوط به ارزیابی های امنیتی کشتی، طرح های امنیتی کشتی، ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری و طرح های امنیتی تسهیلات بندری و ارزیابی ها یا طرح های منحصربفرد، به عمل آمده است.

    مقام های منتخب

    ۲. ۴ـ دولت های متعاهد ممکن است در داخل دولت، مقام منتخبی را جهت بر عهده گرفتن وظایف امنیتی خود در ارتباط با تسهیلات بندری آن طور که در فصل (۲ـ۱۱) یا بخش (الف) این آیین نامه درج شده، تعیین نمایند.

    سازمان های امنیتی شناخته شده

    ۳. ۴ـ دولت های متعاهد ممکن است به یک سازمان امنیتی شناخته شده (آر اس اُ) اختیار دهند تا برخی فعالیت های امنیتی، از جمله موارد زیر را بر عهده بگیرد:

    ۱. تأیید طرح های امنیتی کشتی، یا اصلاحیه های مربوط به آن، به نیابت از مرجع دریایی؛

    ۲. تصدیق و صدور گواهینامه مطابقت کشتی ها با الزامات فصل (۲ـ۱۱) و بخش (الف) این آیین نامه به نیابت از مرجع دریایی؛ و

    ۳. انجام ارزیابی های امنیتی تسهیلات بندری مورد لزوم توسط دولت متعاهد.

    ۴. ۴ـ همچنین هر سازمان امنیتی شناخته شده ممکن است به شرکت های کشتی رانی یا تسهیلات بندری در خصوص مسائل امنیتی، شامل ارزیابی های امنیتی کشتی، طرح های امنیتی کشتی، ارزیابی های امنیتی تسهیلات بندری و طرح های امنیتی تسهیلات بندری راهنمایی یا کمک ارائه نماید. این موضوع می تواند شامل تکمیل ارزیابی امنیتی کشتی یا طرح امنیتی کشتی، یا تکمیل ارزیابی و طرح امنیتی تسهیلات بندری باشد. اگر یک سازمان امنیتی شناخته شده چنین کاری را در رابطه با ارزیابی امنیتی کشتی یا طرح امنیتی کشتی انجام داده باشد، دیگر مجاز به تأیید آن طرح امنیتی نمی باشد.

    ۵. ۴ـ هنگامی که به یک سازمان امنیتی شناخته شده اختیار داده می شود، دولت های متعاهد باید به کفایت و قابلیت چنین سازمانی توجه نمایند. یک سازمان امنیتی شناخته شده باید بتواند موارد زیر را اثبات کند:

    ۱. تخصص در جوانب مربوط به امنیت؛

    ۲. دانش لازم در رابطه با عملیات کشتی و بندر، ازجمله آگاهی از طراحی و ساخت کشتی اگر خدماتی را در رابطه با کشتی ها ارائه می دهد و آگاهی لازم از طراحی و ساخت بندر در مواقعی که خدماتی را به تسهیلات بندری ارائه می دهد؛

    ۳. توانمندی خود در ارزیابی خطرات امنیتی احتمالی که ممکن است در طی فعالیت های کشتی و تسهیلات بندری حادث شوند؛ شامل فعل وانفعال کشتی/ بندر و نیز نحوه کاستن میزان این خطرات؛

    ۴. توانایی خود در حفظ و ارتقای مهارت های کارکنان خود؛

    ۵. توانایی خود برای وارسی (کنترل) تداوم وفاداری کارکنان خود؛

    ۶. توانایی خود برای اجرای اقدامات مقتضی جهت جلوگیری از افشای غیرمجاز یا دسترسی به اطلاعات حساس امنیتی؛

    ۷. آگاهی خود از الزامات فصل (۲ـ۱۱) و بخش (الف) این آیین نامه و قوانین ملی و بین المللی مربوط و الزامات امنیتی؛

    ۸. آگاهی خود از تهدیدات و الگوهای امنیتی موجود؛

    ۹. آگاهی خود در خصوص شناسایی و کشف تسلیحات، مواد و ابزار خطرناک؛

    ۱۰. آگاهی خود در زمینه شناسایی ویژگی های شخصیتی و الگوهای رفتاری افرادی که احتمالاً امنیت را به مخاطره می اندازند، بدون هیچ گونه تبعیض؛

    ۱۱. آگاهی خود از فنون مورد استفاده به منظور سرپیچی از اقدامات امنیتی؛

    ۱۲. آگاهی خود از تجهیزات و سامانه (سیستم) های امنیتی و مراقبتی و محدودیت های عملیاتی آنها.

    هنگامی که وظایف خاصی به یک سازمان امنیتی شناخته شده محول می گردد، دولت های متعاهد، از جمله مراجع دریایی، باید اطمینان حاصل کنند که آن سازمان امنیتی شناخته شده صلاحیت های لازم جهت انجام آن وظایف را دارا می باشد.

    ۶. ۴ـ یک سازمان شناخته شده، آن طور که در مقرره (۶) فصل (۱) تعریف شده و الزامات مقرره (۱) فصل (۱ـ۱۱) را انجام می دهد، ممکن است به عنوان یک سازمان امنیتی شناخته شده تعیین گردد، به شرطی که مهارت لازم در رابطه با مسائل امنیتی مندرج در بند (۵. ۴) را داشته باشد.

    ۷. ۴ـ مسئول بندر، یا لنگرگاه یا متصدی تسهیلات بندری ممکن است به عنوان سازمان امنیتی شناخته شده تعیین گردند، به شرطی که مهارت لازم در رابطه با مسائل امینتی مندرج در بند (۵. ۴) را داشته باشند.

    تعیین سطح امنیتی

    ۸.۴ـ دولت های متعاهد، در تعیین سطح امنیتی باید اطلاعات کلی و جزئی تهدید را مدنظر قرار دهند. دولت های متعاهد باید یکی از سه سطح امنیتی قابل اعمال در مورد کشتی ها و تسهیلات بندری را به شرح زیر تعیین نمایند:

    ـ سطح امنیتی ۱، عادی؛ سطحی که در آن، کشتی یا تسهیلات بندری در حالت عادی فعالیت دارد؛

    ـ سطح امنیتی ۲، فوق العاده؛ سطح امنیتی قابل اعمال، مادامی که خطر وقوع یک حادثه امنیتی افزایش می یابد؛ و

    ـ سطح امنیتی ۳، استثنائی؛ سطح قابل اعمال برای یک دوره زمانی، هنگامی که خطر وقوع حادثه امنیتی احتمال می رود یا قریب الوقوع است.

    ۹. ۴ـ اعمال سطح امنیتی ۳ اقدامی استثنائی است که تنها زمانی اعمال می شود که اطلاعات موثقی موجود است که احتمال وقوع یک حادثه می رود یا قریب الوقوع است. سطح امنیتی ۳ باید تنها برای مدتی تعیین شود که تهدید امنیتی یا یک حادثه امنیتی حقیقی بروز می نماید. اگر چه سطوح امنیتی از سطح امنیتی ۱ به سطح امنیتی ۲ و از آن به سطح امنیتی۳ تغییر می یابد، این احتمال هم وجود دارد که سطح امنیتی مسقیماً [مستقیماً] از سطح امنیتی ۱ به سطح امنیتی ۳ تغییر یابد.

    ۱۰. ۴ـ در کلیه اوقات، فرمانده کشتی مسؤولیت نهایی در قبال ایمنی و امنیت کشتی را بر عهده دارد. حتی در سطح امنیتی ۳، فرمانده ممکن است به دنبال تشریح یا اصلاح دستورهای صادرشده توسط افراد پاسخگو به حوادث امنیتی یا خطرات مربوط به آن باشد، اگر دلایلی مبنی بر این که هر گونه پیروی از دستورها ممکن است ایمنی آن کشتی را به مخاطره اندازد، وجود داشته باشد.

    ۱۱. ۴ـ مأمور امنیتی شرکت کشتی رانی (سی اس اُ) یا مأمور امنیتی کشتی (اس اس اُ) باید در اولین فرصت با مأمور امنیتی تسهیلات بندری ای (پی اف اس اُ) که کشتی قصد ورود به آن را دارد، به منظور تعیین سطح امنیتی قابل اعمال برای آن کشتی در تسهیلات بندری مربوط، ارتباط برقرار نماید. پس از برقراری تماس با کشتی، مأمور امنیتی تسهیلات بندری باید به کشتی هر گونه تغییر آتی سطح امنیتی تسهیلات بندری را اطلاع دهد و هرگونه اطلاعات امنیتی مربوط را در اختیار کشتی قرار دهد.

    ۱۲. ۴ـ ممکن است شرایطی وجود داشته باشد که به موجب آن، یک کشتی خاص نسبت به تسهیلات بندری ای که به آن واردشده، در سطح امنیتی بالاتری فعالیت نماید، اما تحت هیچ شرایطی کشتی نمی تواند در سطح امنیتی پایین تری از تسهیلات بندری مذکور فعالیت نماید. اگر یک کشتی دارای سطح امنیتی بالاتری نسبت به تسهیلات بندری ای باشد که قصد استفاده از آن را دارد، مأمور امنیتی شرکت کشتی رانی یا مأمور امنیتی کشتی باید بدون معطلی مأمور امنیتی تسهیلات بندری را مطلع سازد. مأمور امنیتی تسهیلات بندری باید مسؤولیت ارزیابی شرایط خاص را با مشاوره با مأمور امنیتی شرکت کشتی رانی یا مأمور امنیتی کشتی بر عهده بگیرد و در مورد اقدامات امنیتی مناسب در ارتباط با کشتی، که می تواند شامل تکمیل و امضای اظهارنامه امنیتی شود، توافق نماید.

    ۱۳. ۴ـ دولت های متعاهد باید نحوه اعلام سریع اطلاعات مربوط به تغییر سطوح امنیتی را مدنظر قرار دهند. مراجع دریایی ممکن است بخواهند از پیام های «سامانه (سیستم) خدمات مخابراتی ایمنی کشتی ها (ناوتکس) » یا اعلامیه های دریانوردی به عنوان شیوه ای جهت اطلاع تغییرات سطوح امنیتی کشتی، مأمور امنیتی شرکت کشتی رانی و مأمور امنیتی کشتی استفاده نمایند یا ممکن است بخواهند سایر شیوه های ارتباطی را در نظر بگیرند که سرعت و پوشش معادل یا بهتری را دارا هستند. دولت های متعاهد باید روش هایی جهت مطلع ساختن مأموران امنیتی تسهیلات بندری از تغییرات حاصل در سطوح امنیتی تعیین نمایند. دولت های متعاهد باید جزئیات تماس آن دسته از افرادی که لازم است از تغییرات سطوح امنیتی مطلع شوند را گردآوری و حفظ و نگهداری نمایند. در حالی که نیازی نیست سطح امنیتی به عنوان مسئله حساس و خاصی در نظر گرفته شود، اما اطلاعات واقعی و پنهانی خطر می توانند بسیار حساس باشند. دولت های متعاهد باید توجه خاصی به نوع و جزئیات اطلاعات ارسال شده و روشی داشته باشند که از طریق آن اطلاعات برای مأموران امنیتی کشتی، مأموران شرکت کشتی رانی و مأموران امنیتی تسهیلات بندری ارسال می شوند.

    نقاط تماس و اطلاعات مربوط به طرح های امنیتی تسهیلات بندری

    ۱۴. ۴ـ هنگامی که یک تسهیلات بندری، دارای طرح امنیتی تسهیلات بندری است، این موضوع باید به سازمان اطلاع داده شود و آن اطلاعات نیز باید در دسترس مأموران امنیتی کشتی و شرکت کشتی رانی قرار گیرد. به جز جزئیات مربوط به وجود چنین طرحی، سایر جزئیات مربوط به طرح امنیتی تسهیلات بندری نباید منتشر شود. دولت های متعاهد باید ایجاد مراکز تماس مرکزی یا منطقه ای، یا دیگر روش های تهیه اطلاعات روزآمد در خصوص مکان هایی که طرح های امنیتی تسهیلات بندری برای آنها وجود دارد، همراه با جزئیات تماس مأمور امنیتی تسهیلات بندری ذی ربط را مدنظر قرار دهند. وجود چنین مراکز تماسی باید اطلاع داده شود. دولت های متعاهد همچنین می توانند اطلاعاتی را در خصوص سازمان های امنیتی شناخته شده که تعیین شده اند تا به نیابت از دولت متعاهد عمل کنند، همراه با جزئیات مسؤولیت های ویژه و شرایط اختیار تفویض شده به چنین سازمان های امنیتی شناخته شده ای را نیز تهیه نمایند.

    ۱۵. ۴ـ چنانچه یک بندر دارای طرح امنیتی تسهیلات بندری نمی باشد (و بنابراین مأمور امنیتی تسهیلات بندری ندارد) مراکز تماس مرکزی یا منطقه ای باید قادر به تعیین یک فرد مناسب و صلاحیتدار در ساحل باشند که بتواند اقدامات امنیتی مناسبی را که باید در صورت لزوم برای مدت اقامت کشتی موجود باشد، انجام دهد.

    ۱۶. ۴ـ دولت های متعاهد باید جزئیات تماس مأموران دولتی که مأمور امنیتی کشتی، مأمور امنیتی شرکت کشتی رانی و مأمور امنیتی تسهیلات بندری بتوانند مسائل امنیتی را به آنها گزارش کنند، تهیه نمایند. این مأموران دولتی باید پیش از انجام هرگونه اقدام لازم، چنین گزارش هایی را ارزیابی نمایند. این مسائل گزارش شده ممکن است دارای موضعی در ارتباط با اقدامات امنیتی باشد که تحت صلاحیت دولت متعاهد دیگری باشد. در این گونه موارد، دولت های متعاهد باید با همتای خود در دولت متعاهد دیگر جهت بحث و مذاکره در خصوص اینکه چه اقدامات اصلاحی و جبرانی مناسب است، ارتباط برقرار کند. به همین منظور، جزئیات تماس مأموران دولتی باید به اطلاع سازمان بین المللی دریانوردی برسد.

    ۱۷. ۴ـ دولت های متعاهد همچنین باید اطلاعات مشخص شده در بندهای (۱۴. ۴) الی (۱۶. ۴) را بنا به درخواست دیگر، در اختیار دولت های متعاهد قرار دهند.

    اوراق شناسایی

    ۱۸. ۴ـ دولت های متعاهد نسبت به صدور اوراق شناسایی مناسب جهت مأموران دولتی که حق رفتن روی کشتی ها یا ورود به تسهیلات بندری را در حین انجام وظایف رسمی خود دارند و تعیین روش هایی جهت تصدیق صحت وسقم چنین اوراقی ترغیب می گردند.

    سکوهای ثابت و شناور و واحدهای حفاری متحرک فراساحلی مستقر در محل

    ۱۹. ۴ـ دولت های متعاهد باید برقراری اقدامات امنیتی لازم جهت سکوهای ثابت و شناور و واحدهای حفاری متحرک فراساحلی مستقر در محل را مدنظر قرار دهند، تا آنها بتوانند با کشتی هایی که ملزم به مطابقت با مفاد فصل (۲ـ۱۱) و بخش (الف) این آیین نامه هستند، فعل وانفعال انجام دهند. [به برقراری اقدامات مقتضی جهت افزایش امنیت کشتی ها، تسهیلات بندری، واحدهای حفاری متحرک فراساحلی مستقر در محل و سکوهای ثابت و شناوری که تحت پوشش فصل (۲-۱۱) معاهده (کنوانسیون) سولاس ۱۹۷۴ (۱۳۵۳) نیستند (مصوب قطعنامه ۷ فراهمایی سولاس ۲۰۰۲ «۱۳۸۱»)، مراجعه نمایید.]

    کشتی هایی که ملزم نیستند با بخش (الف) این آیین نامه مطابقت نمایند

    ۲۰. ۴ـ دولت های متعاهد باید برقراری اقدامات امنیتی مناسبی را جهت افزایش امنیت کشتی هایی که فصل (۲ـ۱۱) و بخش (الف) این آیین نامه در مورد آنها اعمال نمی گردد، در نظر بگیرند و اطمینان حاصل نمایند که مقررات امنیتی که اعمال می شود در مورد چنین کشتی هایی، امکان تعامل با کشتی هایی که بخش (الف) این آیین نامه در مورد آنها اعمال می شود، را میسر می سازد.

     

    تهدیدات علیه کشتی ها و سایر حوادث در دریا

    ۲۱. ۴ـ دولت های متعاهد باید یک راهکار کلی در رابطه با اقدامات مقتضی مورد نظر پیش بینی نماینـد تا خطر امنیتی را در مورد کشتی هایی که در دریا، محـق به برافراشتن پرچم آنها هستند، کاهش دهد. آنها باید توصیه های خاصی را در ارتباط با اقدامی که باید طبق سطوح امنیتی ۱ تا ۳ صورت گیرد، ارائه نمایند، اگر:

    ۱. تغییری در سطح امنیتی قابل اعمال در مورد کشتی، هنگامی که در دریا است به وجود آمده باشد، مثلاً به دلیل منطقه جغرافیایی که در آن فعالیت می کند یا مربوط به خود کشتی؛ و

    ۲. هنگامی که حادثه امنیتی یا خطر مربوط به آن برای کشتی ای که در دریا حرکت می کند، وجود دارد.

    دولت های متعاهد باید بهترین روش ها و رویه ها را برای این اهداف تعیین کنند. در صورت قریب الوقوع بودن حمله، کشتی، باید با افراد مسئول پاسخگو به حوادث امنیتی در کشور صاحب پرچم ارتباط مستقیم برقرار نماید.

    ۲۲. ۴ـ دولت های متعاهد همچنین باید نقطه تماسی را جهت توصیه امنیتی برای هر کشتی ای تعیین نمایند که:

    ۱. محق به برافراشتن پرچم آنها است؛ یا

    ۲. در آب های سرزمینی آنها فعالیت می کند یا قصد ورود خود را به آب های سرزمینی آنها اعلام کرده است.

    ۲۳. ۴ـ دولت های متعاهد باید به کشتی هایی که در آب های سرزمینی آنها فعالیت می کنند یا قصد خود را برای ورود به آب های سرزمینی آنها اعلام کرده اند، راهنمایی لازم را ارائه کنند، که می تواند شامل راهنمایی های زیر باشد:

    ۱. تغییر یا تأخیر در سفر مورد نظر خود؛

    ۲. دریانوردی در یک مسیر ویژه یا رفتن به سوی یک مکان خاص؛

    ۳. در دسترس بودن کارکنان یا تجهیزاتی که می تواند روی کشتی قرار بگیرد؛

    ۴. هماهنگ کردن زمان عبور، رسیدن به بندر یا ترک آن، به منظور میسر ساختن همراهی توسط قایق های گشتی یا هواپیما (هواپیماهای دارای بال ثابت یا بالگرد (هلی کوپتر) )

    دولت های متعاهد باید وجود هر منطقه محدودیت دار موقت را به کشتی هایی که در آب های سرزمینی آنها فعالیت می کنند، یا قصد ورود به آب های سرزمینی آنها را اعلام کرده اند، یادآوری نمایند.

    ۲۴. ۴ـ دولت های متعاهد باید به کشتی هایی که در آب های سرزمینی آنها فعالیت می کنند، یا قصد ورود به آب های سرزمینی آنها را اعلام کرده اند، پیشنهاد نمایند که جهت حفاظت از کشتی و به منظور حفاظت دیگر کشتی هایی که در نزدیکی هستند، هر اقدام امنیتی که دولت متعاهد ممکن است توصیه نماید، را فوری اجرا نمایند.

    ۲۵. ۴ـ طرح های آماده شده توسط دولت های متعاهد جهت اهداف مندرج در بند (۲۲. ۴)، باید حاوی اطلاعاتی در خصوص نقطه تماس مناسب، که بیست و چهار ساعته در دسترس باشد، در داخل دولت متعاهد، از جمله نقطه تماس مرجع دریایی، باشد. این طرح ها همچنین باید اطلاعات مربوط به شرایطی را که در آن مرجع دریایی معتقد است باید از کشورهای ساحلی مجاور کمک گرفته شود و روند برقراری ارتباط بین مأموران امنیتی تسهیلات بندری و مأموران امنیتی کشتی را در برداشته باشد.

    موافقت نامه های امنیتی جایگزین

    ۲۶. ۴ـ دولت های متعاهد، در بررسی چگونگی اجرای فصل (۲ـ۱۱) و بخش (الف) این آیین نامه، ممکن است یک یا چند موافقت نامه با یک یا چند دولت متعاهد منعقد نمایند. دامنه موافقت نامه، به سفرهای بین المللی کوتاه در مسیرهای ثابت بین تسهیلات بندری واقع در آب های سرزمینی طرف های موافقت نامه محدود می شود. به هنگام انعقاد موافقت نامه و پس از آن، دولت های متعاهد باید با دیگر دولت های متعاهد و مراجع دریایی که در نتایج موافقت نامه ذی نفع هستند، مشورت نمایند. کشتی هایی که پرچم کشوری را برافراشته اند که عضو موافقت نامه نمی باشد، تنها مجاز هستند که در مسیرهای ثابت تحت پوشش موافقت نامه فعالیت نمایند، اگر مرجع دریایی آنها توافق نماید که کشتی باید با مقررات موافقت نامه مطابقت نماید و کشتی را ملزم به انجام چنین کاری بداند. تحت هیچ شرایطی، این موافقت نامه نمی تواند سطح امنیتی دیگر کشتی ها و تسهیلات بندری را که تحت پوشش آن قرار ندارند، به مخاطره بیاندازد [بیندازد]، و به ویژه، کلیه کشتی های تحت پوشش این موافقت نامه، نمی توانند فعالیت های کشتی ـ با ـ کشتی را با کشتی هایی که تحت پوشش موافقت نامه نیز نیستند، انجام دهند. هرگونه فعل وانفعال عملیاتی که توسط کشتی های تحت پوشش موافقت نامه صورت می گیرد، باید در موافقت نامه ذکر شود. عملکرد هر موافقت نامه باید به صورت مداوم وارسی (کنترل) شود و در صورت لزوم اصلاح گردد و در هر صورت باید هر پنج سال یک بار بازنگری شود.

    تمهیدات برابر جهت تسهیلات بندری

    ۲۷. ۴ـ برای برخی تسهیلات بندری خاص که فعالیت های محدود یا خاصی دارند، و تردد در آنها کم نیست، اقدامات امنیتی مشابه آنچه در فصل (۲ـ۱۱) و بخش (الف) این آیین نامه ذکرشده جهت حصول اطمینان از تطابق آنها، لازم به نظر می رسد. این موارد، خصوصاً در مورد پایانه هایی که به کارخانه ها متصل هستند یا زمین های اطراف اسکله ها که فعالیت مداوم ندارند، صدق می کند.

    سطح خدمه

    ۲۸. ۴ـ مرجع دریایی، در برقراری حداقل خدمه ایمن برای کشتی، باید این مطلب را مورد توجه قرار دهد [به اقدام بیشتر توسط سازمان بین المللی دریانوردی در جهت افزایش امنیت دریانوردی، مصوب فراهمایی امنیت دریانوردی در قطعنامه ۳، که در میان سایر امور، از سازمان می خواهد که قطعنامه (۲۱) ۸۹۰.الف مربوط به اصول به کارگیری حداقل خدمه ایمن را بازنگری نماید، مراجعه نمایید. این بازنگری ممکن است منجر به اصلاح مقرره (۱۴) فصل (۵) نیز شود.] که مقررات مربوط به حداقل خدمه ایمن که در مقرره (۱۴) فصل (۵) [که در تاریخ تصویب این آیین نامه لازم الاجرا بوده است.] ذکرشده، تنها به دریانوردی ایمن کشتی می پردازد. مرجع دریایی همچنین باید هر گونه بار کاری اضافی ناشی از اجرای طرح امنیتی کشتی را مدنظر قرار دهد و اطمینان حاصل کند که کشتی از خدمه کارآمد و مناسب برخوردار است. در انجام این کار، مرجع دریایی باید تصدیق نماید که کشتی ها قادر هستند ساعات استراحت و دیگر اقدامات مربوط به «خستگی» که در قانون ملی ذکرشده در زمینه کلیه وظایف مربوط به کشتی که به کارکنان مختلف کشتی محول می شود، را انجام دهند.

    اقدامات وارسی (کنترلی) و تطابقی [به اقدام بیشتر توسط سازمان بین المللی دریانوردی در جهت افزایش امنیت دریانوردی، مصوب فراهمایی امنیت دریانوردی در قطعنامه ۳، که در میان سایر امور، از سازمان می خواهد که قطعنامه های (۱۹) ۷۸۷.الف و (۲۱) ۸۲۲.الف در مورد روش های کنترل و بازرسی کشور صاحب بندر، را مورد بازنگری قرار دهد، مراجعه نمایید.]

    کلیات

    ۲۹. ۴ـ مقرره (۹) فصل (۲ـ۱۱)، اقدامات وارسی (کنترلی) و تطابقی قابل اعمال در کشتی ها را طبق فصل (۲ـ۱۱) شرح می دهد. این اقدامات به سه بخش مجزا تقسیم بندی می شود؛ وارسی (کنترل) کشتی هایی که در حال حاضر در بندر قرار دارند، وارسی (کنترل) کشتی هایی که قصد ورود به بندر دولت متعاهد دیگری را دارند، و مقررات مضاعفی که در خصوص هر دو وضعیت پیشین کاربرد دارد.

    ۳۰. ۴ـ مقرره (۱. ۹) فصل (۲ـ۱۱)، وارسی (کنترل) کشتی ها در بندر، نظامی را برای وارسی (کنترل) کشتی ها در زمان توقف آنها در بندر یک کشور خارجی به اجرا در می آورد که مأموران به طور مقتضی مجاز شده دولت متعاهد طبق آن اجازه دارند به روی کشتی بروند تا تصدیق نمایند که گواهینامه های مورد لزوم به صورت مناسب وجود دارند. سپس چنانچه دلایل روشنی مبنی بر عدم مطابقت کشتی وجود داشته باشد، اقدامات وارسی (کنترلی) مانند بازرسی های مضاعف یا توقیف اتخاذ می شود. این نظام، نظام های وارسی (کنترلی) موجود را نشان می دهد. [مراجعه شود به مقرره ۱۹ فصل ۱ و مقرره ۲. ۶ فصل ۹ سولاس ۷۴ آن طور که اصلاح شده، ماده ۲۱ خط شاهین ۱۹۶۶ که توسط پروتکل ۱۹۸۸ اصلاح شده، مواد ۵ و ۶، مقرره ۸ (الف) ضمیمه ۱، مقرره ۱۵ ضمیمه ۲ مارپل ۷۳/۷۸ آن طور که اصلاح شده، ماده ۱۰ معاهده (کنوانسیون) اس تی سی دبلیو ۷۸ آن طور که اصلاح شده و قطعنامه های (۱۹) ۷۸۷.الف و (۲۱) ۸۲۲.الف مجمع سازمان] مقرره (۱. ۹) فصل (۲ـ۱۱) از چنین نظام هایی ناشی می شود و هنگامی که مأموران به طور مقتضی مجاز شده دلایل روشنی مبنی بر عدم مطابقت کشتی با الزامات فصل (۲ـ۱۱) یا بخش (الف) این آیین نامه داشته باشند، اقدامات مضاعف را میسر می سازد (از جمله اخراج یک کشتی از بندر به عنوان یک اقدام وارسی (کنترلی) اتخاذ می شود). مقرره (۳. ۹) فصل (۲ـ۱۱) راهکارهای حفاظتی را شرح می دهد که اجرای مناسب و عادلانه این اقدامات مضاعف را ترغیب می نماید.

    ۳۱. ۴ـ مقرره (۲. ۹) فصل (۲ـ۱۱) شامل اقدامات وارسی (کنترلی) جهت حصول اطمینان از تطابق کشتی هایی است که قصد ورود به بندر دولت متعاهد دیگری را دارند و مفهوم کاملاً متفاوتی را در رابطه با وارسی (کنترل) در فصل (۲ـ۱۱) ارائه می دهد که تنها در ارتباط با امنیت کاربرد دارد. به موجب این مقرره، ممکن است، پیش از اینکه کشتی وارد بندر شود، اقداماتی صورت گیرد تا امنیت به شکل بهتری تضمین شود. درست مثل مقرره (۱. ۹) فصل (۲ـ۱۱)، به کارگیری این نظام وارسی (کنترلی) مضاعف بستگی دارد به اینکه دلایل روشنی مبنی بر عدم مطابقت کشتی با فصل (۲ـ۱۱) یا بخش (الف) این آیین نامه وجود داشته باشد و شامل راهکارهای حفاظتی مهم در مقرره های (۲. ۲. ۹)، (۲.۵. ۹) و نیز مقرره (۳. ۹) فصل (۲ـ۱۱) می شود.

    ۳۲. ۴ـ دلایل روشن مبنی بر عدم مطابقت کشتی به معنی وجود شواهد یا اطلاعات موثقی است مبنی بر اینکه کشتی مزبور با الزامات فصل (۲ـ۱۱) یا بخش (الف) این آیین نامه، با در نظر گرفتن راهکار مندرج در این بخش از آیین نامه، مطابقت ندارد. این شواهد یا اطلاعات موثق ممکن است نشأت گرفته از قضاوت حرفه ای مأمور به طور مقتضی مجاز شده یا مشاهدات عینی وی به هنگام تصدیق گواهینامه بین المللی امنیت کشتی یا گواهینامه بین المللی موقت امنیت کشتی، صادره طبق بخش (الف) این آیین نامه (گواهینامه)، یا سایر منابع باشد. حتی چنانچه گواهینامه معتبری در کشتی موجود باشد، ممکن است مأموران به طور مقتضی مجاز شده بر اساس قضاوت حرفه ای خود، دلایل مشخصی برای باور اینکه کشتی مطابقت ندارد، داشته باشند.

    ۳۳. ۴ـ نمونه های دلایل مشخص ممکن در مقرره های (۱. ۹) و (۲. ۹) فصل (۲ـ۱۱) در صورت ارتباط شامل موارد زیر می شود:

    ۱. شواهد حاصل از بازبینی گواهینامه مبنی بر عدم اعتبار گواهینامه یا منقضی شدن آن؛

    ۲. شواهد یا اطلاعات موثق مبنی بر وجود نواقص جدی در تجهیزات امنیتی، مستندات یا ترتیباب [ترتیبات] مورد لزوم فصل (۲ـ۱۱) و بخش (الف) این آیین نامه؛

    ۳. دریافت یک گزارش یا شکایت، که بنا بر قضاوت شغلی مأمور به طور مقتضی مجاز شده، حاوی اطلاعات موثقی است که صریحاً نشان می دهد کشتی با الزامات فصل (۲ـ۱۱) یا بخش (الف) این آیین نامه مطابقت ندارد.